Mostrando entradas con la etiqueta desperdicios... pena.... Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta desperdicios... pena.... Mostrar todas las entradas

martes, 17 de julio de 2007

CONFUSIÓN


Tiemblan las manos
mientras mi cabeza
no deja de dar vueltas
pienso y pienso
y la duda me aqueja

Mientras más dilucido
menos encuentro el camino
voy dando pasos sin sentido
perdida estoy en las sombras
y esta duda me agota

Mi mente vaga en los recuerdos
tantos años escondidos
profundos sentimientos que he perdido
y siento que no quiero revivirlos
más la situación lo obliga

Me atormenta esta necesidad
necesito demostrar la verdad
pero sé que de nada servirá
no la desean encontrar
sólo quieren a quién crucificar

Las palabras mi mente golpetean
mi corazón laceran con cada una de ellas
maldigo mi sino
quise cambiar mi destino
mi sueño en mil pedazos quedó destruído

Ya no quedan lágrimas, ni cariño
profundo dolor en mi pecho
un viejo sentimiento que creía muerto
qué pena recordar esos momentos
que estaban perdidos en el tiempo
SVW

viernes, 6 de julio de 2007

COSAS QUE FASTIDIAN

Navegando en este mar de sentimientos, encontré, a través de un miembro de esta familia tan exquisita que he formado aquí, un blog cuyas letras me interesaron por su pulcritud, al cabo dí cuenta el por qué de tan prolija verborrea; pero al mismo tiempo, encontré entre sus escritos, un post que me apeteció algo fatuo, ostentoso, liviano y, en sus cavilaciones, desprovisto de todo respeto hacia los demás miembros de esta comunidad ...

ACLARO QUE NO HE SIDO OFENDIDA PERSONALMENTE, PERO CONSIDERO NECESARIO ESGRIMIR MI PLUMA CONTRA TAL ABUSO Y VANIDAD...

En este asunto (que me ha exacerbado profundamente, no lo niego), hablaré a título personal, así, no os vincularé en tal planteamiento, a menos claro está, que gusteis polemisar al respecto; con ello, también os aclaro, que no pretendo ponzoñar vuestros sentimientos sobre nadie, y por ende, me guardo el nombre de dicho lugar, limitándome sólo a aquello que he considerado PRESUNTUOSO...


Existen muchos bloggeros en cuyos hogares virtuales, cuelgan sus pensamientos en forma de POEMAS, PROSAS, VERSOS, RIMAS, CUARTETOS, ESTROFAS, SONETOS, (como gusteis llamarles), sin ser eruditos, ni versados en tales asuntos; muchos inclusive, con terminologías simples, pero no menos bellos bajo tales circunstancias, autodenominándose POETAS... para mí , y he aquí el punto de controversia, lo son sin lugar a dudas... dado que a mi entender, y discúlpenme en mi liviandad quizá al pensarlo de tal modo, NO ES NECESARIO SER POSEEDOR DE TÍTULOS UNIVERSITARIOS, NI DOCTORADOS EN LETRAS, para decir en frases simples lo que vuestros corazones van sintiendo... NO SE NECESITA DE PALABRAS REMILGADAS, para exaltar dichos escritos... Lejos han quedado los años donde sólo los eruditos podían manifestar sus planteamientos y con ello, restringir el derecho de otros a expresarse, épocas en que, pintores, poetas, escultores y tantos otros, fueron rechazados como parias por esos SEÑORES ERUDITOS, CONOCEDORES DE LA UNICA Y SANTA VERDAD, y sólo fueron reconocidos tras su muerte en la más paupérrima pobreza...

No soy erudita, versada, letrada, doctorada en letras o literatura contemporánea, ni de ninguna otra índole, no poseo título universitario alguno, ni he estudiado cómo se estructura una poesía, cuarteto, rima, estrofa, etc... o como bendita forma gusteís llamarle... Y "SI" CONOZCO EL ALFABETO DE LA "A a la Z", pasando por muchas definiciones cuya morfología, denomino PALABRAS DEL DÍA DOMINGO... Poseo sí, una educación que considero, medianamente adecuada, y me reconozco neófita quizá en muchas materias o ciencias, más no siento la necesidad de versar en tales, para exponer, expresar o plasmar en letras mis sentimientos... ESO SE LO DEJO A LOS AUTODENOMINADOS "ERUDIT@S" que consideran SU TITULO POR SOBRE LOS SENTIMIENTOS DE OTROS... soy una firme creyente como muchos de Uds, que, SE DEBE RESPETAR A LOS OTROS PARA Y ASI, EL SENTIMIENTO SEA RECIPROCO... por ende, NO SE PUEDE RIDICULIZAR, NI CRITICAR LIBREMENTE LO QUE OTROS EXPONEN EN DICHO ESTILO PUES SE ESTA CRITICANDO SUS SENTIMIENTOS Y LA FORMA EN QUE LOS MANIFIESTAN, NI TILDAR DE IGNORANTES A AQUELLOS QUE GUSTAN DE LOS "POEMAS, RIMAS, ODAS, PROSA, ETC" DE OTROS... eso es ser PECULIARMENTE PETULANTE, PRESUNTUOSO, ENGREIDO, FATUO, VANIDOSO, DESCARADO, INSOLENTE, GROSERO, ETC...

Opino que, podeis escribir como os guste, sin que nadie tenga el derecho a criticar, ni joderse por ello a nadie... que bien podeis escribir con S, Z o C... J o G... usar la H cuando corresponda o no... y por ello no sereís menos ni peores, ni los letrados o llamados cultos, mejores al saber dicha utilización... lo importante, es lo que llevais dentro, vuestros sentimientos, en su estado natural, y es eso, exclusivamente, lo que me hace apreciaros tanto... por esa capacidad de descubrir la profundidad de los sentimientos que han sido escritos en la forma de cada autor... a la mierda con quien dice lo contrario... Si ha estudiado, le aplaudo su esfuerzo, o el esfuerzo de sus padres por costearle los estudios, le aplaudo la dicha de poder ostentar ese título como un logro bien ganado, ni desmerezco sus logros académicos, curriculares o laborales, pero considero que, NADIE, por mucho título que posea, tiene el derecho de ser GROSER@ con sus pares... no señor, ningún título en el mundo concede tal derecho por sobre otros... y cuando ello ocurre ante mis narices... me arde la sangre... que yo desconocía, que para decir lo que siento y escribirlo como me plazca, necesito tener galones, títulos o cualquier certificado como exigencia...


Y EN LA SINCERIDAD QUE TANTO ME CONOCEIS, Y LAMENTANDO DISTAR HOY DEL RESPETO QUE SIEMPRE OS OTORGO A TOD@S... OS DIGO CON TODO EL CORAZON QUE... SI A ALGUIEN NO LE APETECE A BIEN LA FORMA EN QUE NACE MI RIMA, VERSO, POEMA, ODA, o como mierda querais llamarla... Ostia!!!!... que no os traigo a la fuerza a ver mis escritos... los leis porque gustais Y SI NO... ENGA... que podeis marcharos cuando gusteis... que no os retengo!!!!...

Por mi, ahora que he descargado mi malestar, os ruego me disculpeis esta salida de madre y las malas palabras incluídas, pese a mi buena costumbre y crianza, no he podido menos que, largar esto antes que me atragantace y, mi ira me impidiera respirar... he dicho lo que pensaba, y dejo zanjado el asunto desde ya... Antes, también debo pediros me perdoneis si, tanto en mi escrito de ayer, así como en el que dejo a continuación, he incluído terminologías DE DIA DOMINGO, consideradla otra salida de madre ante esta porquería que me fastidiaba...

Os quiero mucho a tod@s...



QUIMERA

Quiero habitar contigo
más allá del firmamento
dejarme embriagar
por los aromas de tu cuerpo
ser el tiempo que llena tus momentos
frágil murmullo guardado en tus silencios
beber hasta tu último aliento
sentir el sudor de tu piel en mi pecho
envolverme en el abrazo de tu seno
saber que sólo tu eres mi dueño
pintar un arcoíris con nuestros besos
llegar a donde culminan los sueños
vivir el mundo a través de tus ocelos
ser la savia que te da sustento
quien mancipe tus sentimientos
única celadora de tu anhelo
para amarnos hasta los confines del universo
SVW

martes, 12 de junio de 2007

PASADO QUE VUELVE A SER PRESENTE



Mirando desde mi ventana
pienso en aquellos días
en que el sol en mi corazón brillaba
días como estos fríos y tristes
cuando la tormenta está anunciada
pronto caerá la lluvia
y yo me sentiré más desolada
partió el sol tras tu marcha
mis manos no tienen
el calor que te daban
dime por qué te fuiste???
si sabías que yo te amaba
sabías que sin tí moría
que el aire me faltaba
me obligaste a perderme en las palabras de otro
mientras con falsedades me enamoraba
hoy estás a mi lado
pero en nuestra casa faltan
aquellas cálidas sonrisas
de los años en que te amaba
los recuerdos he perdido
de los años en que locamente te adoraba
con tu regreso vienen
sólo tristes momentos
de promesas vanas
me vuelvo, te miro y no comprendo
cómo estaba tan ilusionada
el día que me pediste alegremente
contigo me casara
largos años de sufrimiento
la desidia y tu infidelidad me agotaban
ya no puedo volver a amarte
más, agradezco a mi lado regresaras
hoy eres un amigo y compañero
mucho más de lo que antes me dabas
tarde comprendiste que
con tu traición me destrozabas
ahora vivo presa de otro tormento
mis sentimientos por otro me atrapan
sigamos por este camino
nos acompañaremos como amigos
mientras afuera la vida pasa
SVW

lunes, 16 de abril de 2007

Olvidando los recuerdos...


A la mierda con tus besos
Déjame que ya no quiero
Tratos de perro
Pa’ ti fui sólo un juego
Y yo me perdí en sueños
Guijarros de ilusiones
Estúpidas promesas
Que no son ciertas
Vete con tus palabras
Aléjate de mí
Que ya no caigo en la trampa
Para perder luego la esperanza
Y encontrarme varada
Entre la neblina y la nada
A la mierda con los sueños
Pa’ ti mi desprecio
Olvidarte quiero
Que ya no eres lo que siento
Otro tendrá mis besos
Mis amores y mis deseos
SVW



Á merda cos teus bicos
Déixame que xa non quero
Tratos de can
Pa? ti fun só un xogo
E eu perdinme en soños
Guijarros de ilusións
Estúpidas promesas
Que non son certas
Vaiche coas túas palabras
Afástache de min
Que xa non caio na trampa
Para perder logo a esperanza
E atoparme varada
Entre a neblina e a nada
Á merda cos soños
Pa? ti o meu desprezo
Esquecerche quero
Que xa non es o que sinto
Outro terá os meus bicos
Os meus amores e os meus desexos

viernes, 13 de abril de 2007

DEPRESION, JACTANCIA, OBSTINACION, LEVIATANES


Había dejado el vicio del cigarrillo, más en estos días de torbellinos que me traen de cabeza, me pierdo en mis propios pensamientos, y es entonces cuando vuelvo a echarles mano, para calmar mis ansias, mis angustias y depresiones, mala cosa esta de las depresiones, cuando crees que te has librado de ellas, vienen para demostrarte que te has equivocado… Cuesta tomar nuevamente el rumbo si se sufre de ellas, Dios te libre de ellas!!!, y la genialidad me abandona en estos días…

Poco a poco retomo el ritmo, me pierdo entre el gentío y el movimiento, que si busco esto o lo aquello, que si voy o vengo; y vuelvo a aquellas manías, de mirar sin ver, de escuchar sin oír, de caminar sin avanzar…

Qué mierda!!! Como si hubiera perdido el norte de mi vida, que ya estaba tan planeada, tan decidida; nada es claro, nada es oscuro, nada es seguro… y sigo sin saber, sin comprender, me causa risa y malestar saber de todos estos gilipollas, que se vuelven locos por un par de piernas, por un par de senos y cuerpo envueltos en un vestido que sin ser de diseñador ni de valor elevado, es de buen gusto, que gracias a Dios puedo darme el gusto de lucir con clase, ¿es que no piensan en otra cosa que meterse entre mis piernas?, ¿Qué no saben que hay más en mí de lo que se ve por fuera?,¿por qué tanto interés sin ser yo una belleza?, ¿tanto les afecta una mujer de trato agradable y una sonrisa a flor de labios?... estoy perdida, y me lleno de manías, de fastidio, por aquellas insulsas conversaciones que poco me atraen…

Es entonces, cuando ya cansada de todo, desvarío, hablo cosas que no entienden, reconozco cierto morbo y placer cuando sufro de estos estados, me gusta ver cómo tratan de entender qué coño es lo que digo, cuando el que se dice más culto es sorprendido tratando de envolverme con idioteces… vaya!!! Que me da más risa, creen que por ser mujer no leo, y más si hablo de historia, que por fortuna es uno de los temas en que me siento a gusto… Gracias a una buena educación y mi bendito hábito de la lectura, reconozco que no soy una erudita, pero me defiendo sin mucho esfuerzo, y que mis conocimientos pueden en ocasiones, ser superiores a los de estos “conocedores en la materia”… hay que ver cuántos idiotas tratan de impresionarme a través de los conocimientos que dicen poseer... más, cuando son mis amigos quienes azuzan el fuego para avergonzar a algún presumido, presentándomelo para que yo le atrape… que si ya me conocerán cómo me fastidia aquella jactancia…

Tan sólo hoy, Toty me ha presentado a uno, que se decía gran conocedor, había que ver al desvergonzado diciendo “podemos hablar de lo que tu quieras en historia, pues sé mucho de ello”… me bastó hablarle de los persas y de los espartanos, y puf!!! Le atrapé sin mayor miramiento… joder!!! Que apenas si sabía que los espartanos eran maricas!!! Y me ha hecho reír a sus costillas!!! (pido disculpas a un conocido mío, quien gusta decir que su signo está regido por Marte el Dios de la guerra Espartano, sorry, que ya lo hemos hablado antes este asunto, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja)... para terminar de avergonzar al autoproclamado “Docto en historia” en cuestión, le lancé lo de Aníbal, sus campañas contra los romanos y como nunca logró subyugarles (aquí, es mejor que aclare, para quién le interese saberlo “Aníbal, jamás, reitero JAMAS conquistó a los romanos, que si bien tuvo a roma sitiada por tres días, no logró que los romanos se rindieran, y cuando decidió por fin entrar en roma, se encontró la ciudad vacía, bastará con leer la vida de Aníbal y comprenderán lo que digo, en otras palabras, ganó batallas, pero no la guerra; no logro comprender como algunos “imbéciles” tienen la convicción de lo contrario)… en este punto, tal “Versado en historia” ya no pudo más… prefirió retirarse raudamente, argumentando que le era tarde para regresar al trabajo… a mi parecer, los hombres, cuando se trata de ir tras una mujer, son (a excepción de unos pocos que yo sepa) unos guarros leviatanes, persiguiendo su presa, un trofeo para exhibir…

El único con quien me había sentido a gusto hablando de historia y tantos otros temas, uno de los pocos con quien he tenido oportunidad de practicar mi escuálido y oxidado francés, ha resultado finalmente, un enamorado… se ha prendado según él, de todo el conjunto, más, no es mi tipo, es agradable, disfrutaba de su compañía y sus conocimientos, pero no es mi tipo, no logro verle en el sentido hombre-mujer… y por más que me pretenda, jamás llegaré a sentirle como espera de mí… convirtiéndose con sus sutiles y veladas declaraciones, en un fastidio, volviéndose una incomodidad su compañía, terminando yo, en tratar de evitarle si me es posible…

De esos que forman la excepción antes mencionada, son aquellos que han logrado atraer mi atención de modo intelectual… y afortunadamente, si han llegado a sentir cierta atracción por mí, se han cuidado de no hacérmelo saber, evitándonos los disgustos que puedan conllevar estas declaraciones…

No hay caso, mi corazón se ha cerrado y ha tirado la llave…
Me he desencantado de la vida, o más bien dicho, he perdido la esperanza de encontrar a ese “alguien”, y si le encontrase, no sé si me animaría a incitar algo más, he aprendido de forma muy dolorosa y difícil que, no es prudente dejarse llevar por el primer gilipollas que te haga sentir amada o deseada… pues, puedes terminar sufriendo una decepción tan desgarradora, brutal y abrumadora, que bien podría dejarte marcada por el resto de la vida…

Con todo esto, en estos días tan desventurados para mí, desearía no haberme levantado de mi cama, ansiando haber cedido a mis impulsos de querer quedarme retozando entre las sábanas, en compañía de un buen libro o una buena película, aunque me atrae más lo primero… Forzándome al mismo tiempo en, hacer uso de todas mis histriónicas dotes de actriz, para mantener aquella convincente fachada de alegría, así no herir ni hacer de los míos, victimas de mis estados tormentosos…

Mal humor… la fuga

Sonó el maldito despertador
Me robó los pocos sueños
Que andaban por el colchón
Me he aferrado a ellos

No me puedo levantar
No me apetece vivir
Hoy no quiero trabajar
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás

Hoy me pudo el mal humor
Me ha ganado la partida
Al bar de mis dudas voy
En un vaso a la deriva

No me aburras por favor
Yo solo quiero dormir
O te callas o me voy
Todo lo que tu has dao
Lo tiré a la basura
Todo lo que tu has dao
Lo tiré a la basura

Cuando los días se burlan de ti
Cuando el deseo no te visita
Si hasta tú te has olvidado de ti
Te regalo una sonrisa

No me puedo levantar
No me apetece vivir
Hoy no quiero trabajar
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás

Cuando los días se burlan de ti
Cuando el deseo no te visita
Si hasta tú te has olvidado de ti
Te regalo una sonrisa

Una sonrisa
Una sonrisa
Una sonrisa
Una sonrisa…



Deixara o vicio do cigarro, máis nestes días de bulebules que me traen de cabeza, pérdome nos meus propios pensamentos, e é entón cando volvo botarlles man, para acougar as miñas ansias, as miñas angustias e depresións, mala cousa esta de as depresións, cando cres que che libraches delas, veñen para demostrarche que che equivocaches... Custa tomar novamente o rumbo se se sofre delas, Divos líbreche de elas!!!, e a xenialidade abandóname nestes días...

Aos poucos retomo o ritmo, pérdome entre o gentío e o movemento, que se busco isto ou o aquilo, que se vou ou vingo; e volvo a aquelas teimas, de mirar sen ver, de escoitar sen oír, de camiñar sen avanzar...

Que merda!!! Coma se perdese o norte da miña vida, que xa estaba tan planeada, tan decidida; nada é claro, nada é escuro, nada é seguro... e sigo sen saber, sen comprender, cáusame risa e malestar saber de todos estes parvos, que se volven tolos por un par de pernas, por un par de seos e corpo envolvidos nun vestido que sen ser de deseñador nin de valor elevado, é de bo gusto, que grazas a deus podo darme o gusto de lucir con clase, é que non pensan noutra cousa que meterse entre as miñas pernas?, Que non saben que hai máis en min do que se ve por fóra?,por que tanto interese sen ser eu unha beleza?, tanto lles afecta unha muller de trato agradable e un sorriso a flor de beizos?... estou perdida, e énchome de teimas, de amolo, por aquelas insulsas conversacións que pouco me atraen...

É entón, cando xa cansada de todo, desvarío, falo cousas que non entenden, recoñezo certo morbo e pracer cando sufro destes estados, gústame ver como tratan de entender que cona é o que digo, cando o que se di máis culto é sorprendido tratando de envolverme con idioteces... vaia!!! Que me dá máis risa, cren que por ser muller non leo, e máis se falo de historia, que por fortuna é un dos temas en que me sinto a gusto... Grazas a unha boa educación e o meu bendito hábito da lectura, recoñezo que non son unha erudita, pero me defendo sen moito esforzo, e que os meus coñecementos poden en ocasións, ser superiores aos destes "coñecedores na materia" hai que ver cantos idiotas tratan de impresionarme a través dos coñecementos que din posuír... máis, cando son os meus amigos quen azuzan o lume para avergoñar a algún presumido, presentándomo para que eu atrápelle... que se xa me coñecerán como me amola aquela jactancia...

Tan só hoxe, Toty presentoume a un, que se dicía gran coñecedor, había que ver ao desvergonzado dicindo "podemos falar do que o teu queiras en historia, pois se moito diso" bastoume falarlle dos persas e dos espartanos, e puf!!! Atrapeille sen maior miramiento... foder!!! Que apenas se sabía que os espartanos eran maricas!!! E fíxome rir ás súas costelas!!! (pido desculpas a un coñecido meu, quen gusta dicir que o seu signo está rexido por Marte o Deus da guerra Espartano, sorry, que xa o falamos antes este asunto, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja)... para terminar de avergoñar ao autoproclamado "Docto en historia" en cuestión, lanceille o de Aníbal, as súas campañas contra os romanos e como nunca logrou subxugarlles (aquí, é mellor que aclare, para quen lle interese sabelo... Aníbal, xamais, reitero JAMAS conquistou aos romanos, que aínda que tivo a roma cercada por tres días, non logrou que os romanos rendésense, e cando decidiu por fin entrar en roma, atopouse a cidade baleira, bastará con ler a vida de Aníbal e comprenderán o que digo, noutras palabras, gañou batallas, pero non a guerra; non logro comprender como algúns "imbéciles" teñen a convicción pola contra)... neste punto, tal "Versado en historia" xa non puido máis... preferiu retirarse raudamente, argumentando que lle era tarde para regresar ao traballo... ao meu parecer, os homes, cando se trata de ir tras unha muller, son (fóra duns poucos que eu saiba) uns guarros leviatanes, perseguindo a súa presa, un trofeo para exhibir...

O único con quen me sentiu a gusto falando de historia e tantos outros temas, un dos poucos con quen tiven oportunidade de practicar o meu escuálido e oxidado francés, resultou finalmente, un namorado... hase prendado segundo el, de todo o conxunto, máis, non é o meu tipo, é agradable, gozaba da súa compañía e os seus coñecementos, pero non é o meu tipo, non logro verlle no sentido home-muller... e por máis que me pretenda, xamais chegarei a sentirlle como espera de min... converténdose cos seus sutís e veladas declaracións, nun amolo, volvéndose unha incomodidade a súa compañía, terminando eu, en tratar de evitarlle se me é posible...

Deses que forman a excepción antes mencionada, son aqueles que lograron atraer a miña atención de modo intelectual... e afortunadamente, se chegaron a sentir certa atracción por min, coidáronse de non facermo saber, evitándonos os desgustos que poidan levar estas declaracións...

Non hai caso, o meu corazón pechouse e tirou a chave...

Heime desencantado da vida, ou máis ben devandito, perdín a esperanza de atopar a ese "alguén", e se lle atopase, non se se me animaría a incitar algo máis, aprendín de forma moi dolorosa e difícil que, non é prudente deixarse levar polo primeiro parvo que che faga sentir amada ou desexada? pois, podes terminar sufrindo unha decepción tan desgarradora, brutal e abafadora, que ben podería deixarche marcada polo resto da vida...


Con todo isto, nestes días tan desventurados para min, desexaría non haberme levantado da miña cama, ansiando ceder aos meus impulsos de querer quedarme retozando entre as sabas, en compañía dun bo libro ou unha boa película, aínda que me atrae máis o primeiro? Forzándome ao mesmo tempo en, facer uso de todas os meus histriónicas dotes de actriz, para manter aquela convincente fachada de alegría, así non ferir nin facer dos meus, victimas dos meus estados tormentosos...

Mal humor... a fuga

Soou o maldito espertador
Rouboume os poucos soños
Que andaban polo colchón
Aferreime a eles

Non me podo levantar
Non me apetece vivir
Hoxe non quero traballar
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás

Hoxe púidome o mal humor
Gañoume a partida
Ao bar das miñas dúbidas vou
Nun vaso á deriva

Non me aburras por favor
Eu só quero durmir
Ou che calas ou me vou
Todo o que o teu has dao
Tireino ao lixo
Todo o que o teu has dao
Tireino ao lixo

Cando os días búrlanse de ti
Cando o desexo non che visita
Se ata ti esquecíchesche de ti regáloche un sorriso

Non me podo levantar
Non me apetece vivir
Hoxe non quero traballar
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás

Cando os días búrlanse de ti
Cando o desexo non che visita
Se ata ti esquecíchesche de ti regáloche un sorriso

Un sorriso
Un sorriso
Un sorriso
Un sorriso

lunes, 9 de abril de 2007

DIAS LOCOS



Hoy ha sido uno de esos días extremadamente locos... de carreras de tribunal en tribunal, deseando tener un respiro, entre escrito y escrito, resolución por revisar y resoluciones por evacuar... apenas si he tenido tiempo en pensar en nada, ha sido una fortuna, más ahora que ya puedo sentarme y descanzar, mis manos en forma automática se han dirigido al teclado, qué coño!!... hostias, que no alcanzo a salir de un lío, y ya me veo envuelta en otro, es que no se cansa la gente!!!... que si antes sufría por amar a quien no conocía... ahora me veo ante la premisa de las declaraciones de amor que me hacen, y para peor, alguien cuyo puesto en mi mundo, pues no me permite ignorarle como suelo hacer con los otros, desgraciadamente esta vez, deberé tratar el asunto con guantes de seda para no ofenderle, pues podría ser demasiado perjudicial en mi desempeño laboral... joder, como me fastidia todo este asunto!!!...

Siempre suelo ser yo quien rechaza este tipo de situaciones, y la única vez que he caido en algo así, no ha salido nada bien el asunto, sin contar quienes hemos sido heridas en el proceso... en especial, porque le había tomado mucho aprecio a esta maja, que es una tía de las francotas, de esas con las que me gusta trabar amistad, pero le entiendo, no puedo dejar de comprender sus sentimientos y aceptar sus deseos, pues si yo fuera más fría de lo que soy en verdad, haría lo mismo, cortaría por lo sano y mandaría a los demás a la mierda como lo merecen, pero no, soy demasiado gente para ello... al menos, tuvo la decencia de hacerme saber su parecer y disculparse por desaparecer de este modo, tras aquella muestra de aprecio, me sigue causando pena todo este asunto... sin hablar de aquella opresión que me embarga desde ayer... ya no por mis sentimientos, que de esos han jalado de un tirón, arrancándolos por completo... es la pena de perder a una que podría haber sido una gran amiga, alguien a quien podía tratar de igual a igual, en los mismos términos, en equidad, y que había ganado mi respeto a pulso de decir y decirme con toda claridad lo que pensaba, pocas personas hablan igual que yo, y ella era una de esas... vaya si este guarro nos ha jodido la vida!!

Quería rescatar todo aquello hermoso que me había dejado, todo aquello que creí cierto, pero después de esto... pocas veces me he arrepentido de conocer a alguien... no es mi estilo, no es mi modo, pues siempre, pese a todo, he aprendido algo bueno, más, con este gilipollas birrio, sólo dolor he conocido, sentimientos de pérdida, de vacío... sentimientos de no haberle conocido, pues, la forma en que ha negado el asunto, poco menos que diciéndo jamás haberme alentado, que si no estoy loca!! que si tengo todas aquellas conversaciones grabadas... pero ya... que poco me va... que a la mierda con él y con todo lo que me ha significado!!... que ya va siendo hora le deje atrás, un oscuro recuerdo del cual como lección sólo me queda... NO VOLVER A CONFIAR... SEGUIR SIN DEJARME LLEVAR POR MIS SENTIMIENTOS, NI POR LAS PROMESAS ESTÚPIDAS DE CUALQUIER GILIPOLLAS RECIEN APARECIDO... hace mucho he aprendido a no dejarme embobar con lisonjas, ni adulaciones, ni declaraciones de ninguna índole...

Venga ya, es hora de comenzar a caminar...

Es horrible pensar cómo tanta gente cree que no puede aprender, y cómo más gente aún cree que el aprender es difícil… cada experiencia lleva en sí misma su lección…

extracto “DUNE de Frank Herbert”.

¿Luchar contra los sueños?
¿batirse contra las sombras?
¿caminar en las tinieblas de un sueño?
El tiempo ya ha pasado.
La vida os ha sido robada.
Perdida entre fruslerías,
Víctima de nuestra locura…
“DUNE de Frank Herbert”.

La carne se rinde. La eternidad se retira. Nuestros cuerpos agitan brevemente esta agua, danzan con una cierta intoxicación ante el amor a la vida y a sí mismos, si fijan con algunas extrañas ideas, luego se someten a los instrumentos del tiempo… ¿Qué podemos decir al respecto? He sobrevenido. No soy… y sin embargo, he sobrevenido…

Extracto de El mesías de Dune… de Frank Herbert.

La verdad es lo que se hacer creer… François-Maire Arouet Voltaire.







Hoxe foi un deses días extremadamente tolos... de carreiras de tribunal en tribunal, desexando ter un respiro, entre escrito e escrito, resolución por revisar e resolucións por evacuar... apenas se tiven tempo en pensar en nada, foi unha fortuna, máis agora que xa podo sentarme e descanzar, as miñas mans en forma automática dirixíronse ao teclado, que cona!!... hostias, que non alcanzo a saír dunha lea, e xa me vexo envolvida noutro, é que non se cansa a xente!!!... que se antes sufría por amar a quen non coñecía... agora véxome ante a premisa das declaracións de amor que me fan, e para peor, alguén cuxo posto no meu mundo, pois non me permite ignorarlle como adoito facer cos outros, desgraciadamente esta vez, deberei tratar o asunto con luvas de seda para non ofenderlle, pois podería ser demasiado prexudicial no meu desempeño laboral... foder, como me amola todo este asunto!!!...


Sempre adoito ser eu quen rexeita este tipo de situacións, e a única vez que hei caido en algo así, non saíu nada ben o asunto, sen contar quen fomos feridas no proceso... en especial, porque lle tomou moito aprecio a esta simpática, que é unha tía das francotas, desas coas que me gusta trabar amizade, pero lle entendo, non podo deixar de comprender os seus sentimentos e aceptar os seus desexos, pois se eu fose máis fría do que son en verda, faría o mesmo, cortaría polo san e mandaría aos demais á merda como o merecen, pero non, son demasiado xente para iso... polo menos, tivo a decencia de facerme saber o seu parecer e desculparse por desaparecer deste xeito, tras aquela mostra de aprecio, ségueme causando pena todo este asunto... sen falar daquela opresión que me embarga desde onte... xa non polos meus sentimentos, que deses han jalado de vez, arrincándoos por completo... é a pena de perder a unha que podería ser unha gran amiga, alguén a quen podía tratar de igual a igual, nos mesmos termos, en equidad, e que gañara o meu respecto a pulso de dicir e dicirme con toda claridade o que pensaba, poucas persoas falan igual que eu, e ela era unha desas... vaia se este guarro fodeunos a vida!!


Quería rescatar todo aquilo fermoso que me deixou, todo aquilo que crin certo, pero logo disto... poucas veces arrepentinme de coñecer a alguén... non é o meu estilo, non é o meu modo, pois sempre, a pesar de todo, aprendín algo bo, máis, con este parvo birrio, só dor coñecín, sentimentos de perda, sen carga... sentimentos de non haberlle coñecido, pois, a forma en que negou o asunto, pouco menos que diciéndo xamais haberme alentado, que se non estou tola!! que se teño todas aquelas conversacións gravadas... pero xa... que pouco me vai... que á merda con el e con todo o que me significou!!... que xa vai sendo hora déixelle atrás, un escuro recordo do cal como lección só me queda... NON VOLVER A Confiar... SEGUIR SEN DEIXARME LEVAR POLOS meus SENTIMENTOS, NIN POLAS PROMESAS ESTÚPIDAS DE CALQUERA PARVO RECIEN APARECIDO... fai moito aprendín a non deixarme embobar con lisonjas, nin adulacións, nin declaracións de ningunha índole...


Veña xa, é hora de comezar a camiñar...


É horrible pensar como tanta xente cre que non pode aprender, e como máis xente aínda cre que o aprender é difícil... cada experiencia leva en si mesma a súa lección...
extracto "DUNE de Frank Herbert".


Loitar contra os soños?
baterse contra as sombras?
camiñar nas tebras dun soño?
O tempo xa pasou.
A vida foivos roubada.
Perdida entre fruslerías,
Vítima da nosa tolemia...
DUNE de Frank Herbert.




A carne réndese. A eternidade retírase. Os nosos corpos axitan brevemente esta auga, danzan cunha certa intoxicación ante o amor á vida e a si mesmos, se fixan con algunhas estrañas ideas, logo sométense aos instrumentos do tempo? Que podemos dicir respecto diso... sobrevin. Non son... e con todo, sobrevin...
Extracto do mesías de Dune... de Frank Herbert.


A verdade é o que se facer crer... François-Maire Arouet Voltaire.