miércoles, 29 de agosto de 2007

PREMIO AL BLOG SOLIDARIO - PREMIO AO BLOG SOLIDARIO



Me han premiado nuevamente y, aunque siento que es injustificado el premio, por el cariño de quién me lo otorga, lo acepto con orgullo "Premio blog solidario".

Y viene de mano de
Un cabezota de corazón enorme.

Quienes reciben este premio deben seguir estas instrucciones:

* Escribir un post mostrando el PREMIO y citar el nombre del blog que te lo regala y enlazarlo al post que te nombra (de esta manera se podrá seguir la cadena).

* Elegir un mínimo de 7 blogs que creas que se han destacado alguna vez, por ayudar, apoyar, y compartir. Poner sus nombres y los enlaces a ellos. (Avisarles).

Opcional. Exhibir el PREMIO con orgullo en tu blog, haciendo enlace al post que escribes sobre el y lo otorgas a otros.

Siguiendo las reglas he aquí los 7 galardonados son:

Mi amiga
NEREIDA. Por ser no sólo amiga, sino que, hermana. Por esas cosas tan silenciosamente nuestras.

A
Conchi, por ser "EL SOPLO QUE NOS ANIMA".

A
SIR UTHER, por enseñarme con franquesa que los sentidos no siempre nos acompañan, y por ser siempre un CABALLERO en toda la extensión de la palabra, haciendo honor al nombre de su Blog.

A
JUANMA por sentirme amiga, y confiar en mi, navegando a mi lado.

A
CINZA, por ser ese espejo del pasado, donde recuerdo lo hermoso de los sueños y la esperanza que una vez también sentí.

A
GUIJE, por compartir conmigo sus buenos y malos momentos, sus secretos y sus sueños, por ser un lector incondicional de mis horrorosos escritos desde mi inicio en otro mar.

A
MONTSE, por permitirme sentirla en mis brazos, por ese beso cariñoso de madre adoptiva que mira con orgullo a su hija mientras crece en este mar.

No puedo pasar sin mencionar a alguien a quien con gusto premiaría pero, que con tristeza digo, ya no está entre nosotros, se marchó llevándose todo indicio de su presencia, sin embargo, en mi vida quedó una huella que no es fácil de olvidar... Me refiero a mi mentor y amigo AL, porque a través de su ventana, pude emprender el vuelo, y remontarme en los aires abriendo las puertas al conocimiento, a esa inquietud por aprender, por querer saber, sentimientos y deseos que hace tanto me habían abandonado.

También me habría gustado premiar a ese Cabezota de corazón enorme, si hubiese recibido el premio antes que él, le habría dado yo el trabajo de este premio jejejejejejejeje, que no es justo tener que debatirse en a quienes premiar, si quiero premiarlos a todos... Además, también se lo habría otorgado por la infinidad de noches y amaneceres en que nos hemos acompañado a través de este ciberespacio, por su buena voluntad, por su asesoría, que me ha venido a bien, por mostrarme cuánto puede sufrir un hombre que ama en verdad, teniendo los cojones suficientes para reconocer que la ha cagado, y eso es de un hombre hecho y derecho, aunque las cosas no se han dado para él como quisieramos, y por ello, me ha tocado ser su hombro en más de una ocasión, pero anda, que lo hago con gusto y cariño por un amigo al que le guardo respeto, pues su juventud no dice relación con su maduréz espiritual, sentimental e intelectual, siendo un buen tío, un cabezota realmente y sin remedio de un corazón enorme, tal como lo dice el nombre de su blog.

A todos en general, me habría encantado premiaros, pues con todos he compartido un pedacito de mí, así como vosotr@s lo habéis hecho conmigo, permitiéndome llevaros en el corazón cada día, aún en mi distancia...

En verdad os quiero mucho a tod@s.


Premiáronme novamente e, aínda que sinto que é inxustificado o premio, polo agarimo de quen mo outorga, acéptoo con orgullo "Premio blog solidario".

E vén de man dun cabezota de corazón enorme.

Quen reciben este premio deben seguir estas instrucións:

* Escribir un post mostrando o PREMIO e citar o nome do blog que cho regala e enlazalo ao post que che nomea (deste xeito poderase seguir a cadea).

* Elixir un mínimo de 7 blogs que creas que se destacaron algunha vez, por axudar, apoiar, e compartir. Pór os seus nomes e enlácelos a eles. (Avisarlles).

Opcional. Exhibir o PREMIO con orgullo no teu blog, facendo enlace ao post que escribes sobre o e outórgalo a outros.

Seguindo as regras velaquí os 7 galardoados son:

A miña amiga NEREIDA. Por ser non só amiga, senón que, irmá. Por esas cousas tan silenciosamente nosas.

A Conchi, por ser "O SOPRO QUE NOS ANIMA".

A Sir UTHER, por ensinarme con franquesa que os sentidos non sempre nos acompañan, e por ser sempre un en toda a extensión da palabra, facendo honra ao nome do seu Blog.

A Juanma por sentirme amiga, e confiar na miña navegando ao meu lado.

A Cinza, por ser ese espello do pasado, onde recordo o fermoso dos soños e a esperanza que unha vez tamén sentín.

A Guije, por compartir comigo os seus bos e malos momentos, os seus segredos e os seus soños, por ser un lector incondicional dos meus horrorosos escritos desde o meu inicio noutro mar.

A Montse, por permitirme sentila nos meus brazos, por ese bico cariñoso de nai adoptiva que mira con orgullo á súa filla mentres crece neste mar.


Non podo pasar sen mencionar a alguén aquien con gusto premiaría pero, que con tristeza digo, xa non está entre nós, marchouse levándose todo indicio da súa presenza, con todo, na miña vida quedou unha pegada que non é fácil de esquecer... Refírome ao meu mentor e amigo Ao, porque a través da súa fiestra, puiden emprender o voo, e remontarme nos aires abrindo as portas ao coñecemento, a esa inquietude por aprender, por querer saber, sentimentos e desexos que fai tanto me abandonaron.

Tamén me gustou premiar a ese Cabezota de corazón enorme, se recibise o premio antes que el, deulle eu o traballo deste premio jejejejejejejeje, que non é xusto ter que debaterse na quen premiar, se quero premialos a todos... Ademais, tamén llo outorgou pola infinidade de noites e amenceres en que nos acompañamos a través deste ciberespazo, pola súa boa vontade, pola súa asesoría, que me veu a ben, por mostrarme canto pode sufrir un home que ama en verdade, tendo os collóns suficientes para recoñecer que a ha cagado, e iso é dun home feito e dereito, aínda que as cousas non se deron para el como quisieramos, e por iso, tocoume ser o seu ombreiro en máis dunha ocasión, pero anda, que o fago con gusto e agarimo por un amigo ao que lle gardo respecto, pois a súa mocidade non di relación coa súa maduréz espiritual, sentimental e intelectual, sendo un bo tío, un cabezota realmente e sen remedio dun corazón enorme, tal como dio o nome do seu blog.

A todos en xeral, encantoume premiarvos, pois con todos compartín un pedacito de min, así como vosotr@s fixéstelo comigo, permitíndome levarvos no corazón cada día, aínda na miña distancia...

En verdade quérovos moito a tod@s...

domingo, 26 de agosto de 2007

SOY - SON



Soy aroma
de la yerba recién mojada
con el rocío de la madrugada
acelera el corazón y te embriaga

Soy aire
que te roza por la mañana
tibiesa que acaricia tu piel
cuando el sol te baña

Soy lluvia
que golpea tu ventana
en la tarde de invierno
cuando los árboles muestran sus ramas

Soy silencio
de una noche estrellada
mientras los grillos cantan
su canción embelezada

Soy mirada
caricia que con celo guardas
no queriendo confesarla
mariposas que en tu vientre bailan

Soy beso
que calor entrega
sabor a miel que en tus labios deja
caricias que de noche sueñas

Soy amor
que en tu puerta espera
para traerte primavera
llenando el vacio que tu alma lleva



Son aroma
da yerba recentemente mollada
co rocío da madrugada
acelera o corazón e che embriaga

son aire
que che roza pola mañá
tibiesa que acariña a túa pel
cando o sol báñache

Son choiva
que golpea a túa fiestra
na tarde de inverno
cando as árbores mostran a súas ramas

Son silencio
dunha noite estrelada
mentres os grilos cantan
a súa canción embelezada

Son mirada
caricia que con celo gardas
non querendo confesala
bolboretas que no teu ventre bailan

Son bico
que calor entrega
sabor a mel que nos teus beizos deixa
caricias que de noite soñas

Son amor
que na túa porta espera
para traeche privamera
enchendo o vacio que a túa alma leva
SVW

viernes, 24 de agosto de 2007

AHORA - AGORA

Algo que sólo deseo compartir, algo que va con ese cerrar de puertas que he iniciado...
Creo que CINZA, también disfrutará de este tema... se llama AHORA de mi compatriota Alberto Plaza...
Espero os guste... Os quiero mucho siempre... Un beso


Algo que só desexo compartir, algo que vai con ese pechar de portas que iniciei...
Creo que CINZA, tamén gozará deste tema... chámase AGORA do meu compatriota Alberto Praza...
Espero gústevos... Quérovos moito sempre...
Un bico


jueves, 23 de agosto de 2007

GALICIA EN MI CORAZÓN - GALICIA NO meu CORAZÓN

Para mis amig@s, AL (que me dió mis primeras palabras en galego y un paseo por vuestra cultura), Muxica (que me ha dado mucho cariño y su amor por Galicia), Conchi (que me ha ayudado a corregir mi escritura, al paso de compartir su amor y también conocimiento de tan bella tierra, su geografía, y sus sensaciones), Cinza (que me ha dado la alegría de verme reflejada en su inquietud y quién además, disfruta tanto de mis letras galegas), a mi profesor Edmundo Moure, que me va dando la estructura que faltaba para anidar estos sentimentos... Os agradezco esas sensaciones que han despertado en mí... Ojalá os guste este pequeño tributo

Y para tod@s vosotr@s en general, galeg@s y no galeg@s, tod@s aquell@s que vais a mi lado habitando este hogar y que espero algún día poderos abrazar más allá de este abrazo virtual que os doy cada día... Por cada día que estais a mi lado, con vuestras palabras de aliento, con vuestro consuelo en mis momentos tristes, simplemente por estar...

Gracias por aceptarme tal como soy, y permitirme quereros tal y como sois vosotr@s...

Mi beso de siempre... Os quiero


Voy sintiendo que te quiero
sin estar en tí
ya te llevo dentro
amando tu suelo

Sin mirarte
tu imagen voy viendo
te voy acariciando en mis sueños
mecida en ese verde lecho

Voy cobijando en mi corazón ese anhelo
sentir esa brisa que es tu aliento
adentrarme en este sentimiento
porque de sus labios te voy conociendo

No imaginé
que te meterías tan dentro
que nacería en mí este amor tan lejos
parte de tí va creciendo en mi pecho

¿Es posible quererte como te quiero
sin haber pisado nunca tu suelo?
de sus manos te voy teniendo
bella galicia te estoy queriendo



Para os meus amig@s, Ao (que me dió as miñas primeiras palabras en galego e un paseo pola vosa cultura), Muxica (que me deu moito agarimo e o seu amor por Galicia, Conchi (que me axudou a corrixir a miña escritura, ao paso de compartir o seu amor e tamén o seu coñecemento de tan bela terra, a súa xeografía, e as súas sensacións), Cinza (que me deu a alegría de verme reflectida na súa inquietude e quen ademais, goza tanto das miñas letras galegas), ao meu profesor Edmundo Moure, que me vai dando a estrutura que faltaba para aniñar estes sentimentos... Agradézovos esas sensacións que espertaron en min... Oxalá vos guste este pequeno tributo

E para tod@s vosotr@s en xeral, galeg@s e non galeg@s, tod@s aquell@s que ides ao meu lado habitando este fogar e que espero algún día podervos abrazar máis aló deste abrazo virtual que vos dou cada día... Por cada día que estais ao meu lado, coas vosas palabras de alento, co voso consolo nos meus momentos tristes, simplemente por estar...

Grazas por aceptarme tal como son, e permitirme querervos tal e como sodes vós...

O meu bico de sempre... Quérovos


Vou sentindo que che quero
sen estar en tí
xa che levo dentro
amando o teu chan

Sen mirarche
a túa imaxe vou vendo
vouche acariñando nos meus soños
mecida nese verde leito

Vou acubillando no meu corazón ese anhelo
sentir esa brisa que é o teu alento
penetrarme neste sentimento
porque dos seus beizos vouche coñecendo

Non imaxinei
que che meterías tan dentro
que nacería en min este amor tan lonxe
parte de tí vai crecendo no meu peito

É posible quererche como che quero
sen pisar nunca o teu chan?
das súas mans vouche tendo
bela galicia estouche querendo
SVW

miércoles, 22 de agosto de 2007

PIDO DISCULPAS - PIDO DESCULPAS

A mis amig@s... algun@s de Uds. ya me han escrito señalándome el no poder postear en mi blog el día de hoy... es verdad, hoy he quitado la opción, y pido me disculpen y comprendan, si bien, he querido compartir este sentimiento con Uds. a la vez, por ser algo tan personal, lo he dejado para que sólo puedan leerlo...

Ya podrán comentar nuevamente a partir del siguiente post que cuelgue... por ahora, reitero mis disculpas y mi petición de comprensión ante este caso en particular...

Un beso a tod@ con el mismo cariño de siempre


Aos meus amig@s... algun@s de Uds. xa me escribiron sinalándome o non poder postear no meu blog o día de hoxe... é verdade, hoxe quitei a opción, e pido descúlpenme e comprendan, aínda que, quixen compartir este sentimento con Uds. á vez, por ser algo tan persoal, deixeino para que só poidan lelo...

Xa poderán comentar novamente a partir do seguinte post que colgue... por agora, reitero as miñas desculpas e a miña petición de comprensión ante este caso en particular...

Un bico a tod@s co mesmo agarimo de sempre

martes, 21 de agosto de 2007

CERRANDO PUERTAS - PECHANDO PORTAS



Hay cosas de las que no quiero ni puedo hablar
cosas que simplemente deseo olvidar
sentimientos de los que voy pasando ya
cajones de secretos que deseo cerrar

Historias que no fueron
penas que dolieron sin parar
amores turbulentos
que hicieron llorar

Si las cosas no se pudieron dar
lo mejor es dejarlas ir
cerrar la puerta tras de mí
y comenzar nuevamente a caminar

Hoy se cierra esa puerta
y no he de mirar en ella nunca más
hoy cauterizo mi herida
con hierro candente para olvidar

Llegarán nuevos días
nuevas brisas del mar
cumpliré en algún momento mis sueños
mientras navego el ancho mar



Hai cousas das que non quero ni podo falar
cousas que simplemente desexo esquecer
sentimentos dos que voy pasando xa
caixón de segredos que desexo pechar

Historias que non foron
penas que doeron sen parar
amores turbulentos
que fixeron chorar

Se as cousas no se puideron dar
o mellor é deixalas ir
pechar a porta tras de min
e comezar novamente a camiñar

Hoxe péchase esa porta
e non hei de mirar nela nunca máis
hoxe cauterizo a miña ferida
con ferro candente para esquecer

Chegarán novos días
novas brisas do mar
cumprirei nalgún momento os meus soños
mentres navego o ancho mar
SVW.

viernes, 17 de agosto de 2007

SIN DEJARME IR - SEN DEIXARME IR


Existen días en que,
por más que intente
no logro dejar de sentir
no quiero olvidar que amé y viví

Existen instantes en que,
por más que desee no sentir
no volver a verte y alejarte de mi
te ecurres a mi lado y no puedo huir

Existen susurros que,
por más silenciosos que sean
no dejan de hablar de tí
y me impiden sonreir

Existen vacios que
dicen tristemente que junto a tí
aprendí lo que es amar y sufrir
y el dolor me hizo desear morir

Esisten silencios que,
pienso y sé que
ya no quiero estar junto a tí
que finalmente me he ido y he pasado de tí




Existen días en que,
por máis que intente
non logro deixar de sentir
non quero esquecer que amei e vivín

Existen instantes en que,
por máis que desexe non sentir
non volver verche e afastarche do
meu che ecurres ao meu lado e non podo fuxir

Existen susurros que,
por máis silenciosos que sexan
non deixan de falar de tí
e impídenme sonreir

Existen vacios que
din tristemente que xunto a tí
aprendín o que é amar e sufrir
e a dor fíxome desexar morrer

Esisten silencios que,
penso e se que
xa non quero estar xunto a tí
que finalmente me fun e pasei de tí
SVW


jueves, 16 de agosto de 2007

TE VAS Y NO TE ALEJAS DE MI - VASTE E NON TE AFASTAS DE MIN


Regresas sin que te espere
sentado en mi puerta te encuentro
como un niño travieso
buscando te consuele

Es extraño, ya no duele
saber que te fuiste y luego verte
ver lo que dices
y como siempre entenderte

Pero ya no quiero saberte
prefiero perderme en tu mente
olivdar esos momentos
que me llenaron de silencios

Ya no pesa mi sonrisa
van naciendo nuevos días
voy sintiendo mi alegría
la que te llevaste en tu partida

Para tí
ese sueño en que no habita
la tristeza y la desdicha
que encuentres también la alegría



Regresas sen que che espere
sentado na miña porta atópoche
como un neno traveso
buscando consóleche

É estraño, xa non doe
saber que che fuches e logo verche
ver o que dis
e como sempre entenderche

Pero xa non quero saberche
prefiro perderme na túa mente
olivdar eses momentos
que me encheron de silencios

Xa non pesa o meu sorriso
van nacendo novos días
vou sentindo a miña alegría
a que che levaches na túa partida

Para tí
ese soño en que non habita
a tristeza e a desdicha
que atopes tamén a alegría
SVW

martes, 14 de agosto de 2007

QUIMICA EN EL AIRE - QUIMICA NO AIRE


Lees mi mente
me llamas cuando quiero verte
aún no reconoces
se han aliado los sentidos

Evitas los silencios
esquivas los momentos
niegas el deseo
hace mucho se unieron los sueños

Química pura en nuestros cuerpos
me miras y tu sonrisa tiembla
como niño reniegas
un beso en silencio tu boca ruega

Te rehusas a lo que sientes
te miro y sé que me mientes
hace tiempo acepté el designio
voy siguiendo mi camino

Los amigos reconocieron antes los signos
sus bromas calvarios han sido
saben de sobra lo que sentimos
vigilantes esperan el destino

Como al ave te dejé libre
pero te quedas revoloteando
sin tu vuelo alzar
nuestra magia siempre existirá

Poco a poco comprenderás
por más que quieras negar
algún día lo reconocerás
y quizá tarde sea ya


Les a miña mente
chámasme cando quero verche
aínda non recoñeces
aliáronse os sentidos

Evitas os silencios
esquivas os momentos
negas o desexo
fai moito se uniron os soños

Química pura nos nosos corpos
mírasme e o teu sorriso treme
como neno renegas
un bico en silencio a túa boca roga

Che rehusas ao que sentes
míroche e sei que me amentes
fai tempo aceptei o designio
vou seguindo o meu camiño

Os amigos recoñeceron antes os signos
as súas bromas calvarios foron
saben dabondo o que sentimos
vixiantes esperan o destino

Como ao ave deixeiche libre
pero che quedas revoloteando
sen o teu voo alzar
a nosa maxia sempre existirá

Aos poucos comprenderás
por máis que queiras negar
algún día recoñeceralo
e quizá tarde sexa xa
SVW

lunes, 13 de agosto de 2007

CANTANDO SUEÑOS - CANTANDO SOÑOS


Danza marea de sensaciones
elévate por los aires
toca la luna y el cielo estrellado
que mis dedos te están acariciando

Llévame en tu corriente
méceme en tu oleaje
baña mis pupilas
en colores brillantes

Suavidad que me recorre
dulce canción voy tarareando
hoy libero mis cadenas
por fin voy olvidando

Cántame tu canción dulce sirena
embriágame con tu canto
embrújame con tus sonidos
en el mar me estoy adentrando

Voy buscando un sueño
voy buscando al ser amado
para entregarle mis sentidos
y el lecho de mi cuerpo abandonado



Danza marea de sensacións
elévache polo aire
toca a lúa e o ceo estrelado
que os meus dedos estanche acariñando

Lévame na túa corrente
méceme na túa ondada
baña as miñas pupilas
en cores brillantes

Suavidade que me percorre
doce canción voy tarareando
hoxe libero as miñas cadeas
por fin voy esquecendo

Cántame a túa canción doce sirena
embriágame co teu canto
enmeigar cos teus sons
no mar estoume penetrando

Vou buscando un soño
vou buscando ao ser amado
para entregarlle os meus sentidos
e o leito do meu corpo abandonado
SVW

viernes, 10 de agosto de 2007

CORRIENTES DEL MAR - CORRENTES DO MAR


Voy siguiendo la marea
voy surcando el ancho mar
sintiendo en mi piel
la brisa del mar

Navego lentamente
guiándome por las estrellas al navegar
dejando que mis sentidos se embriaguen
en sensaciones para danzar

Busco en cada puerto que encuentro
tratando de encontrar a quien amar
que quiera anclar mi barca
para no dejarme marchar

Por fin las tormentas
han parado de arreciar
la marea se encuentra en calma
las olas son para cabalgar

Fluyen las corrientes marinas
suaves me han de llevar
traen consigo nueva vida
la ilusión de volver a soñar



Vou seguindo a marea
vou asucando o ancho mar
sentindo na miña pel
a brisa do mar

Navego lentamente
guiándome polas estrelas ao navegar
deixando que os meus sentidos se embriaguen
en sensacións para danzar

Busco en cada porto que atopo
tratando de atopar a quen amar
que queira ancorar a miña barca
para non deixarme marchar

Por fin as tormentas
pararon de aumentar
a marea atópase en calma
as ondas son para cabalgar

Flúen as correntes mariñas
suaves hanme de levar
traen consigo nova vida
a ilusión de volver soñar
SVW

martes, 7 de agosto de 2007

SALUDOS - SAÚDOS

Hace un tiempo que vengo con esta idea... He visto el rostro de tod@s vosotr@s en fotografías, con más de alguno ya he hablado y compartido pensamientos en amena charla en msn... Y pensando en ello, considero justo que, también agregue una de mi, así podreís conocerme aunque sólo sea en fotografía, y para cuando me comenteis, ya tengaís una idea de quién es la persona con quien unificais sentimientos...

Espero os agrade mi aspecto...

Un beso a tod@s... Os quiero mucho siempre...



Fai un tempo que vingo con esta idea... vin o rostro de tod@s vosotr@s en fotografías, con máis dalgún xa falei e compartido pensamentos en amena charla en msn... E pensando niso, considero xusto que, tamén agregue unha da miña, así podreís coñecerme aínda que só sexa en fotografía, e para cando me comenteis, xa tengaís unha idea de quen é a persoa con quen unificais sentimentos...

Espero agrádevos o meu aspecto...

Un bico a tod@s... Quérovos moito sempre...


lunes, 6 de agosto de 2007

VELAS AL MAR - VEAS Ao MAR


Navego en las olas
en busca de nuevas rutas
desafiando temporales
que me impidan llegar

El timón de mi vida
firme en mis manos está
lucharé para no perder el rumbo
hasta encontrar una playa para anclar

Marinera solitaria
voy cruzando el ancho mar
voy buscando a un marino
que en mi barco quiera zarpar

Cruzaré los océanos
hasta a tí por fin llegar
mirarte a los ojos
y saber que ese es mi hogar




Navego nas ondas
en busca de novas rutas
desafiando temporais
que me impidan chegar

O temón da miña vida
firme nas miñas mans está
loitarei para non perder o rumbo
ata atopar unha praia para ancorar

Mariñeira solitaria
vou cruzando o ancho mar
vou buscando a un mariño
que no meu barco queira partir

Cruzarei os océanos
ata a tí por fin chegar
mirarche aos ollos
e saber que ese é o meu fogar
SVW

miércoles, 1 de agosto de 2007

NUEVAMENTE SIN TÍ (NOVAMENTE SEN TI)

Necesito alejarme unos días, más no se asusten, es apenas un respiro, no me marcho definitivamente, sólo unos días, debo reflexionar para recuperar las fuerzas y así seguir navegando junto a Uds., pero antes de marchar,les dejo uno de mis últimos escritos y la canción apropiada para acompañarlo ... espero os agrade

Necesito afastarme uns días, máis non se asusten é apenas un respiro, non me marcho definitivamente, só uns días, debo reflexionar, para recuperar forzas e así seguir navegando xunto a Uds., pero antes de marchar, déixolles un dos meus últimos escritos e a canción apropiada para acompañalo... espero agrádevos

Un bico agarimoso a todos os meus amig@s

Nuevamente te ví
sin buscarlo, tu estabas ahí
la arena se abría debajo de mis pies
cruel martirio volver a sufrir.
Qué desesperación guarda mi corazón,
qué maldito dolor me oprime sin vacilación
muerde, araña, lastima, rasga mi interior,
me quita el aliento
y me hunde en la oscuridad,
me lanza al vacío donde sólo hay
tinieblas y frío.
Me arrastra sin piedad
me lacera sin parar,
atormenta mi cuerpo
con heridas que no se han de notar.
Me arranco la piel porque arde
me ciego los ojos,
porque ya no quieren mirar
me adentro en el silencio,
porque sólo ahí puedo soñar.
Susurro frases inaudibles
palabras que recibí de tí,
palabras que se grabaron en mi alma,
que hoy se tiñe de carmesí.
Palabras que fueron vida
palabras que significaban todo para mí,
se las llevo el viento
junto con mis deseos de vivir.
Novamente che ví
sen buscalo, o teu estabas aí
a area abríase debaixo dos meus pés
cruel martirio volver sufrir.
Que desesperación garda o meu corazón
que maldita dor oprímeme sen vacilación
morde, araña, magoa, rasga o meu interior
quítame o alento
e afúndeme na oscuridade
lánzame ao baleiro onde só hai
tebras e frío
Arrástrame sen piedade
me lacera sen parar
atormenta o meu corpo
con feridas que non se han de notar
Arrícome a pel porque arde
cégome os ollos
porque xa non queren mirar
penétrome no silencio
porque só aí podo soñar
Rumoreo frases inaudibles
palabras que recibín de tí
palabras que se gravaron na miña alma
que hoxe se tinguen de carmesí
Palabras que foron vida
palabras que significaban todo para min lévolas
o vento
xunto cos meus desexos de vivir.
SVW