sábado, 10 de noviembre de 2007
UN HERMOSO REGALO - un fermoso agasallo
viernes, 9 de noviembre de 2007
EN ESTOS DÍAS - Nestes días
He hecho una promesa, y l@s que me conoceis bien, sabéis que trato al máximo de cumplir mis promesas, y rara vez he faltado a una de ellas... también reconozco que dicha persona a quién le he hecho esta promesa, se cabreará con muchas de las cosas que aquí he escrito, pero enga, que tod@s sabéis que sólo escribo de lo que siento, y no siempre mis sentimientos podrán agradar tod@s... así que, para "esa persona" sorry si llegas a cabrearte con algo de lo que haya yo escrito que lo he plasmado tal y como lo sentía mi corazón en ese momento y no me gusta corregir lo que ya he escrito, así que se queda tal y como está, que yo también estaba cabreada cuando le he escrito así...
Por otro lado, para l@s que gustéis saber, el otro hogar no será cerrado, nop... ahí seguiré escribiendo al igual que acá, sólo que como l@s que habéis llegado ahí, descubriréis que la tematica es distinta, son otro tipo de cosas de las que escribo, y espero que os animéis a intentar llegar ahí que al igual que acá... siempre seréis bienvenid@s a mi mesa...
Ahora, por haber estado ausente tantos días y que me habéis echado en falta, ya me he enterado por vuestr@s correos y comentarios generosos en tal sentido, así como yo os he extrañado a vosotr@s, unos temas de La Fuga (que ya sabéis son mis favoritos, y otro de Extremoduro que también molan mucho)
Un beso para tod@s con el mismo cariño de siempre... ya os daré nuevas entregas de esas que tanto os gustan...
Fai uns días tomara unha decisión, sip, moitos de uds decatáronse e me contactáron presentando a súa queixa ante min desaparición e a desaparición das miñas letras, algo que se pode ver no post do meu bosque, que era o único que deixara para vosotr@s, sorry... é que tal como fíxenvos saber, había eu creado un novo fogar noutro sitio, un onde puediera eu compartir algo máis que as miñas letras, algúns pudistéis dar con aquel lugar sen maiores inconvenientes, otr@s aínda me facedes saber en correos que vos foi imposible accesar aquel lugar, vale... así que non tiven máis opción que regresar, ademais, recoñezo que existe outra causa ademais de aquell@s de vosotr@s que non destes co meu novo fogar...
fixen unha promesa, e l@s que me coñecedes ben, sabedes que trato ao máximo de cumprir as miñas promesas, e de cando en cando faltei a unha delas... tamén recoñezo que dita persoa a quen lle fixen esta promesa, se cabreará con moitas das cousas que aquí escribín, pero enga, que tod@s sabedes que só escribo do que sinto, e non sempre os meus sentimentos poderán agradar tod@s... así que, para "esa persoa" sorry se chegas a cabrearte con algo do que haxa eu escrito que o plasmei tal e como o sentía o meu corazón nese momento e non me gusta corrixir o que xa escribín, así que queda tal e como está, que eu tamén estaba encabuxada cando lle escribín así...
Doutra banda, para l@s que gustedes saber, o outro fogar non será pechado, nop... aí seguirei escribindo do mesmo xeito que acá, só que como l@s que chegastes aí, descubriredes que a tematica é distinta, son outro tipo de cousas das que escribo, e espero que vos animedes a intentar chegar aí que do mesmo xeito que acá... sempre seredes bienvenid@s á miña mesa...
Agora, por haber estado ausente tantos días e que me botastes en falta, xa me decatei por vuestr@s correos e comentarios xenerosos en tal sentido, así como eu estrañeivos a vosotr@s, uns temas da Fuga (que xa sabedes son os meus favoritos, e outro de Extremoduro que tamén molan moito)
Un bico para tod@s co mesmo agarimo de sempre... xa vos darei novas entregas desas que tanto vos gustan...
miércoles, 17 de octubre de 2007
FRAGILIDAD - fraxilidade

cuantas veces he querido no sentir
remolino que retuerce mi vientre
parafernalia que me obliga a comprender
que aún sigues ahí
me niego, me extingo, te mueres,
me muero en este maldito destino
rechazo creencias establecidas
maldiciendo mi vida
laten los sentimientos en agonía
me despojo de mi coraza
las heridas ulceradas van dejando sus marcas
tus manos no me alcanzan
las mías ya no claman
te vas, yo me quedo
otro impulso va naciendo
es hora de que nazca la flor
y regrese a la oscuridad el dolor
SVW
cantas veces quixen non sentir
remolino que retorce o meu ventre
aparato que me obriga a comprender
que aínda segues aí négome, extíngome
mórresche, mórrome neste maldito destino
rexeito crenzas establecidas
maldicindo a miña vida
latexan os sentimentos en agonía
desposúome da miña coraza
as feridas ulceradas van deixando as súas marcas
as túas mans non me alcanzan
as miñas xa non claman
vasche, eu quédome
outro impulso vai nacendo
é hora de que naza a flor
e regrese á escuridade a dor
viernes, 24 de agosto de 2007
AHORA - AGORA
Creo que CINZA, también disfrutará de este tema... se llama AHORA de mi compatriota Alberto Plaza...
Espero os guste... Os quiero mucho siempre... Un beso
Algo que só desexo compartir, algo que vai con ese pechar de portas que iniciei...
Creo que CINZA, tamén gozará deste tema... chámase AGORA do meu compatriota Alberto Praza...
Espero gústevos... Quérovos moito sempre...
Un bico
lunes, 6 de agosto de 2007
VELAS AL MAR - VEAS Ao MAR
Navego en las olas
en busca de nuevas rutas
desafiando temporales
que me impidan llegar
El timón de mi vida
firme en mis manos está
lucharé para no perder el rumbo
hasta encontrar una playa para anclar
Marinera solitaria
voy cruzando el ancho mar
voy buscando a un marino
que en mi barco quiera zarpar
Cruzaré los océanos
hasta a tí por fin llegar
mirarte a los ojos
y saber que ese es mi hogar
Navego nas ondas
en busca de novas rutas
desafiando temporais
que me impidan chegar
O temón da miña vida
firme nas miñas mans está
loitarei para non perder o rumbo
ata atopar unha praia para ancorar
Mariñeira solitaria
vou cruzando o ancho mar
vou buscando a un mariño
que no meu barco queira partir
Cruzarei os océanos
ata a tí por fin chegar
mirarche aos ollos
e saber que ese é o meu fogar
SVW
lunes, 16 de julio de 2007
PARA PICHICHI
Ya sabes que siempre puedes contar conmigo...
jueves, 5 de julio de 2007
REFLEXIONES
Llévame brisa de invierno en tu lomo
llévame lejos del recuerdo
que me dejaron sus promesas ya muertas
déja que vuele en tus brazos
fría brisa de inviernos
soledades eternas
con mis ansias de perderme
en noches que no llegan
sueños vacíos o inexistentes
madrugadas que pesan
noches con sabor de lágrimas
austeras rodan por mis mejillas
apenas siento el ritmo
de mis latidos compulsivos
inconsciencia por su ausencia
róbame su recuerdo
déja que muera mi tristeza
ya todo se ha perdido
la esperanza hoy me deja
SVW
viernes, 29 de junio de 2007
DIAS


miércoles, 13 de junio de 2007
QUIETUD Y TORBELLINO

Hoy es día de lluvia
uno de esos días fríos y sombríos
que tanto me gustan
llueve torrencialmente
en las noticias se anuncia
autos atascados, hogares anegados
me quedo quieta sentada en mi rincón
pensando, sintiendo, mirando
miro sin ver, sin punto fijo
siento el sonído de la lluvia
rítmica canción
que golpea mis dudas
extraviada me encuentro
no comprendo y me frustra
un torbellino de sentimientos
como la lluvia, me inunda
cómo pudo suceder?
cómo perdí mi alegría tan profunda?
hace cuánto que la perdí?
y me asaltan nuevas dudas
ni siquiera cuenta me dí
tan absorta en la penumbra
los pensamientos fluyen alborotados
guerreros despiadados
me atacan sin tregua alguna
será real este sentir?
me habré muerto sin saberlo?
ya no sé ni lo que siento
me asustan estas dudas
me aflige este desconcierto
cierro los ojos, otra vez me pierdo
será un sueño ?
estaré entre brumas?
luego escucho sus pasos y recuerdo
no estoy soñando, estoy en casa
se disipan las dudas
aún no ajusto mi cuerpo
mis sentimientos seguirán en la espesura
mientras decido si puedo
adaptarme a este ritmo
soportando esta letanía
SVW
jueves, 31 de mayo de 2007
ESCUCHANDO UNA POESIA DE OTRO

corroía nuestros corazones
guerra, sufrimiento y muerte

viernes, 18 de mayo de 2007
Divagando por mi mente
Hoy quiero divagar por mi mente...
Estoy un poco perdida en mis pensamientos, y en este deseo loco por marcharme... partir, alejarme de todo y de todos... Esta carga me pesa, y cada día hace que me sienta más asfixiada, más agobiada, más exasperada, más decidida...
Si, llevo un torbellino que me grita desde mi interior, alegando su derecho a libertad, a desvincularse de todo aquello que ha sido mi lastre por tanto tiempo... deseando vivir por fin... deseando vivir en libertad, sin mayores responsabilidades que aquellas elegidas por mí, y no por obligación, una obligación impuesta por quienes no son capaces de sobrevivir o superar problemas por sus propios medios, (y no hablo de aquellos que son las personas a quienes presto servicios profesionales, pues esos problemas, son los que me permiten alimentarme y alimentar a los míos), hablo de aquellos que, pudiendo salir de los lios que generan, buscan usarme como tabla de salvación, para que yo les ordene su vida, y puedan flotar aferrándose a mí... No, que de eso, ya he cargado suficiente... mis padres, mis hermanos, mi entorno...
Soy apenas una, también me siento en ocasiones débil por dentro, necesitando en quién apoyarme, y no lo encuentro... nunca existe... he aprendido a sobrevivir por mis propios medios con la fuerza de la soledad, soledad no elegida, más sí impuesta, primero por mis padres, luego por mis hermanos, después por mi marido, y finalmente por aquella decepción...
Siento que he recorrido un largo camino, sin siquiera haber avanzado un centímetro en este camino... aún me veo como aquella chica en uniforme de colegio y mi mochila con mis cuadernos... sin embargo, los años han pasado, soy madre de 4 hijos, una carga de 23 años de trabajar con leyes, un hogar levantado a pulso en cada rincón, una vida matrimonial destrozada...
Es cierto, nada ha sido fácil ni regalado para mí, he debido esforzarme en cada paso, con cada lucha por sobrevivir, desde que terminé mis estudios medios, nada ha sido fácil, y nadie se ha apiadado de mí... muy por el contrario, he sentido como en cada paso, más de alguien ha querido destruirme, verme fracasar en mi camino, en mi vida... los motivos, sinceramente los desconozco, sé que algunos envidian mis logros, para otros... no soy santo de su devoción... más considero que eso no es motivo suficiente para querer verme dañada, o para proponerse hacerme la senda difícil, sin embargo, lo he palpado, lo he vivido, me ha causado dolor y lo he odiado...
No soy de esas de envidiar a nadie y, por fortuna, existe mucha fuerza en mi interior, aunque en ocasiones crea que se han acabado, me asombro a mi misma al descubrir que, cuando siento que voy a desfallecer estando al punto de rendirme, surgen esas fuerzas sin proponermelo, y me levanto para seguir en mi camino... pero aún así, siento la injusticia y la maldad de aquellos que no me quieren bien... eso me apena muchísimo, fuera de causarme ese sentimiento al que yo llamo ODIO... que es en verdad un sentimiento de reveldía, enteresa por surgir, por salir a flote... por VENCER y no ser vencida...
Trato en mi vida, de seguir mi lema y dejar un poco mejor este mundo de como estaba cuando entré en él... Ayudo a quien me hes posible, no por la intención de recibir algo a cambio, sino que, por la satisfacción y tranquilidad que mi acción produce, y por la alegría que veo en ese rostro al recibir mi ayuda, eso es algo que me mueve y que por fortuna no he perdido... es por lo mismo que, no logro comprender el por qué alguien podría sentir envidia de mí, ni desearme tanto mal...
Las cosas que forman mi vida, y las que llenan mi hogar, no son cosas de gran valor, no para los demás pero sí para mí... mi casa, no es un dejo de bellesa, más es hermosa para mí, así como todos aquellos objetos y muebles que poseo, sin ser de lujo, son producto de mi esfuerzo y motivo de mi orgullo, lo que me hace cuidarlas y sentirme feliz de tenerlas...
Me sorprende en más de alguna ocasión saber que, muchos tienden a creer que soy una mujer adinerada, cierto es que, visto con propiedad en momentos, pese a que mis ropajes no son de gran valor, más pienso que, el secreto de vestirlas con estilo, y esa seguridad de saberme quien soy, hacen que luzcan como piezas de gran valor... pero son de una simplesa que me hace reir el interés por saber dónde las adquirí y cúanto pagué por ellas...
Sencillamente hoy estoy harta... muy cansada de tanta envidia, de tanto odio, de tanta falsedad por aquellos que no deberían sentirlo así, deseando marcharme sin despedirme... queriendo estar donde ya está mi corazón desde hace un tiempo...


