Mostrando entradas con la etiqueta guardado en el baúl de los recuerdos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta guardado en el baúl de los recuerdos. Mostrar todas las entradas

viernes, 24 de agosto de 2018

Cuando los recuerdos chocan con el presente








Llevo unos días llena de sensaciones, sentimientos, emociones  y mientras esas viejas canciones evocan tantos recuerdos, es inevitable encogerme y abrazarme a mi misma en un esfuerzo inútil por intentar no llorar, han sido muchos años luchando por reprimir aquel dolor que hoy fluye por mi garganta mientras se escapa en esa lágrima solitaria que baja por mi mejilla antes de que comiencen a brotar las demás.

¿Quién podría imaginar que después de tantos años su recuerdo aún pesa en mi alma?, maldita sea mi estampa!!!! ¿cómo es que después de tanto tiempo sigue teniendo el poder de hacerme llorar?, como dice una de esas tantas canciones... No sé si yo le quise, no sé si me quiso o si nos quisimos los dos... solo sé que pese al tiempo transcurrido, los recuerdos duelen, porque no ha estado a mi lado para compartir mi presente, mis logros y mis próximas metas... SI YO PUDIERA COMO AYER, QUERER SIN PRESENTIR.... Si, los recuerdos chocan con el presente y me hacen ver que quizás si nada de aquello hubiese ocurrido, hoy no estaría donde estoy, no habría avanzado tanto, ni habría luchado tanto, NUNCA FUI CONSCIENTE DE LO FUERTE QUE ERA HASTA QUE ME VI OBLIGADA A SERLO....

domingo, 19 de agosto de 2018

CUANTO SILENCIO QUE PESA




Han pasado los años, 12 para ser exacta y, ufffff, las emociones no han cambiado, sigo sintiendo el dolor del vacío que quedó guardado en un rincón olvidado, la tristeza y el dolor no han sido superados, un sueño el que viento arrancó, como una flor que la tormenta se llevó, no hubo protección para el desamor.

La vida sigue su camino y mi corazón se quedó anclado contigo, ¿cómo decirle que es inútil su dolor?, ¿cómo le arranco su amor si hace tanto que se desconectó de mi cerebro y se niega a entender de razones?

Los esfuerzos han sido banales, no hay amor que pueda consolarle, mi corazón se prendó de tus palabras, de tus noches de humo y hoy, ja!!! hoy se burla de mi y me arrastra hasta aquí para recordarme que, no importa lo que guarde ni dónde lo guarde, si lo borro, rompo en mil pedazos, o lo tiro a la basura, no importa lo que yo haga, su voluntad es lo único que vale, y yo ja!!!!, he perdido toda posibilidad de volver a ser feliz porque, aunque mi cerebro diga que sí, mi corazón no admite nuevo dueño, no admite amar a nadie y es lo único que vale sin importar cuánto silencio o tiempo pasen.

miércoles, 3 de septiembre de 2014

SENTIR

Hoy para remontar en otrora lo que habitaba en mi, dejo un viejo poema que escribí hace mucho, de esos del baúl de los recuerdos...


Injusto es querer decir te quiero sin que puedan oírlo,
injusto que mueran sin voz éstas palabras que nacen en el alma;
larga agonía de un sentir no esperado,
triste sueño de un amor malogrado.

¿Cómo guardar en silencio éste sentir tan humano?
¿cómo reprimir lo que con dolor se guarda?
las palabras ya no existen;
Sólo queda la nada.

Aire casi inocente,
noche estrellada
SVW.

lunes, 1 de diciembre de 2008

Y QUISE LOS RECUERDOS


Y busqué en mis recuerdos
una noche de besos y deseos
y sólo encontré el vacío de momentos
que fueron perdiéndose en el tiempo

Y quise arañar los caminos
desandar los silencios
cantar los sueños no cumplidos
y dormírme como cuando tuve anhelos

Y no encontré respuesta
sólo viejos recuerdos
y no pude llorar mi tristeza
porque murieron mis deseos.
SVW.

jueves, 20 de diciembre de 2007

LA MUSA Y EL GUERRERO- a musa e o guerreiro


La musa lentamente se despojó de sus ropajes para fundirse con el agua cristalina de aquel lago que se encontraba en el claro; él, oculto la miraba entre los árboles, jamás había visto tanta belleza como ella irradiaba, sus ojos, azules como el cielo despejado después de un día de lluvia, brillaban como luciérnagas, su cabellera larga y negra como una noche sin estrellas, relucía ante el reflejo del sol entre las hojas, su cuerpo moldeado como cual figura tallada con cincel por un escultor de deidades griegas, imagen etérea, de piel tan blanca que parecía casi incorpórea, le hacían desearle como un moribundo aferrándose a la vida…
Ella, aún no le había visto, ignorante de su oculto observador, disfrutaba de la calidez del agua, disfrutaba de la quietud que aquel lugar le brindaba, el poder perderse en sus pensamientos, en sus sueños sin que nadie le estorbara, perderse en sí misma como si aquellas aguas pudieran transportarla a un mundo que aún no conocía. Había concurrido a aquel sitio desde que era apenas una niña, siempre gustó de tan hermoso paisaje, el canto de las aves, y el olor a yerba mojada; hoy, vendría por última vez, último gozo antes de su partida. Nunca supo el por qué debía alejarse de aquel sitio, nunca entendió los motivos que le impulsaban a seguir un destino incierto, una aventura cuyo camino desconocía, pero algo dentro de sí, le exigía, le obligaba a marchar, necesidad imperiosa de partir en busca de algo que desconocía, algo que reconocería sólo cuando le encontrase.
No estaba previsto entre sus planes el ser observada por aquel extraño, así como no tenía previsto lo que sucedería.
Él esperó sigiloso mientras ella salía de entre las aguas y se ataviaba nuevamente, su instinto le señalaba que lo suyo no era simple deseo, era algo más profundo, algo que no podía reconocer pues jamás le había vivido antes, un sentimiento que hacía latir su corazón desbocadamente, como un potro galopando al viento, pero con una calidez que le hacía sentir un deseo de protección desconocido para él. Él, un guerrero que sólo conocía de muerte y dolor, brutalidad en el combate, tomando las resultas de cada lucha, no preguntándose jamás si cada mujer que hizo suya en su paso sentía o no algo a por él, o si él sentía algo más que no fuera puramente carnal; hombre cuyos instintos de supervivencia, le hicieron merecedor de grandes loanzas por sus proesas, jamás sintió aquel cálido sentimiento, aquel suave pero poderoso deseo de tenerla entre sus brazos y protegerla cual niño inocente; todos aquellos sentimientos, le convulsionaban el cuerpo, atizándole la mente en raciocinios muy lejanos a aquellos tan conocidos por él, apenas pudo esperar que aquella bella mujer se encontrase ya en condiciones de ser vista, para apearse ante su presencia.
Fue una gran sorpresa que apareciese aquel hombre cuyas duras facciones: su rostro, marcado por una cicatriz le atravesaba la mejilla izquierda, dando un aspecto sombrío, podían intimidar hasta al más osado, pero que a ella, le dejaba impertérrita, perdida en la profundidad de su mirada; había algo en aquellos ojos, algo que no adivinaba, aún así, sentía que un lazo invisible le ataba a aquellos ojos, a aquel abismo profundo que se asomaba en su mirada.
Antes que pudiese apenas decir nada, ella reconoció que lo que buscaba se encontraba ahí, frente a ella, él era la razón de ese impulso que le obligaba a marcharse para encontrarle, pero antes que pudiese hablarle, salieron de entre los árboles unos hombres vestidos con armaduras, sin darle tiempo de reaccionar a aquel hombre, le clavaron por la espalda una flecha certera, que le atravesó de lado a lado; abriendo los ojos ante la sorpresa del embate, calló ante sus pies agonizante.
Viéndose cercada ante el inminente ataque, cogió de aquel hombre su espada para dar combate a sus eventuales atacantes, no pudo alzar estocada alguna, una nueva flecha se ensartó esta vez en su pecho cayendo sobre el guerrero que yacía en el suelo, quien apenas con fuerza sólo pudo abrazarla y como último gesto, dejar un cálido beso en los labios de aquella que su corazón había capturado con su belleza.
SVW.

A musa lentamente desposuír das súas roupaxes para fundirse coa auga cristalina daquel lago que se atopaba no claro; el, oculto mirábaa entre as árbores, xamais vira tanta beleza como ela irradiaba, os seus ollos, azuis como o ceo despexado logo dun día de choiva, brillaban como luciérnagas, a súa cabeleira longa e negra como unha noite sen estrelas, relucía ante o reflexo do sol entre as follas, o seu corpo moldeado como cal figura tallada con cincel por un escultor de deidades gregas, imaxe etérea, de pel tan branca que parecía case incorpórea, facíanlle desexarlle como un moribundo aferrándose á vida?
Ela, aínda non lle viu, ignorante do seu oculto observador, gozaba da calidez da auga, gozaba da quietud que aquel lugar brindáballe, o poder perderse nos seus pensamentos, nos seus soños sen que ninguén lle estorbase, perderse en si mesma coma se aquelas augas puidesen transportala a un mundo que aínda non coñecía. concorrera a aquel sitio desde que era apenas unha nena, sempre gustou de tan fermosa paisaxe, o canto das aves, e o cheiro a yerba mollada; hoxe, viría por última vez, último gozo antes da súa partida. Nunca soubo o por que debía afastarse daquel sitio, nunca entendeu os motivos que lle impulsaban a seguir un destino incerto, unha aventura cuxo camiño descoñecía, pero algo dentro de si, esixíalle, obrigáballe a marchar, necesidade imperioso de partir en busca de algo que descoñecía, algo que recoñecería só cando lle atopase.
Non estaba previsto entre os seus plans o ser observada por aquel estraño, así como non tiña previsto o que sucedería.
El esperou sigiloso mentres ela saía de entre as augas e ataviábase novamente, o seu instinto sinaláballe que o seu non era simple desexo, era algo máis profundo, algo que non podía recoñecer pois xamais lle viviu antes, un sentimento que facía latexar o seu corazón desbocadamente, como un poldro galopando ao vento, pero cunha calidez que lle facía sentir un desexo de protección descoñecido para el. El, un guerreiro que só coñecía de morte e dor, brutalidade no combate, tomando resúltalas de cada loita, non preguntándose xamais se cada muller que fixo súa no seu paso sentía ou non algo a por el, ou se el sentía algo máis que non fose puramente carnal; home cuxos instintos de supervivencia, fixéronlle merecedor de grandes loanzas polas súas proesas, xamais sentiu aquel cálido sentimento, aquel suave pero poderoso desexo de tela entre os seus brazos e protexela cal neno inocente; todos aqueles sentimentos, lle convulsionaban o corpo, atizándole a mente en raciocinios moi afastados a aqueles tan coñecidos por el, apenas puido esperar que aquela bela muller atopásese xa en condicións de ser vista, para apearse ante a súa presenza.
Foi unha gran sorpresa que aparecese aquel home cuxas duras faccións: o seu rostro, marcado por unha cicatriz atravesáballe a fazula esquerda, dando un aspecto sombrío, podían intimidar ata ao máis ousado, pero que a ela, deixáballe impertérrita, perdida na profundidade da súa mirada; había algo naqueles ollos, algo que non adiviñaba, aínda así, sentía que un lazo invisible atáballe a aqueles ollos, a aquel abismo profundo que se asomaba na súa mirada.
Antes que puidese apenas dicir nada, ela recoñeceu que o que buscaba atopábase aí, fronte a ela, el era a razón dese impulso que lle obrigaba a marcharse para atoparlle, pero antes que puidese falarlle, saíron de entre as árbores uns homes vestidos con armaduras, sen darlle tempo de reaccionar a aquel home, craváronlle por detrás unha frecha certeira, que lle atravesou de lado a lado; abrindo os ollos ante a sorpresa do embate, calou ante os seus pés agonizante.
Véndose cercada ante o inminente ataque, colleu daquel home a súa espada para dar combate aos seus eventuais atacantes, non puido alzar estocada algunha, unha nova frecha se ensartó esta vez no seu peito caendo sobre o guerreiro que xacía no chan, quen apenas con forza só puido abrazala e como último xesto, deixar un cálido bico nos beizos daquela que o seu corazón capturara coa súa beleza.

domingo, 2 de diciembre de 2007

CIGARRA


Cigarra, que por las noches
a la luna cantas tu canción
tristemente enamorada

No sabes de promesas ni esperanzas
apenas sabes de sueños
que se quedaron clavados en tu alma

Sólo pides a la luna
solitaria y desconsolada
que nunca se olvide cuanto le amabas

llora tu melodía
que nadie seca tus lágrimas
llora por la pérdida de tu vida gastada

Consuela tu tristeza sabiendo
que en la distancia también te ama
también lleva partida el alma

No es el deseo de la luna apartarla
es la vida, el destino, las circunstancias
mientras la cigarra a su amor canta




Cigarra, que polas noites
á lúa cantas a túa canción
tristemente namorada

Non sabes de promesas nin esperanzas
apenas sabes de soños
que quedaron cravados na túa alma

Só pides á lúa
solitaria e desconsolada
que nunca se esqueza canto lle amabas

chora a túa melodía
que ninguén seca as túas bágoas
chora pola perda da túa vida gastada

Consola a túa tristeza sabendo
que na distancia tamén che ama
tamén leva partida a alma

Non é o desexo da lúa apartala
é a vida, o destino, as circunstancias
mentres a cigarra ao seu amor canta
SVW

miércoles, 28 de noviembre de 2007

OTRA VEZ EN MI PUERTA - outra vez na miña porta


Lentamente te vas metiendo nuevamente en mí
regresas altivo queriendo rehuir
pero tus sentimientos te impiden partir
estás atrapado conozco mi poder en tí

Te alejas, reniegas, y luego vuelves otra vez
me odias, me amas, me niegas cada vez
te duelo, te retuerces, no me quieres peder
te observo, te dejo, quiero comprender

Me desafías, te expulso y vuelves a aparecer
te marchas, te odio, entre nosotros todo gira otra vez
avergonzado confiesas no haberme sacado nunca de tu vida
razones que nuestros corazones se niegan a entender

Te amo, me amas, yo estoy en tu piel
explotas, te arrastras, me haces enloquecer
me miras, me devoras, te vuelvo a encender
desvarío, desvarías, bebemos la amarga y dulce miel


Lentamente vasche metendo novamente en min
regresas altivo querendo rehuir
pero os teus sentimentos impídenche partir
estás atrapado coñezo o meu poder en tí

Afástasche, renegas, e logo volves outra vez
ódiasme, ámasme, négasme cada vez desbástoche,
che retuerces, non me queres peder
obsérvoche, déixoche, quero comprender

Me desafías, expúlsoche e volves aparecer
márchasche, ódioche, entre nós todo vira outra vez
avergoñado confesas non haberme sacado nunca da túa vida
razoes que os nosos corazóns néganse a entender

Ámoche, ámasme, eu estou na túa pel
explotas, arrástrasche, fasme tolear
mírasme, devórasme, vólvoche a acender
desvarío, desvarías, bebemos a amarga e doce mel
SVW.

lunes, 30 de julio de 2007

SUEÑOS SIN TÍ (SOÑOS SEN TÍ)


Estiro mis dedos
deseo tocarte
sentir tu piel desnuda
bajo el calor de mis manos
Pero no estás
luego despierto
y me doy cuenta que estaba soñando
qué feliz era ese sueño
tan feliz como los de antaño
Flotaba entre las nubes
me mecía el mar y las olas
me arrullaban tus fuertes brazos
me acariciaban y me amaban
Calidos momentos
caricias mientras nos mirábamos
dulcemente me sonreías
me perdía en la carnosidad de tus labios
me quedaba ahí prendida
deseosa de sentirlos besándome
Pero ya no estás
yo despierto y estaba soñando
me abrazo en silencio
un sollozo reprimido rompe
el silente manto de la noche que se va marchando...

Estiro os meus dedos
desexo tocarche
sentir a túa pel espida
baixo a calor das miñas mans
Pero non estás
logo esperto
e doume conta que estaba soñando
que feliz era ese soño
tan feliz como os de outrora
Flotaba entre as nubes
me mecía o mar e as ondas
me arrullaban os teus fortes brazos
acariñábanme e amábanme
Calidos momentos
caricias mentres nos mirabamos
dulcemente sorríasme
perdíame na carnosidad dos teus beizos
quedábame aí prendida
desexosa de sentilos bicándome
Pero xa non estás
eu esperto e estaba soñando
abrázome en silencio
un salouco reprimido rompe
o silente manto da noite quese vai marchando
SVW

viernes, 27 de julio de 2007

DESVARIO



Confusión, desvarío
cosas que guardo y otras que desea gritar mi alma
saber lo que has sentido
decirte las palabras que callo cada mañana

Tristeza, soledad, hastío
pena, cansancio y desgana
sentimientos que llevo conmigo
desde que me dejaste varada en la nada

Noches que no duermo pues no estás conmigo
otras que no sé cuando llega el alba
días en que recupero el sentido
días que me pierdo en la oscuridad más amarga

Momentos que recuerdo lo que me has dicho
otros en que olvido lo que esperaba
miradas que nos dimos como niños
palabras que dejamos en la nada

Hoy me pierdo en el desvarío
mañana no sabré lo que he sentido
ganas de llorar esta soledad que me mata
vacíos que no sé si llenaré en la alborada

Tu no estas y yo siento el frío
mis manos simplemente te extrañan
mis susurros ya no son míos
me voy perdiendo en la nada



Confusión, desvarío
cousas que gardo e outras que desexa gritar a miña alma
saber o que sentiches
dicirche as palabras que calo cada mañá

Tristeza, soidade, hastío
pena, cansazo e desgana
sentimentos que levo comigo
desde que me deixaches varada na nada

Noites que non durmo pois non estás comigo
outras que non se cando chega o alba
días en que recupero o sentido
días que me perdo na escuridade máis amarga

Momentos que recordo o que me dixeches
outos que esquezo o que esperaba
miradas que nos demos como nenos
palabras que deixamos en nada

Hoxe pérdome no desvarío
mañá non saberei o que sentín
ganas de chorar esta soidade que me mata
baleiros que non se se encherei na alborada

O teu non estas e eu sinto o frío
as miñas mans simplemente estráñanche
as miñas susurros xa non son meus
estou perdida na nada
SVW

SENTIMIENTOS QUE NO COMPRENDO


Elevo mis manos a la luna
y sus rayos me bañan de luz
la noche me hipnotiza
revolotean mis entrañas

Muchas noches soñé su cuerpo
sus caricias y su mirada
su sonrisa me envolvía
me perdía en su mirada

Cuando me pierdo en la profundidad de la noche
siento que mi ser aún le extraña
no sé por qué aún le siento
no sé por qué aún le echo en falta

Se ha vuelto en un vago recuerdo
pero siento que algo me falta
sé que fue su ausencia y el destierro
los que hirieron mi alma

Ya no lloro su ausencia
será que no me quedan lágrimas?
he conciliado nuevamente el sueño
pero aún siento el vacío que dejó con su marcha


Elevo as miñas mans á lúa
e os seus raios báñanme de luz
a noite me hipnotiza
revolotean as miñas entrañas

Moitas noites soñei o seu corpo
as súas caricias e a súa mirada
o seu sorriso envolvíame
perdíame na súa mirada

Cando me perdo na profundidade da noite
sinto que a miña ser aínda lle estraña
non sei por que aínda lle sinto
non sei por que aínda lle boto en falta

Volveuse nun vago recordo
pero sinto que algo me falta
se que foi a súa ausencia e o desterro
os que feriron a miña alma

Xa non choro a súa ausencia
será que non me quedan bágoas?
conciliei novamente o soño
pero aínda sinto o baleiro que deixou coa súa marcha
SVW

martes, 26 de junio de 2007

AIRE



Brisa de cada mañana

aire que besa mi cara

suavidad que me despojas

de mis sueños y sombras

camino sin prisa

recorro las calles de este nuevo día

me pierdo en los pensamientos

de tan hermosos momentos

aquellos verdes ojos

me causaban tanto asoro

ese hermoso rostro

son un recuerdo borroso

conturba este sentimiento

me quedo en el silencio

reviviendo aquel viejo recuerdo

de otro tiempo y otro momento

guardados en el baúl de los recuerdos

en ese cajón de los secretos

SVW



domingo, 24 de junio de 2007

EVOCANDO


Cuántas penas he sentido
cuándo dolor he sufrido
cuántas lágrimas he llorado
cuántos sueños se han destrozado
cuántas alegrías, risas me han dado
cuántas palabras, ilusiones me daban
cuántas emociones me hacían vibrar el alma
si no las hubiese vivido
habría perdido la esperanza
de amar con todo el corazón
y sentirme viva cada mañana
SVW




sábado, 9 de junio de 2007

LA SIRENA TRISTEMENTE ENAMORADA


Vacío, nada
vacuidad misma
desolación, desesperanza
quíen le ha robado su sonrisa???
quíen se ha llevado su esperanza???
quíen quitó el brillo de su mirada???
se ha apagado el canto de su garganta
la sirena ya a nadie canta
su canción encantada
ella sólo llora
en la profundidad de las aguas
desdichada es la musa
le han quitado
el corazón y el alma
se enamoró de un príncipe
que también dijo amarla
para luego decirle
que había confundido sus palabras
la sirena ya no sonríe
ni canta melodías encantadas
sufre melancólica
mientras con su belleza a otros atrapa
no desea sus amores
sólo quiere recuperar su alma
olvidar aquel maldito amor
encontrar quien le devuelva el corazón
la sonrisa y el brillo en la mirada
más no encuentra en esos marinos
un amor para hechizarla
vaga triste por los mares
con un cantar que parte el alma
nada tiene que le importe
ha perdido lo que amaba
vacío lleva por dentro
sólo un cuerpo queda en el agua
SVW...



sábado, 2 de junio de 2007

POR SIEMPRE COMPAÑERA

Un poema del recuerdo... porque es justamente ahí donde está... en el recuerdo... un recuerdo que, ha empezado a alejarse... lentamente, llevándose con él, el peso de mis hombros y de mi corazón...

Una promesa que no podré cumplir... por necesitarse dos para ello...


Porque mis manos
siempre estarán para evitar tu caida

porque mis oidos
siempre estarán para escuchar tus penas y alegrías

porque mis brazos
siempre estarán para cobijarte, darte abrigo y calor

porque mis labios
siempre estarán para beber tus lágrimas y calmar tu sed

porque mis ojos
siempre estarán para buscarte entre la multitud si estás perdido

porque mi corazón
siempre estará amandote

Porque siempre estaré
para cuando me necesites

no importa si es de noche o de día
sólo necesitas susurrar mi nombre

y ahí estaré.... esperándote
SVW


Como siempre... una canción de aquello que quedó junto a estos recuerdos... mis amigos de La Fuga y su tema Hasta Nunca...

viernes, 25 de mayo de 2007

A SOLICITUD DE UN AMIGO

Un amigo, a quien he traido con la corriente, para navegar en este mar, me ha hecho una petición especial... ha solicitado cuelgue alguno de mis poemas para su disfrute... Ante tal petición, justo es, agregue yo, algo de mi tan sentido arte, pues sé, le gustan mucho (no puedo negar que siempre me ha alagado con su aprecio por mis humildes letras)...


Hoy, quiero complacerte amigo mío; eso sí, trayendo a colación uno alegre, de aquella época en que mi corazón vibraba y yo volaba entre pompas de algodón(me declaro en más tranquilidad con aquel asunto, por lo que puedo leer éste, que extraje del baúl de mis recuerdos y colgarlo, sin sentir aquella pena que cuajaba mis ojos y cubría mi sol con nubes oscuras)... La tristeza, después de tanta lucha por barrerle de mi corazón, va empezando por fin a retroceder con tanto cariño que aquí me dan...


Espero que también disfrutes de este, gracias por ser un admirador tan fiel a mis letras, y por galardonarme con tu amistad...


Ojalá y os guste a vosotr@s también... Besucos a tod@s





DENTRO DE MI


Sentir que creces en mi pecho
mientras más tiempo pasa
más grande lo que siento
no importa la distancia
no inhibe el sentimiento
imposible no saber
que es profundo y verdadero
aquel que nació sin quererlo
sin haberme tocado
ya me has poseído
cuando nos vemos
no alcanzan las palabras
nos falta tiempo
y si tuviera más horas el día
aún así no bastaría
para contarnos y mostrarnos
cuánto nos queremos
SVW




sábado, 19 de mayo de 2007

Busqueda

Un poema del baúl de mis recuerdos... esos que se escapan cuando no puedo evitarlo, y la melancolía me embarga...





Cuando buscas

no siempre encuentras lo que esperas

más, si al buscar encuentras

dolor, angonía, penas

una vida a medias

siéntete dichoso

el amor está llamando a tu puerta

pues el amor no es dulzura

no es alegría plena

el amor es tormentoso

es, desesperanza y tristeza

aún así, valdrá la pena

y cuando desfallezcas

pensarás en lo que has vivido

en aquella entrega

recordarás que te sentiste vivo

tan sólo un segundo

tan sólo un suspiro

recordarás su amor

y sufrirás su pérdida

SVW

Y como ya se está haciendo hábito...Uno de esos videos, de mis temas favoritos, los más especiales, pues me trae recuerdos muy significativos para mí, y cuyo cantante ahora brilla en la eternidad...
"Melancholy Blues - Queen"


martes, 15 de mayo de 2007

DESPUÉS DE LA FRUSTRACION Y VACIO

Como tantas veces he dicho, hoy quiero rescatar lo positivo que me quedó después de tanto dolor... Los sueños que creí ya no era capaz de soñar, la juventud que había perdido y, esta música que cada vez se hace más mía, a la que cada vez le encuentro más sentido y gusto... que ya no es motivo de lágrimas, sino que, de un recuerdo, que poco a poco empezó a quedar atrás, una herida que con el tiempo sanará, una experiencia y una lección que espero no volver a olvidar...




CANCIONES

Mientras escucho esas canciones
Que me hablan de sus amores
Traen a mí recuerdos
De sensaciones y emociones
Que se guardaron en mi pecho
Con sabor de amor eterno
Que me dejan en silencio
Sin poder cambiar
Ni un segundo de ello
Por un amor
Que se perdió entre tanto sueño
Ilusiones de imposibles
Tus besos, mis besos
Tus sueños, mis sueños
Nuestros deseos
Que aún arden en el cuerpo
Aterrizando mis pies en el suelo
Bajándome de las nubes
Donde me elevaron sus deseos
Y con mis ansias de su cuerpo
Despierto por las noches
Sudando con esos sueños
Que provocan gemidos
Luego lágrimas por el vacío
De no sentir sus dedos acariciando mi cuerpo…
SVW



martes, 10 de abril de 2007

lo primero que escribí en facebox

Nada busco, nada pretendo, nada quiero.... sólo compartir mis silencios, y mis versos...


QUE SE JODA EL VIENTO (Marea)
Ponte el moño apretao,
sirena, que se joda el viento,
rompe las horquillas de espuma,
y déjame que te remache sonrisas de hierro
de ésas que disipan las brumas,
y sé que entre los males nos lloverán cristales,
yo iré descalzo y tú desnuda,
al son del amor del ronco tambor que toque la luna.
Vamos a trepar a la copa de este sol de enero,
y a hacer un nido en su ramaje,
y allí reírnos viendo como a cada minutero
se lo devora el oleaje,
y que cuando entre mis brazos resuenen cañonazos
yo iré perdido entre tus dunas dejándolo todo,
quemando los tronos donde reinen dudas.
Y báñate en mis ojos,
que se joda el mar que quiera mecerte a su antojo,
si no somos nadie a nadie va a encontrar,
y si a las heridas quiere echarles sal
sólo va a encontrarse cerrojos
y las cicatrices de la soledad.
Coge resina para untarnos poco a poco el cuerpo,
por si vuelve la ventolera, y mientras tanto,
entre los huecos que nos deje el tiempo,
deja volar tu cabellera,
que si a nuestra locura vuelven nubes oscuras
nos cogerán frente con frente y codo con codo,
cada vez más solos, rodeados de gente.
Y báñate en mis ojos,
que se joda el mar que quiera mecerte a su antojo,
si no somos nadie a nadie va a encontrar,
y si a las heridas quiere echarles sal
sólo va a encontrarse cerrojos
y las cicatrices de la soledad.
Si no somos nadie a nadie va a encontrar....
Sólo cicatrices....



Nada busco, nada pretendo, nada quero.... só compartir os meus silencios, e os meus versos....


QUE SE FODA O VENTO (Marea)
Ponche o moño apretao,
sirena, que se foda o vento,
rompe as pinzas de espuma,
e déixame que che remache sorrisos de ferro
desas que disipan as brumas,
e sei que entre os males choverannos cristais,
eu irei descalzo e ti espida,
ao son do amor do rouco tambor que toque a lúa.
Imos rubir á copa deste sol de xaneiro,
e a facer un niño no seu ramaje,
e alí rirnos vendo como a cada minutero
devórallo a ondada,
e que cando entre os meus brazos resoen cañonazos
eu irei perdido entre as túas dunas deixándoo todo,
queimando os tronos onde reinen dúbidas.
E báñache nos meus ollos,
que se foda o mar que queira mecerte ao seu antollo,
se non somos ninguén a ninguén vai atopar,
e se ás feridas quere botarlles sae
só vai atoparse ferrollos
e as cicatrices da soidade.
Colle resina para untarnos aos poucos o corpo,
por se volve a ventolera, e mentres tanto,
entre os ocos que nos deixe o tempo,
deixa voar a túa cabeleira,
que se á nosa tolemia volven nubes escuras
collerannos fronte con fronte e de xeito conxunto,
cada vez máis sos, rodeados de xente.
E báñache nos meus ollos,
que se foda o mar que queira mecerte ao seu antollo,
se non somos ninguén a ninguén vai atopar,
e se ás feridas quere botarlles sae
só vai atoparse ferrollos
e as cicatrices da soidade.
Se non somos ninguén a ninguén vai atopar....
Só cicatrices....

domingo, 8 de abril de 2007

meditando



Pocas veces me he sentido defraudada... hoy ha sido una de esas... descubrir que la gente no dice lo que piensa cuando debe, que algunos se acercan pretendiendo ser quienes no son, ocultado sus verdaderas intenciones, me hacen sentir muy triste... amar a quien no quiere ser amado, pero que en vez de confesarlo, deja que sigas en tus sentimientos... pues eso no solo me defrauda... me entristece... pero como buena sobreviviente... he aprendido a seguir adelante... ya lo había decidido antes que todo aquello ocurriera... sólo cambiaron las formas... y heme aquí... al inicio del camino nuevamente... para iniciar la partida... para seguir en la senda de la vida... para seguir en la búsqueda de ese algo, o ese alguien... quién sabe lo que encuentre... quién sabe si lo encuentre... lo claro... que ya he dejado todo aquello atrás... en ese baúl de los recuerdos del que siempre hecho mano cuando es necesario...


SIEMPRE QUEDAN

Siempre quedan mañanas soleadas
siempre quedan nuevos horizontes
siempre quedan sueños
siempre quedan ilusiones
siempre quedan amores para ser vividos
siempre quedan esperanzas...
y las mías... pues, no se han ido...
sólo han cambiado su andar y su camino
SVW



Hoy he dado vuelta definitivamente la página... cerrando de paso, todo aquello que creí que jamás querría dejar, no así, no de ese modo, no con aquella tristeza, no con aquel sentimiento de rabia y vacío en el corazón, no con aquella indulgencia al reconocer su pena, aquella herida que trata de ocultar...

Y como le dije... quizás algún día, quizá en otro momento, quizá bajo otras circunstancias... quizá... sólo quizás...

Con todo, le sigo deseando buena suerte, y le mantendré en mis oraciones...

Para mí... el sol en el rostro... señal de que siempre mi corazón sentirá su tibiesa esté donde esté...








Poucas veces sentinme defraudada... hoxe foi unha desas... descubrir que a xente non di o que pensa cando debe, que algúns se achegan pretendendo ser quen non son, ocultado as súas verdadeiras intencións, fanme sentir moi triste... amar a quen non quere ser amado, pero que no canto de confesalo, deixa que sigas nos teus sentimentos... pois iso non só defráudame... me entristece... pero como boa sobreviviente... aprendín a seguir adiante... xa o decidiu antes que todo aquilo ocorrese... só cambiaron as formas... e heme aquí... ao comezo do camiño novamente... para iniciar a partida... para seguir na senda da vida... para seguir na procura dese algo, ou ese alguén... quen sabe o que atope... quen sabe se o atope... o claro... que xa deixei todo aquilo atrás... nese baúl dos recordos do que sempre feito man cando é necesario...


SEMPRE QUEDAN

Sempre quedan mañás asolladas
sempre quedan novos horizontes
sempre quedan soños
sempre quedan ilusións
sempre quedan amores para ser vividos
sempre quedan esperanzas...
e as miñas... pois, non se foron...
só cambiaron o seu andar e o seu camiño
SVW


Hoxe dei volta definitivamente a páxina... pechando de paso, todo aquilo que crin que xamais querería deixar, non así, non dese modo, non con aquela tristeza, non con aquel sentimento de rabia e baleiro no corazón, non con aquela indulxencia ao recoñecer a súa pena, aquela ferida que trata de ocultar...
E como lle dixen... quizais algún día, quizá noutro momento, quizá baixo outras circunstancias... quizá... só quizais...

Con todo, sígolle desexando boa sorte, e mantereille nas miñas oracións...

Para min... o sol no rostro... sinal de que sempre o meu corazón sentirá o seu tibiesa estea onde estea...

jueves, 5 de abril de 2007

APRENDIENDO


En tan poco tiempo, he aprendido más de lo que me habría llevado quizá toda una vida… cambios operados a fuerza de sentir… a fuerza de amar y perder… a fuerza de despedirse sin poder decir adiós… a fuerza de no querer despedirse… descubriendo que deposité mi amor en alguien en quien desperdicié mi tiempo y sentimientos... alguien que me hizo sufrir... pero que me dejó una gran lección...

Pero… el alma se aliviana después de todo… y, aunque en momentos se me escurra alguna lágrima… ya no son tantas… y esa opresión del pecho, ha comenzado a ceder… quizá ha sido lo mejor... estoy comenzando a aprender de mis errores... cosa dura y difícil... convencerte que siempre habra idiotas que no saben respetar los sentimientos de los demás... aquellos que tienen tanto rencor en su corazón que, necesitan burlarse de otros para mitigar su rabia... para mí... que ya curaré mis heridas... que mi corazón es limpio y sano... que un día encontraré a ese que sepa amarme por quien soy... para él... mi pena, mi compasión, mi olvido... le he guardado en el baúl de los recuerdos, junto con todos mis secretos, junto con todos los sueños que rompió…

Y de esas canciones… que han echado raíces en tierra fértil… volviéndose en mis compañeras… mis amigas… mis recuerdos… mis momentos… mis silencios…

Que de tantos cambios… aún queda esperar el resultado… que pese a todo, será positivo… de lo demás… ya veremos lo que encuentro en el camino…





Pa' matar el dolor
Cántame tus canciones
Mientras me calo tus pantalones
Y me pinto los ojos de negro
Que mierda es todo esto!!!
Necesito cojones
pa’ sacarme lo que llevo
Pa’ arrancarme los sueños
Pa’ gritar al viento
Lo que estoy sintiendo
Incrustaos en los poros
Los deseos ya muertos
Dejándome a la vera de mis sentimientos
Tu recuerdo y tus silencios
Inicio un nuevo andar
Camino nuevos senderos
Me pregunto dónde me llevarán
Tal vez nos cruce otra vez el destino
Que coño si maldigo!!!
Que marcado tu deambular
Has dejado en mi sino
un ser despreciable
como un perro mal nacido
SVW




EN VELA… La Fuga

Quién te ha robao la primavera
Quién ha matado la ilusión
Tu corazón se fue de borrachera
Y lo encontré llorando en un contenedor
Quién subirá por ti a la luna
Quién bajara por tu edredón
Si de recuerdo te dejo basura
Y una colilla dentro de tu corazón
Que nadie apagó

Quién se ha burlado de los sueños
Quién se acaba de despedir
Tantos besos se han quedao pequeños
Tantas lágrimas ya no saben dónde ir

Esta noche a tu ventana tira piedras la luna
Dice que no llores sola
Que ella quiere compañía
Que la noche es larga y fría
Ella en vela pasa las horas

Esta noche a tu ventana tira piedras la luna
Dice que no llores sola
Que ella quiere compañía
Que la noche es larga y fría
Ella en vela pasa las horas

Se ha congelado tu colchón
No quedan besos por aquí
Litros de lluvia han inundao la habitación
Donde aprendiste a ser feliz

Esta noche a tu ventana tira piedras la luna
Dice que no llores sola
Que ella quiere compañía
Que la noche es larga y fría
Ella en vela pasa las horas

Esta noche a tu ventana tira piedras la luna
Dice que no llores sola
Que ella quiere compañía
Que la noche es larga y fría
Ella en vela pasa las horas

Esta noche a tu ventana tira piedras la luna
Dice que no llores sola
Que ella quiere compañía
Que la noche es larga y fría
Ella en vela pasa las horas








En tan pouco tempo, aprendín máis do que me levou quizá toda unha vida cambios operados a forza de sentir a forza de amar e perder a forza de despedirse sen poder dicir adeus a forza de non querer despedirse descubrindo que depositei o meu amor en alguén en quen desperdiciei o meu tempo e sentimentos... alguén que me fixo sufrir... pero que me deixou unha gran lección...

Pero... a alma se aliviana logo de todo e, aínda que en momentos se me escurra algunha bágoa... xa non son tantas e esa opresión do peito, comezou a ceder quizá foi o mellor... estou comezando a aprender dos meus erros... cousa dura e difícil... convencerche que sempre habra idiotas que non saben respectar os sentimentos dos demais... aqueles que teñen tanto rancor no seu corazón que, necesitan burlarse doutros para mitigar a súa rabia... para min... que xa curarei as miñas feridas... que o meu corazón é limpo e san... que un día atoparei a ese que saiba amarme por quen son... para el... a miña pena, a miña compaixón, o meu esquecemento... gardeille no baúl dos recordos, xunto con todos os meus segredos, xunto con todos os soños que rompeu

E desas cancións que botaron raíces en terra fértil volvéndose nas miñas compañeiras as miñas amigas os meus recordos os meus momentos os meus silencios

Que de tantos cambios aínda queda esperar o resultado que a pesar de todo, será positivo do demais xa veremos o que atopo no camiño...


Cántame as túas cancións
Mentres me calo os teus pantalóns
E píntome os ollos de negro
Que merda é todo isto!!!
Necesito collóns
pa sacarme o que levo
Pa arrincarme os soños
Pa gritar ao vento
O que estou sentindo
Incrustádevos nos poros
Os desexos xa mortos
Deixándome á beira dos meus sentimentos
O teu recordo e os teus silencios
Inicio un novo andar
Camiño novos carreiros
Pregúntome onde me levarán
Talvez crúcenos outra vez o destino
Que cona se maldigo!!!
Que marcado o teu deambular
deixaches no meu senón
un ser despreciable
como un can mal nado
SVW


EN VELA... A Fuga

Quen che ha robao a primavera
Quen matou a ilusión
O teu corazón foise de borracheira
E atopeino chorando nun colector
Quen subirá por ti á lúa
Quen baixase pola túa edredón
Se de recordo déixoche lixo
E unha cabicha dentro do teu corazón
Que ninguén apagou

Quen se burlou dos soños
Quen se acaba de despedir
Tantos bicos hanse quedao pequenos
Tantas bágoas xa non saben onde ir

Esta noite á túa fiestra tira pedras a lúa
Di que non chores soa
Que ela quere compañía
Que a noite é longa e fría
Ela en vela pasa as horas

Esta noite á túa fiestra tira pedras a lúa
Di que non chores soa
Que ela quere compañía
Que a noite é longa e fría
Ela en vela pasa as horas

Conxelouse o teu colchón
Non quedan bicos por aquí
Litros de choiva han inundao a habitación
Onde aprendiches a ser feliz

Esta noite á túa fiestra tira pedras a lúa
Di que non chores soa
Que ela quere compañía
Que a noite é longa e fría
Ela en vela pasa as horas

Esta noite á túa fiestra tira pedras a lúa
Di que non chores soa
Que ela quere compañía
Que a noite é longa e fría
Ela en vela pasa as horas

Esta noite á túa fiestra tira pedras a lúa
Di que non chores soa
Que ela quere compañía
Que a noite é longa e fría
Ela en vela pasa as horas