Mostrando entradas con la etiqueta cosas de las que no quiero ni puedo hablar. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta cosas de las que no quiero ni puedo hablar. Mostrar todas las entradas

miércoles, 15 de abril de 2015

LA RAZÓN DE LA SIN RAZÓN


Desvarío nocturno
Sueño sin desvelar,
Camino entre tinieblas
Pasos que no llegarán,
Razón sin razón 
Desventura sin final.

Voces silentes
Gritos que no callarán,
Agonía de tormento 
¡¿Dime cuándo acabarán?!
Razón sin razón 
Noche sin terminar.

Ausencia invisible
Frío que no cesa,
Vacío sin llenar,
Fue un sueño nada más
Razón de la sin razón 
Amanecer que pronto vendrá.

SVW.

jueves, 11 de septiembre de 2014

Las cosas malas nunca vienen solas

LOS BUENOS SE VAN PRIMERO, fue lo primero q me dijo Meji cuando habló conmigo, después de q Gus le contara lo sucedido, yo me pregunto ¿Castigo o recompensa?...
Hace unos días pensaba en q el 2 de septiembre sería otro aniversario desde q Pipe ya no estaba, una fecha q había quedado muy grabada en mi hace dos años, nunca imaginé q también sería un día aciago para mi.
Comenzó con prisas, la hora avanzaba y yo debía darme prisa para cumplir con todo antes de marchar a mi cita, la espera fue larga y agobiante, después de ese momento todo se volvió triste y gris; hoy al mirar atrás, quisiera no haberme levantado ese día, quisiera q todo fuera una estúpida pesadilla, una broma macabra, pero no, es real, es lo q me ha tocado y solo queda joderse, por otra parte, quizás sea la forma q me han dado para cumplir mi promesa, ¿q importa lo q sea?... Gus lloró conmigo, sus abrazos, aunque tarde, fueron mi cobijo, ya no podía con todo aquello, la persona q debió estar en ese momento se había marchado sin saber lo q pasaba y yo necesitaba un hombro amigo, no imaginé q sería Gus quien pusiera su pecho para dejarme llorar y llorar a la vez abrazándome, tampoco imaginé q por cada lágrima q me causó en el pasado, ahora recibiría a cambio un abrazo, fue un tenue consuelo, sin embargo lo agradecí de corazón, quedarme dormida cansada por el llanto y en su abrazo, fue sentirme niña otra vez, lo necesitaba; admito q verle llorar no fue lo q yo esperaba, no era mi intención hacerle sufrir, pero sabiendo q él, aunque tarde, aún guardaba cariño a por mi, supongo q debía de saber q también lloraría.
Hoy no me siento mejor, el compas de espera no ayuda, pero debo hacerle frente y debo hacerlo sola, ya no puedo involucrar a Gus, aun cuando él esté dispuesto a no dejarme sola, no, lo mejor es pasar este trance sola y esperar los resultados antes de decidir q hacer, el camino será largo y tortuoso, no hay nada q hacer para apurar el paso, dicen q al mal tiempo debes ponerle buena cara, empero, comienzo a cansarme de ser buena y el cajón de sonrisas se ha vaciado de sopetón.
Solo queda la larga espera y rezar para q todo sea una equivocación, una broma pesada o una pesadilla de la q aún no he despertado...

miércoles, 3 de septiembre de 2014

Dias tristes

Ayer no fue un buen día, comenzó de forma dificultosa, ya sabía que la fecha oscurecería el día y entumecería los sentidos, era otro aniversario desde q Pipe no está y extrañarte no lo hacía más fácil, me sentí sola, con frío en el alma tanto como en el cuerpo, desamparada y con esa sensación de querer escapar pero ¿A dónde?, ya no puedo huir más, no puedo esconderme de mi misma, de éste sentir, de mis temores, de mis fantasmas y de mi realidad, solo puedo plantar pie en suelo y hacerles frente desafiante como tantas otras veces he hecho, por más que quiera no puedo hundirme, no puedo rendirme, por mi hija, por Pipe, por mi y, porque ahora también estás tú...
No se hasta dónde llegaremos, no se si al final de nuestro camino encontraremos el arcoíris de la felicidad conjunta y eterna, sólo se que, el aquí, el ahora, mi presente están con mi hija y contigo en la medida que tu quieras formar parte de ello y que, cuando estoy a tu lado soy feliz...
Pese a ello, debo admitir que hoy también es un día triste, que vendrán otros iguales y necesito sacar de mi ese miedo que tantas veces he convertido en fuerza a golpe de no rendirme ni dejarme amedrentar, debo tirar de mis miedos y flaqueza transformándolos en coraje para seguir adelante y esperar el golpe más fuerte, porque se que, tarde o temprano, por mucho que intente evitarlo o ignorarlo, inexorablemente llegará, sólo espero contar con suficiente valor para soportar el embate cuando llegue el momento...
Mientras, si me preguntas nuevamente de dónde quito lo que escribo, tendrás que conformarte con saber que es lo que habita en mi...
Y por quien un día, en el tiempo de las cerezas, la dejó para mi...
LA PENA O LA NADA (Bunbury)http://youtu.be/-vRD3uuRhAA

miércoles, 22 de julio de 2009

PIEL



En la penumbra de mi silencio
mi mano intenta alcanzar el perfume de tu piel,
abismo q no sé vencer
giro en caída de adusta melancolía.

Sueños escaldados q manchan mi mente
dejadme seguir el desierto sediento,
el frío de mi alma atormentada
mi cuerpo escarchado mutiló.

Sombra nocturna sin rumbo fijo
encadenada a una triste flor,
fulgor de alegría q se extingue
miradas de amor q ya no son.
SVW.

lunes, 12 de mayo de 2008

FUE - Foi


Fue una tarde de invierno
en que le vi sonreir
fue una tarde de sueños
la que me hizo vivir

Porque mi alma le recuerda
mientras él va feliz
son mis ojos los que lloran
mientras mi vida sigue gris

Son sus palabras mi consuelo
y mi dicha su sonrisa
ya no existirán los momentos
ahora él ha vuelto a sonreir


Foi unha tarde de inverno
en que lle vin sonreir
foi unha tarde de soños
a que me fixo vivir
Porque a miña alma recórdalle
mentres el vai feliz
son os meus ollos os que choran
mentres a miña vida segue gris
Son as súas palabras o meu consolo
e a miña dita o seu sorriso
xa non existirán os momentos
agora el volveu a sonreir
SVW.

sábado, 19 de abril de 2008

Y SERÁ OCASO

Llegará el día en que mis palabras
ya no te mencionen,
y mi corazón deje de latir por ti,
llegará el momento en que mis sueños,
ya no quieran traerte hasta mí;
entonces será cuando el mundo
deje de ser gris,
y viviré nuevas alegorías
y quizá pueda ser feliz

Llegará la aurora
en que no esté pensando en ti,
y será el ocaso,
quien me enseñe a sonreír,
porque habrán nacido nuevas flores,
y yo me alejaré de ti;
entonces encontraré en mi silencio,
que ya no estás dentro de mí.

Bañará el rocío la flor silvestre,
y mis sentimientos no habitarán en ti,
porque seras neblina del recuerdo,
y en el pasado vivirás ,
entre sueños y melancolías
que nunca serán realidad;
y me inventaré nuevos momentos
bailaré al compás de nuevos sentimientos
y me cubrirá la inmensidad.


Chegará o día en que as miñas palabras
xa non che mencionen,
e o meu corazón deixe de latexar por ti,
chegará o momento en que os meus soños,
xa non queiran traerche ata min;
entón será cando o mundo
deixe de ser gris,
e vivirei novas alegorías
e quizá poida ser feliz

Chegará a aurora
en que non estea pensando en ti,
e será o ocaso,
quen me ensine a sorrir,
porque nacerían novas flores,
e eu afastareime de ti;
entón atoparei no meu silencio,
que xa non estás dentro de min.

Bañará o rocío a flor silvestre,
e os meus sentimentos non habitarán en ti,
porque seras neblina do recordo,
e no pasado vivirás ,
entre soños e melancolías
que nunca serán realidade;
e inventareime novos momentos
bailarei ao compás de novos sentimentos
e cubrirame a inmensidade.
SVW.

lunes, 18 de febrero de 2008

ESCRIBIR POR NECESIDAD


Esta noche necesito escribir
descargar mil putadas
verborrea sin sentido
soltar mis palabras marcadas

Dicen que es en el caos
que los poetas cantan su mejor poesía ensayada
como yo no soy poeta
apenas me alcanzan para ser frases malas

Pero este dolor que no pasa
me hace querer gritar desesperada
todo duele y nada cambia
y mis sentimientos no pasan

Sigo atada a un beso que morirá en mi alma
mientras que él canta una canción amarga
las palabras se truncan en mi garganta
qué mierda es el amor que nos condena
a una existencia tan atribulada?

Por qué los deseos deben morir
al igual que estas palabras?
por qué no puedo decir
lo que quiere gritar mi corazón y mi alma?

Qué destino tan cruel
encadenó así mi esperanza?
ya no puedo, de amor me muero
y mi voz ha perdido el habla
SVW

martes, 18 de diciembre de 2007

SENSACIONES - sensacións


Qué se hace cuando pesa el alma
cuando duelen los silencios
y se pierde la calma
mientras se muere en los recuerdos
nubarrones cubren los días
sueños que me estremecieron
pasiones hoy perdidas
voy consumiendo el momento
solitarias noches sin alegría
barcaza que navega por el tiempo
no te lleves mi dicha
dejale en el jardín que fuera mío
para que no se enfríe mi cuerpo
recorro los rincones
buscando un secreto
promesas que algún día cumpliría
ya no serán como soñé nuestros cuerpos




Que se fai cando pesa a alma
cando doen os silencios
e pérdese a calma
mentres se morre nos recordos
nuboeiros cobren os días
soños que me estremeceron
paixóns hoxe perdidas
vou consumindo o momento
solitarias noites sen alegría
barcaza que navega polo tempo
non che leves a miña dita
dejale no jardin que fose meu
para que non se arrefríe o meu corpo
percorro os recunchos
buscando un secreto
promesas que algún día cumpriría
xa non serán como soñei os nosos corpos
SVW.

viernes, 23 de noviembre de 2007

ALEGRÍA DE UNA RESIGNACIÓN - alegría dunha resignación



Y me agito calmadamente en mi soledad
me angustio en mi sonrisa ante los demás
muero mientras vivo cuando ya no estás
realizo sueños muertos para poder soñar

Las alegrias que un día fueron mías ya no están
penas que me eran ajenas a mi lado siempre van
mientras la paloma alza el vuelo para no regresar jamás
se ha ido la luz del dia dejando vacío y oscuridad
he olvidado cómo es llorar



E axítome calmadamente na miña soidade
me angustio no meu sorriso ante os demais
morro mentres vivo cando xa non estás
realizo soños mortos para poder soñar

As alegrias que un día foron miñas xa non están
penas que me eran alleas ao meu lado sempre van
mentres a pomba alza o voo para non regresar xamais
se foi a luz do dia deixando baleiro e escuridade
esquecín como é chorar
SVW.

martes, 13 de noviembre de 2007

Salidas de madre





¿¿¿Qué mierda se hace con los sentimientos cuando ya no se puede hacer nada???
¿¿¿Cómo hostia se sigue en el camino sin perderse en el intento???
¿¿¿Cómo coños cierras una herida que vuelve a sangrar???

Joer, que duele, no se puede, apenas se respira, apenas si te queda vida...


Te retuerces, sangras, te mueres, para despertar con las manos vacías...


Para escuchar frases de amor tardías, sin promesas, que te duelen más que el primer día...


Porque esa ventana es toda nuestra, para mi amiga Inma y para mí... PARA TÍ... es tu turno de vivir en el infierno... hace mucho he tomado el veneno que me dejó tu silencio, y hoy soy yo quien te lo devuelvo...

lunes, 12 de noviembre de 2007

NAUFRAGANDO




Silencio que en la negrura de la noche abrumas
aire que a mis pulmones ya no llenas
corazón que ya no late
mis penas ya fueron hoguera

Vacío el corazón
ha perdido la razón
se ha muerto el sentimiento
hoy gobierna el caos interno

Ya no fluyen las corrientes
no hay brisa para henchir las velas
las aguas del mar parecen espesas
mi barca se encalló en las arenas

Para qué me alumbras con tu espejo??
no te bastaba mi tormento??
quieres y no quieres mis tiempos
nuevamente me conviertes en naufragio de sueños



Silencio que na negrura da noite atafegas
aire que aos meus pulmóns xa non cheas
corazón que xa non latexa
as miñas penas xa foron fogueira

Baleiro o corazón
perdeu a razón
morreuse o sentimento
hoxe goberna o caos interno

Xa non flúen as correntes
non hai brisa para henchir as velas
as augas do mar parecen espesas
a miña barca se encalló nas areas

Para que me alumas co teu espello??
non che bastaba o meu tormento??
queres e non queres os meus tempos
novamente convértesme en naufraxio de soños

SVW

jueves, 8 de noviembre de 2007

Sueños


Mientras dormía
sentí tus manos recorrer mi piel
tus caricias urgentes
tus manos deseando poseerme
acariciándome lujuriosamente
tus dedos recorrían mi intimidad
tomaban ansiosos la cumbre
esa que habita entre los labios de mi ser
yo apenas podía resistir
no quería
ansiaba sentirte así
con cada arremetida de tus dedos
me arrancabas gemidos de placer
con avidez te abrí mis piernas
y dejé que tus manos se apoderaran de mí
bastó una arremetida
sentir esa dureza encendida en mi
el peso de ese ser
penetrando con fuerza
tomando, exigiendo poseer
para comprender que no eras tu
que no estaba entre tus brazos
que no era tu piel
ni era tu ser quien me poseía
eran otras manos
era otra piel
era otro ser
otro gemido se me escapó
pero ya no era de placer
era mi llanto contenido
entonces nuevamente
me llenó la resignación
la tristeza ya hace tanto por amiga
ocupó mi corazón
SVW

viernes, 7 de septiembre de 2007

ESPEJISMO - ESPELLISMO


En las arenas del desierto
hace mucho me encontré
tenía sed, calor y luego frío
y me sentí desfallecer

A lo lejos ví un oasis
y de sus aguas quise beber
era sólo un espejismo
con tristeza comprobé

El calor enturbiaba mis sentidos
agonizaba sin poderlo detener
el desierto que es la falta de cariño
grandes heridas nos puede hacer

Ya no lloro mi extravío
el camino de regreso por fin encontré
no quiero volver a perderlo
una brújula conmigo llevaré



Nas areas do deserto
fai moito me atopei
tiña sede, calor e logo frío
e sentinme desfallecer

De lonxe ví un oasis
e das súas augas quixen beber
era só un espellismo
con tristeza comprobei

A calor enturbaba os meus sentidos
agonizaba sen podelo deter
o deserto que é a falta de agarimo
grandes feridas pódenos facer

Xa non choro o meu extravío
o camiño de regreso por fin atopei
non quero volver perdelo
un compás comigo levarei
SVW

miércoles, 22 de agosto de 2007

PIDO DISCULPAS - PIDO DESCULPAS

A mis amig@s... algun@s de Uds. ya me han escrito señalándome el no poder postear en mi blog el día de hoy... es verdad, hoy he quitado la opción, y pido me disculpen y comprendan, si bien, he querido compartir este sentimiento con Uds. a la vez, por ser algo tan personal, lo he dejado para que sólo puedan leerlo...

Ya podrán comentar nuevamente a partir del siguiente post que cuelgue... por ahora, reitero mis disculpas y mi petición de comprensión ante este caso en particular...

Un beso a tod@ con el mismo cariño de siempre


Aos meus amig@s... algun@s de Uds. xa me escribiron sinalándome o non poder postear no meu blog o día de hoxe... é verdade, hoxe quitei a opción, e pido descúlpenme e comprendan, aínda que, quixen compartir este sentimento con Uds. á vez, por ser algo tan persoal, deixeino para que só poidan lelo...

Xa poderán comentar novamente a partir do seguinte post que colgue... por agora, reitero as miñas desculpas e a miña petición de comprensión ante este caso en particular...

Un bico a tod@s co mesmo agarimo de sempre

martes, 21 de agosto de 2007

CERRANDO PUERTAS - PECHANDO PORTAS



Hay cosas de las que no quiero ni puedo hablar
cosas que simplemente deseo olvidar
sentimientos de los que voy pasando ya
cajones de secretos que deseo cerrar

Historias que no fueron
penas que dolieron sin parar
amores turbulentos
que hicieron llorar

Si las cosas no se pudieron dar
lo mejor es dejarlas ir
cerrar la puerta tras de mí
y comenzar nuevamente a caminar

Hoy se cierra esa puerta
y no he de mirar en ella nunca más
hoy cauterizo mi herida
con hierro candente para olvidar

Llegarán nuevos días
nuevas brisas del mar
cumpliré en algún momento mis sueños
mientras navego el ancho mar



Hai cousas das que non quero ni podo falar
cousas que simplemente desexo esquecer
sentimentos dos que voy pasando xa
caixón de segredos que desexo pechar

Historias que non foron
penas que doeron sen parar
amores turbulentos
que fixeron chorar

Se as cousas no se puideron dar
o mellor é deixalas ir
pechar a porta tras de min
e comezar novamente a camiñar

Hoxe péchase esa porta
e non hei de mirar nela nunca máis
hoxe cauterizo a miña ferida
con ferro candente para esquecer

Chegarán novos días
novas brisas do mar
cumprirei nalgún momento os meus soños
mentres navego o ancho mar
SVW.

viernes, 17 de agosto de 2007

SIN DEJARME IR - SEN DEIXARME IR


Existen días en que,
por más que intente
no logro dejar de sentir
no quiero olvidar que amé y viví

Existen instantes en que,
por más que desee no sentir
no volver a verte y alejarte de mi
te ecurres a mi lado y no puedo huir

Existen susurros que,
por más silenciosos que sean
no dejan de hablar de tí
y me impiden sonreir

Existen vacios que
dicen tristemente que junto a tí
aprendí lo que es amar y sufrir
y el dolor me hizo desear morir

Esisten silencios que,
pienso y sé que
ya no quiero estar junto a tí
que finalmente me he ido y he pasado de tí




Existen días en que,
por máis que intente
non logro deixar de sentir
non quero esquecer que amei e vivín

Existen instantes en que,
por máis que desexe non sentir
non volver verche e afastarche do
meu che ecurres ao meu lado e non podo fuxir

Existen susurros que,
por máis silenciosos que sexan
non deixan de falar de tí
e impídenme sonreir

Existen vacios que
din tristemente que xunto a tí
aprendín o que é amar e sufrir
e a dor fíxome desexar morrer

Esisten silencios que,
penso e se que
xa non quero estar xunto a tí
que finalmente me fun e pasei de tí
SVW


jueves, 16 de agosto de 2007

TE VAS Y NO TE ALEJAS DE MI - VASTE E NON TE AFASTAS DE MIN


Regresas sin que te espere
sentado en mi puerta te encuentro
como un niño travieso
buscando te consuele

Es extraño, ya no duele
saber que te fuiste y luego verte
ver lo que dices
y como siempre entenderte

Pero ya no quiero saberte
prefiero perderme en tu mente
olivdar esos momentos
que me llenaron de silencios

Ya no pesa mi sonrisa
van naciendo nuevos días
voy sintiendo mi alegría
la que te llevaste en tu partida

Para tí
ese sueño en que no habita
la tristeza y la desdicha
que encuentres también la alegría



Regresas sen que che espere
sentado na miña porta atópoche
como un neno traveso
buscando consóleche

É estraño, xa non doe
saber que che fuches e logo verche
ver o que dis
e como sempre entenderche

Pero xa non quero saberche
prefiro perderme na túa mente
olivdar eses momentos
que me encheron de silencios

Xa non pesa o meu sorriso
van nacendo novos días
vou sentindo a miña alegría
a que che levaches na túa partida

Para tí
ese soño en que non habita
a tristeza e a desdicha
que atopes tamén a alegría
SVW

martes, 14 de agosto de 2007

QUIMICA EN EL AIRE - QUIMICA NO AIRE


Lees mi mente
me llamas cuando quiero verte
aún no reconoces
se han aliado los sentidos

Evitas los silencios
esquivas los momentos
niegas el deseo
hace mucho se unieron los sueños

Química pura en nuestros cuerpos
me miras y tu sonrisa tiembla
como niño reniegas
un beso en silencio tu boca ruega

Te rehusas a lo que sientes
te miro y sé que me mientes
hace tiempo acepté el designio
voy siguiendo mi camino

Los amigos reconocieron antes los signos
sus bromas calvarios han sido
saben de sobra lo que sentimos
vigilantes esperan el destino

Como al ave te dejé libre
pero te quedas revoloteando
sin tu vuelo alzar
nuestra magia siempre existirá

Poco a poco comprenderás
por más que quieras negar
algún día lo reconocerás
y quizá tarde sea ya


Les a miña mente
chámasme cando quero verche
aínda non recoñeces
aliáronse os sentidos

Evitas os silencios
esquivas os momentos
negas o desexo
fai moito se uniron os soños

Química pura nos nosos corpos
mírasme e o teu sorriso treme
como neno renegas
un bico en silencio a túa boca roga

Che rehusas ao que sentes
míroche e sei que me amentes
fai tempo aceptei o designio
vou seguindo o meu camiño

Os amigos recoñeceron antes os signos
as súas bromas calvarios foron
saben dabondo o que sentimos
vixiantes esperan o destino

Como ao ave deixeiche libre
pero che quedas revoloteando
sen o teu voo alzar
a nosa maxia sempre existirá

Aos poucos comprenderás
por máis que queiras negar
algún día recoñeceralo
e quizá tarde sexa xa
SVW

miércoles, 1 de agosto de 2007

NUEVAMENTE SIN TÍ (NOVAMENTE SEN TI)

Necesito alejarme unos días, más no se asusten, es apenas un respiro, no me marcho definitivamente, sólo unos días, debo reflexionar para recuperar las fuerzas y así seguir navegando junto a Uds., pero antes de marchar,les dejo uno de mis últimos escritos y la canción apropiada para acompañarlo ... espero os agrade

Necesito afastarme uns días, máis non se asusten é apenas un respiro, non me marcho definitivamente, só uns días, debo reflexionar, para recuperar forzas e así seguir navegando xunto a Uds., pero antes de marchar, déixolles un dos meus últimos escritos e a canción apropiada para acompañalo... espero agrádevos

Un bico agarimoso a todos os meus amig@s

Nuevamente te ví
sin buscarlo, tu estabas ahí
la arena se abría debajo de mis pies
cruel martirio volver a sufrir.
Qué desesperación guarda mi corazón,
qué maldito dolor me oprime sin vacilación
muerde, araña, lastima, rasga mi interior,
me quita el aliento
y me hunde en la oscuridad,
me lanza al vacío donde sólo hay
tinieblas y frío.
Me arrastra sin piedad
me lacera sin parar,
atormenta mi cuerpo
con heridas que no se han de notar.
Me arranco la piel porque arde
me ciego los ojos,
porque ya no quieren mirar
me adentro en el silencio,
porque sólo ahí puedo soñar.
Susurro frases inaudibles
palabras que recibí de tí,
palabras que se grabaron en mi alma,
que hoy se tiñe de carmesí.
Palabras que fueron vida
palabras que significaban todo para mí,
se las llevo el viento
junto con mis deseos de vivir.
Novamente che ví
sen buscalo, o teu estabas aí
a area abríase debaixo dos meus pés
cruel martirio volver sufrir.
Que desesperación garda o meu corazón
que maldita dor oprímeme sen vacilación
morde, araña, magoa, rasga o meu interior
quítame o alento
e afúndeme na oscuridade
lánzame ao baleiro onde só hai
tebras e frío
Arrástrame sen piedade
me lacera sen parar
atormenta o meu corpo
con feridas que non se han de notar
Arrícome a pel porque arde
cégome os ollos
porque xa non queren mirar
penétrome no silencio
porque só aí podo soñar
Rumoreo frases inaudibles
palabras que recibín de tí
palabras que se gravaron na miña alma
que hoxe se tinguen de carmesí
Palabras que foron vida
palabras que significaban todo para min lévolas
o vento
xunto cos meus desexos de vivir.
SVW




domingo, 29 de julio de 2007

SIN TÍ (SEN TI)

Necesito alejarme unos días, más no se asusten, es apenas un respiro, no me marcho definitivamente, sólo unos días, debo reflexionar para recuperar las fuerzas y así seguir navegando junto a Uds., pero antes de marchar, he traído de ese cajón de los recuerdos, algo que había escrito hace un tiempo y, a lo que hoy por fin he encontrado la canción apropiada para acompañarlo... espero os agrade



Necesito afastarme uns días, máis non se asusten é apenas un respiro, non me marcho definitivamente, só uns días, debo reflexionar, para recuperar forzas e así seguir navegando xunto a Uds., pero antes de marchar, trouxen dese caixón dos recordos, algo que escribira fai un tempo e, ao que por fin hoxe atopei a canción apropiada para acompañalo... espero agrádevos




Un bico agarimoso a todos os meus amig@s



Qué desesperación guarda mi corazón,
qué maldito dolor me oprime sin vacilación
muerde, araña, lastima, rasga mi interior,
me quita el aliento
y me hunde en la oscuridad,
me lanza al vacío donde sólo hay
tinieblas y frío.
Me arrastra sin piedad
me lacera sin parar,
atormenta mi cuerpo
con heridas que no se han de notar.
Me arranco la piel porque arde
me ciego los ojos,
porque ya no quieren mirar
me adentro en el silencio,
porque sólo ahí puedo soñar.
Susurro frases inaudibles
palabras que recibí de tí,
palabras que se grabaron en mi alma,
que hoy se tiñe de carmesí.
Palabras que fueron vida
palabras que significaban todo para mí,
se las llevo el viento
junto con mis deseos de vivir.

Que desesperación garda o meu corazón
que maldita dor oprímeme sen vacilación
morde, araña, magoa, rasga o meu interior
quítame o alento
e afúndeme na oscuridade
lánzame ao baleiro onde só hai
tebras e frío
Arrástrame sen piedade
me lacera sen parar
atormenta o meu corpo
con feridas que non se han de notar
Arrícome a pel porque arde
cégome os ollos
porque xa non queren mirar
penétrome no silencio
porque só aí podo soñar
Rumoreo frases inaudibles
palabras que recibín de tí
palabras que se gravaron na miña alma
que hoxe se tinguen de carmesí
Palabras que foron vida
palabras que significaban todo para min lévolas
o vento
xunto cos meus desexos de vivir.
SVW