Mostrando entradas con la etiqueta cosas del día. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta cosas del día. Mostrar todas las entradas

sábado, 10 de noviembre de 2007

UN HERMOSO REGALO - un fermoso agasallo

Ayer tarde, recibí este hermoso regalo de mi querida amiga MGQEAOL... y quiero compartirlo con Uds. les cuento que ella ha estado delicada de su garganta bastantes semanas, pero aún así ha atendido una petición mía para regalarme algo de su hermosa voz en un fado... Ojalá lo aprecien tanto como yo, por el mérito de su esfuerzo al haber estado tan malita de su voz así como por la belleza de la misma...
Enga guapa... que molas tía!!!... y muchas gracias por tu hermoso regalo...

Onte tarde, recibín este fermoso agasallo da miña querida amiga MGQEAOL... e quero compartilo con Uds. cóntolles que ela estivo delicada da súa garganta bastantes semanas, pero aínda así atendeu unha petición miña para regalarme algo da súa fermosa voz nun fado... Oxalá o aprecien tanto como eu, polo mérito do seu esforzo ao estar tan malita da súa voz así como pola beleza da mesma...

Enga guapa... que molas tía!!!... e moitas grazas polo teu fermoso agasallo...

viernes, 9 de noviembre de 2007

EN ESTOS DÍAS - Nestes días

Hace unos días había tomado una decisión, sip, muchos de uds se percataron y me contactaron presentando su queja ante mi desaparición y la desaparición de mis letras, algo que se puede ver en el post de mi bosque, que era lo único que había dejado para vosotr@s, sorry... es que tal como os hice saber, había yo creado un nuevo hogar en otro sitio, uno donde puediera yo compartir algo más que mis letras, algunos pudisteis dar con aquel lugar sin mayores inconvenientes, otr@s aún me hacéis saber en correos que os ha sido imposible accesar aquel lugar, vale... así que no he tenido más opción que regresar, además, reconozco que existe otra causa además de aquell@s de vosotr@s que no habéis dado con mi nuevo hogar...

He hecho una promesa, y l@s que me conoceis bien, sabéis que trato al máximo de cumplir mis promesas, y rara vez he faltado a una de ellas... también reconozco que dicha persona a quién le he hecho esta promesa, se cabreará con muchas de las cosas que aquí he escrito, pero enga, que tod@s sabéis que sólo escribo de lo que siento, y no siempre mis sentimientos podrán agradar tod@s... así que, para "esa persona" sorry si llegas a cabrearte con algo de lo que haya yo escrito que lo he plasmado tal y como lo sentía mi corazón en ese momento y no me gusta corregir lo que ya he escrito, así que se queda tal y como está, que yo también estaba cabreada cuando le he escrito así...

Por otro lado, para l@s que gustéis saber, el otro hogar no será cerrado, nop... ahí seguiré escribiendo al igual que acá, sólo que como l@s que habéis llegado ahí, descubriréis que la tematica es distinta, son otro tipo de cosas de las que escribo, y espero que os animéis a intentar llegar ahí que al igual que acá... siempre seréis bienvenid@s a mi mesa...

Ahora, por haber estado ausente tantos días y que me habéis echado en falta, ya me he enterado por vuestr@s correos y comentarios generosos en tal sentido, así como yo os he extrañado a vosotr@s, unos temas de La Fuga (que ya sabéis son mis favoritos, y otro de Extremoduro que también molan mucho)

Un beso para tod@s con el mismo cariño de siempre... ya os daré nuevas entregas de esas que tanto os gustan...




Fai uns días tomara unha decisión, sip, moitos de uds decatáronse e me contactáron presentando a súa queixa ante min desaparición e a desaparición das miñas letras, algo que se pode ver no post do meu bosque, que era o único que deixara para vosotr@s, sorry... é que tal como fíxenvos saber, había eu creado un novo fogar noutro sitio, un onde puediera eu compartir algo máis que as miñas letras, algúns pudistéis dar con aquel lugar sen maiores inconvenientes, otr@s aínda me facedes saber en correos que vos foi imposible accesar aquel lugar, vale... así que non tiven máis opción que regresar, ademais, recoñezo que existe outra causa ademais de aquell@s de vosotr@s que non destes co meu novo fogar...

fixen unha promesa, e l@s que me coñecedes ben, sabedes que trato ao máximo de cumprir as miñas promesas, e de cando en cando faltei a unha delas... tamén recoñezo que dita persoa a quen lle fixen esta promesa, se cabreará con moitas das cousas que aquí escribín, pero enga, que tod@s sabedes que só escribo do que sinto, e non sempre os meus sentimentos poderán agradar tod@s... así que, para "esa persoa" sorry se chegas a cabrearte con algo do que haxa eu escrito que o plasmei tal e como o sentía o meu corazón nese momento e non me gusta corrixir o que xa escribín, así que queda tal e como está, que eu tamén estaba encabuxada cando lle escribín así...

Doutra banda, para l@s que gustedes saber, o outro fogar non será pechado, nop... aí seguirei escribindo do mesmo xeito que acá, só que como l@s que chegastes aí, descubriredes que a tematica é distinta, son outro tipo de cousas das que escribo, e espero que vos animedes a intentar chegar aí que do mesmo xeito que acá... sempre seredes bienvenid@s á miña mesa...

Agora, por haber estado ausente tantos días e que me botastes en falta, xa me decatei por vuestr@s correos e comentarios xenerosos en tal sentido, así como eu estrañeivos a vosotr@s, uns temas da Fuga (que xa sabedes son os meus favoritos, e outro de Extremoduro que tamén molan moito)

Un bico para tod@s co mesmo agarimo de sempre... xa vos darei novas entregas desas que tanto vos gustan...






miércoles, 17 de octubre de 2007

FRAGILIDAD - fraxilidade


cuantas veces he querido no sentir
remolino que retuerce mi vientre
parafernalia que me obliga a comprender
que aún sigues ahí
me niego, me extingo, te mueres,
me muero en este maldito destino
rechazo creencias establecidas
maldiciendo mi vida
laten los sentimientos en agonía
me despojo de mi coraza
las heridas ulceradas van dejando sus marcas
tus manos no me alcanzan
las mías ya no claman
te vas, yo me quedo
otro impulso va naciendo
es hora de que nazca la flor
y regrese a la oscuridad el dolor
SVW


cantas veces quixen non sentir
remolino que retorce o meu ventre
aparato que me obriga a comprender
que aínda segues aí négome, extíngome
mórresche, mórrome neste maldito destino
rexeito crenzas establecidas
maldicindo a miña vida
latexan os sentimentos en agonía
desposúome da miña coraza
as feridas ulceradas van deixando as súas marcas
as túas mans non me alcanzan
as miñas xa non claman
vasche, eu quédome
outro impulso vai nacendo
é hora de que naza a flor
e regrese á escuridade a dor

viernes, 24 de agosto de 2007

AHORA - AGORA

Algo que sólo deseo compartir, algo que va con ese cerrar de puertas que he iniciado...
Creo que CINZA, también disfrutará de este tema... se llama AHORA de mi compatriota Alberto Plaza...
Espero os guste... Os quiero mucho siempre... Un beso


Algo que só desexo compartir, algo que vai con ese pechar de portas que iniciei...
Creo que CINZA, tamén gozará deste tema... chámase AGORA do meu compatriota Alberto Praza...
Espero gústevos... Quérovos moito sempre...
Un bico


lunes, 6 de agosto de 2007

VELAS AL MAR - VEAS Ao MAR


Navego en las olas
en busca de nuevas rutas
desafiando temporales
que me impidan llegar

El timón de mi vida
firme en mis manos está
lucharé para no perder el rumbo
hasta encontrar una playa para anclar

Marinera solitaria
voy cruzando el ancho mar
voy buscando a un marino
que en mi barco quiera zarpar

Cruzaré los océanos
hasta a tí por fin llegar
mirarte a los ojos
y saber que ese es mi hogar




Navego nas ondas
en busca de novas rutas
desafiando temporais
que me impidan chegar

O temón da miña vida
firme nas miñas mans está
loitarei para non perder o rumbo
ata atopar unha praia para ancorar

Mariñeira solitaria
vou cruzando o ancho mar
vou buscando a un mariño
que no meu barco queira partir

Cruzarei os océanos
ata a tí por fin chegar
mirarche aos ollos
e saber que ese é o meu fogar
SVW

lunes, 16 de julio de 2007

PARA PICHICHI

Buscando un video en youtube, encontré uno que sé le vendrá a bien a mi querido amigo PICHICHI... enga guapo, espero que sepas que lo dejo pensando en tí, y no es con maldad, sino que, con mucho cariño...

Ya sabes que siempre puedes contar conmigo...


jueves, 5 de julio de 2007

REFLEXIONES

PICHICHI... ya sabrás entender por qué te he dado ese mote... jajajajajaja

Tras nuestra conversación, entendiendo con ello tu cerrilismo y morriña, he decidido regalarte algo que he escrito hace un tiempo, y creo te va al dedillo, al igual que la canción que dejo a continuación de mi escrito ... también os sugeriría que le pusieseis atención a la letra de CORAZÓN DE MIMBRE de mis amigos de Marea, creo que le pinta al dedillo, luego me cuentas...

AUSENCIAS

Llévame brisa de invierno en tu lomo
llévame lejos del recuerdo
que me dejaron sus promesas ya muertas
déja que vuele en tus brazos
fría brisa de inviernos
soledades eternas
con mis ansias de perderme
en noches que no llegan
sueños vacíos o inexistentes
madrugadas que pesan
noches con sabor de lágrimas
austeras rodan por mis mejillas
apenas siento el ritmo
de mis latidos compulsivos
inconsciencia por su ausencia
róbame su recuerdo
déja que muera mi tristeza
ya todo se ha perdido
la esperanza hoy me deja
SVW

viernes, 29 de junio de 2007

DIAS



Existen días en los que quiero perderme, correr lejos, esconderme de todo y de todos, francamente huir... salirme de esta vida de responsabilidades, deberes y gentes que esperan todo de mí sin comprender que soy una sola persona...

Apenas he colgado el teléfono y me he echado a llorar, estoy harta, cansada, no puedo más... siento que me asfixio... ¿¿es que no comprenden que no todo es mi responsabilidad, que no soy la única que debe solucionar todo??... no, parece que no lo notan, ni lo comprenden...


Estoy harta de que crean que debo hacerme responsable de cosas que están fuera de mi alcance. Será esa imagen de solidez y responsabilidad que siempre ven en mí, lo que les lleva a pensar, creer que yo debo dar las soluciones y respuestas... uuuufffff me ha sabido salado esto de ser lider natural... cómo si quisiese serlo!!!!! por mí, me perdiese entre la multitud, seguir a otro, y dejarme llevar por la marea, en vez de ser yo quien los guíe...


He sentido rabia por la presión de aquellos que esperan me responsabilice inclusive de sus vidas, ni siquiera cuando he enfermado me han dejado en paz, creo como broma irónica que, inclusive si muriese, me irían a buscar al cementerio para que siguiese yo dandoles las soluciones que buscan en mí... Joer!!! qué mierda es toda esta porquería!!!!, una cosa es que les ayude y apoye, pero otra muy distinta, es que les solucione la vida, cuando deberían hacerlo por sí mismos


Muchas veces debo ocultar mis propios problemas y sentimientos, para asistir en pos de otros; es difícil desprenderme de esa imágen de PODER que fluye en mi entorno, mi seguridad al caminar, mi desplante al enfrentarme a los problemas, mi lenguaje al hablar y mis actitudes, hacen que esperen más de mí de lo que yo misma creo poder dar, y es difícil lidiar con ello...


Hoy simplemente estoy cansada, y como pocas veces, me he salido de mis casillas al hablar con alguien a quien estimo y le he colgado sin evitar antes responderle de mal talante...


He tenido una salida de madre al fin, hace días que me vengo ahogando por tener que contenerla, que si ya ardía y arañaba mi garganta en su deseo por surgir, encontrando el momento preciso en esa llamada de quien me exigía asumiera cosas que están fuera de mi alcance, por el simple hecho de ser quien soy... y ya no he podido más...


Lucho por llevar una sonrisa siempre en los labios, por jamás desquitarme en otros de mis malos momentos, por no colgarle a otros mis presiones, por asumir mis responsabilidades en silencio...


Soy sólo una, mortal y normal como cualquier otro, cuyo fastidioso liderazgo indeseado, hace que me coloquen en un sitial, del cual muero por ceder a otro...


Quiero huir, sin que me importe que me digan cobarde, sólo quiero perderme entre la multitud para ser una más en el rebaño, una más en el mar......... sólo quiero dejar de ser



miércoles, 13 de junio de 2007

QUIETUD Y TORBELLINO


Hoy es día de lluvia
uno de esos días fríos y sombríos
que tanto me gustan
llueve torrencialmente
en las noticias se anuncia
autos atascados, hogares anegados
me quedo quieta sentada en mi rincón
pensando, sintiendo, mirando
miro sin ver, sin punto fijo
siento el sonído de la lluvia
rítmica canción
que golpea mis dudas
extraviada me encuentro
no comprendo y me frustra
un torbellino de sentimientos
como la lluvia, me inunda
cómo pudo suceder?
cómo perdí mi alegría tan profunda?
hace cuánto que la perdí?
y me asaltan nuevas dudas
ni siquiera cuenta me dí
tan absorta en la penumbra
los pensamientos fluyen alborotados
guerreros despiadados
me atacan sin tregua alguna
será real este sentir?
me habré muerto sin saberlo?
ya no sé ni lo que siento
me asustan estas dudas
me aflige este desconcierto
cierro los ojos, otra vez me pierdo
será un sueño ?
estaré entre brumas?
luego escucho sus pasos y recuerdo
no estoy soñando, estoy en casa
se disipan las dudas
aún no ajusto mi cuerpo
mis sentimientos seguirán en la espesura
mientras decido si puedo
adaptarme a este ritmo
soportando esta letanía
SVW


jueves, 31 de mayo de 2007

ESCUCHANDO UNA POESIA DE OTRO



Cuando regresaba a casa
subió al bus en que yo viajaba
un jóven de condición humilde
para recitar por unas monedas
su poesía sensible
radiografía de la raza humana
por título le daba
curiosa poesía versaba
lo insensible de nuestra raza
desprovistos hoy de sentimientos
reusando al pobre por sus tormentos
entre sus versos el jóven hablaba
cómo el smok nos contaminaba
corroía nuestros corazones
además de nuestros pulmones
al tiempo también contaba
se reusaba a la eutanacia
como médico señalaba salvar al paciente
aunque después convulsionara
al despedirse dijo tristemente
no querer que nadie se ofendiese
pidió disculpas por sus palabras
si de algún modo con ellas afectaba
agradecía una moneda
a cambio de tan prolija poesía cantada
quienes con educación le escucharan
sin importar aquellos que le ignorara
al ver que nadie se inmutaba
tristemente me sentí cansada
viendo que sólo dos parecimos escucharla
sólo dos tristes monedas en su mano depositadas
único pago por palabras tan certeras
mirando por la ventana otros le ignoraban
la verdad tan duramente ahí demostrada
que el humilde jóven recitaba
insensibles hoy somos los humanos
más decencia entre los animales encontramos
mientras al pobre ignoramos
felices en nuestros hogares nos arrellanamos
indolentes del flagelo que otros padecen
hambre, enfermedades, peste
guerra, sufrimiento y muerte
SVW



viernes, 18 de mayo de 2007

Divagando por mi mente

http://cosasinteresantes.blogdiario.com/img/soledad.gif



Hoy quiero divagar por mi mente...

Estoy un poco perdida en mis pensamientos, y en este deseo loco por marcharme... partir, alejarme de todo y de todos... Esta carga me pesa, y cada día hace que me sienta más asfixiada, más agobiada, más exasperada, más decidida...

Si, llevo un torbellino que me grita desde mi interior, alegando su derecho a libertad, a desvincularse de todo aquello que ha sido mi lastre por tanto tiempo... deseando vivir por fin... deseando vivir en libertad, sin mayores responsabilidades que aquellas elegidas por mí, y no por obligación, una obligación impuesta por quienes no son capaces de sobrevivir o superar problemas por sus propios medios, (y no hablo de aquellos que son las personas a quienes presto servicios profesionales, pues esos problemas, son los que me permiten alimentarme y alimentar a los míos), hablo de aquellos que, pudiendo salir de los lios que generan, buscan usarme como tabla de salvación, para que yo les ordene su vida, y puedan flotar aferrándose a mí... No, que de eso, ya he cargado suficiente... mis padres, mis hermanos, mi entorno...

Soy apenas una, también me siento en ocasiones débil por dentro, necesitando en quién apoyarme, y no lo encuentro... nunca existe... he aprendido a sobrevivir por mis propios medios con la fuerza de la soledad, soledad no elegida, más sí impuesta, primero por mis padres, luego por mis hermanos, después por mi marido, y finalmente por aquella decepción...

Siento que he recorrido un largo camino, sin siquiera haber avanzado un centímetro en este camino... aún me veo como aquella chica en uniforme de colegio y mi mochila con mis cuadernos... sin embargo, los años han pasado, soy madre de 4 hijos, una carga de 23 años de trabajar con leyes, un hogar levantado a pulso en cada rincón, una vida matrimonial destrozada...

Es cierto, nada ha sido fácil ni regalado para mí, he debido esforzarme en cada paso, con cada lucha por sobrevivir, desde que terminé mis estudios medios, nada ha sido fácil, y nadie se ha apiadado de mí... muy por el contrario, he sentido como en cada paso, más de alguien ha querido destruirme, verme fracasar en mi camino, en mi vida... los motivos, sinceramente los desconozco, sé que algunos envidian mis logros, para otros... no soy santo de su devoción... más considero que eso no es motivo suficiente para querer verme dañada, o para proponerse hacerme la senda difícil, sin embargo, lo he palpado, lo he vivido, me ha causado dolor y lo he odiado...

No soy de esas de envidiar a nadie y, por fortuna, existe mucha fuerza en mi interior, aunque en ocasiones crea que se han acabado, me asombro a mi misma al descubrir que, cuando siento que voy a desfallecer estando al punto de rendirme, surgen esas fuerzas sin proponermelo, y me levanto para seguir en mi camino... pero aún así, siento la injusticia y la maldad de aquellos que no me quieren bien... eso me apena muchísimo, fuera de causarme ese sentimiento al que yo llamo ODIO... que es en verdad un sentimiento de reveldía, enteresa por surgir, por salir a flote... por VENCER y no ser vencida...

Trato en mi vida, de seguir mi lema y dejar un poco mejor este mundo de como estaba cuando entré en él... Ayudo a quien me hes posible, no por la intención de recibir algo a cambio, sino que, por la satisfacción y tranquilidad que mi acción produce, y por la alegría que veo en ese rostro al recibir mi ayuda, eso es algo que me mueve y que por fortuna no he perdido... es por lo mismo que, no logro comprender el por qué alguien podría sentir envidia de mí, ni desearme tanto mal...

Las cosas que forman mi vida, y las que llenan mi hogar, no son cosas de gran valor, no para los demás pero sí para mí... mi casa, no es un dejo de bellesa, más es hermosa para mí, así como todos aquellos objetos y muebles que poseo, sin ser de lujo, son producto de mi esfuerzo y motivo de mi orgullo, lo que me hace cuidarlas y sentirme feliz de tenerlas...

Me sorprende en más de alguna ocasión saber que, muchos tienden a creer que soy una mujer adinerada, cierto es que, visto con propiedad en momentos, pese a que mis ropajes no son de gran valor, más pienso que, el secreto de vestirlas con estilo, y esa seguridad de saberme quien soy, hacen que luzcan como piezas de gran valor... pero son de una simplesa que me hace reir el interés por saber dónde las adquirí y cúanto pagué por ellas...

Sencillamente hoy estoy harta... muy cansada de tanta envidia, de tanto odio, de tanta falsedad por aquellos que no deberían sentirlo así, deseando marcharme sin despedirme... queriendo estar donde ya está mi corazón desde hace un tiempo...


Definitivamente cansada... muy cansada





lunes, 7 de mayo de 2007

DIA DE CANSANCIO

Hoy no habrá poesía ni nada, ha sido un día de curro agotador, estoy reventada y con una migraña que me mata, así que, me tomaré la medicina y me iré a descanzar... por lo que, me levantaré sólo a la hora de servirles la cena a los chichos para luego ir a dormir... les dejo un tema de estos majos de Marea, que han comenzado a ganarme en los gustos... un beso a todos