lunes, 30 de abril de 2007

VIDA


Mientras clarea el alba
sonora canta el ave
anunciando con alegría
que ha llegado el nuevo día
el brillo del sol nos trae
nuevas aventuras y risas
hermosa mañana renace
cargada de energía
cánticos de niños felices
pequeños corren sin preocupaciones
juegan a las escondidas
a la pinta y las naciones
cosas de niños que comprendo
tomar el día con algarabía
les miro y me sonrío
recordando mis días de niña
en la escuela con mis amigas
nos faltaba tiempo para los juegos
hoy son mis hijos menores
los que corren, juegan, saltan
e inventan aventuras
verles me llena de ternura
en tanto uno de los mayores de mis varones
convertido en todo un hombre
me mira regalandome una dulce sonrisa
le abrazo con cariño
aún le siento como un niño
me faltan horas para quererle
mimarlo y protegerle
nada opaca mi alegría
estoy naciendo a la nueva vida
SVW

jueves, 26 de abril de 2007

ENTRE EL VACIO Y LA ESPERANZA


Entre el mar y la espuma
olvidada en el rincón de las dudas
había quedado mi vida
y de aquellas desventuras
perdida en la espesura
dejaron con su paso
un mundo de amarguras
perdida mi esperanza
pero los sueños no se olvidan
y nacen al nuevo día
amaneceres que llegan
cargados de alegría
nuevos sueños han nacido
alejando la bruma y su desdicha
las nubes se han esfumado
estrellas luminosas
al cielo han poblado
vistiendo galas de alegría
poco a poco iluminan los días
y después de tanta desdicha
hoy de esperanza se llena mi vida
SVW

lunes, 23 de abril de 2007

LA ALEGRIA POCO A POCO VUELVE A MÍ


De todo aquello malo que había venido viviendo desde hace un tiempo, y que, cuando viene una mala siempre viene acompañada de otras... Poco a poco, he comenzado a vivir momentos de felicidad, los que anhelo con todo el corazón, se queden definitivamente en mi... A mi puerta, ha venido uno de mis hijos mayores, le había perdido yo hace mucho, su abuela, mi propia progenitora, los había arrancado de mi lado, producto de su deseo de venganza hacia mi padre, el rencor nacido hacia mí y lo que yo le representaba... Sí, puede parecer extraño lo que digo, más para mi dolor es tan real como la existencia triste que he llevado desde algunos años, pero el tiempo ha pasado, y al haber sembrado una buena semilla, al menos uno de mis hijos, ahora ya mayor de edad, ha regresado a mi lado, demostrándome una vez más que, el ser supremo nunca me abandona, siendo en mis momentos más oscuros, cuando me demuestra estar a mi lado...

Hoy a salido el sol, entrando a mi vida alegría, dándome nuevos motivos, nuevos sueños, nuevas ilusiones, nuevas esperanzas... llevándose todo eso que me atormentaba, mis tristezas, mis angustias, mi desdicha... estoy comenzando a nacer nuevamente, el proceso será lento y largo, más vale la pena vivirlo...

Mientras, mi viaje a esa nueva vida que esperaba hacer lejos de aquí tendrá que esperar por mi hijo me necesita, y mi corazón necesita reponer parte de aquellos años que no estuvo a mi lado, (tanto como por aquel maldito incidente con aquella imbécil que decía ser mi amiga, para mostrarme que era una maldita malintencionada traicionera, y cuyo escándalo me tiene atrapada) ... para viajar, siempre me quedan mañanas...


Mi felicidad, ver a mis hijos menores mostrándole a su hermano cuánto lo han extrañado, y cómo lo quieren, y a la vez, poder yo abrazar, mirar, besar, acariciar, regalonear y sentir a mi hijo en cada momento que me es posible, sin cansarme de ello...

miércoles, 18 de abril de 2007

QUISIERA

Quisiera como un niño
sonreir sin preocupaciones
quisiera como el ave
cantar mis canciones
quisiera como la flor
mostrar la hermosura de mis colores
quisiera como el árbol
elevar mis brazos hasta el cielo
quisera como el camino
seguir sin importar quienes pasen
quisiera ser aire
para viajar libre a cualquier parte
quisiera perderme
para dejar de desear ser feliz como antes...
SVW



Quixese como un neno
sonreir sen preocupacións
quixese como o ave
cantar as miñas cancións
quixese como a flor
mostrar a hermosura das miñas cores
quixese como a árbore
elevar os meus brazos ata o ceo
quisera como o camiño
seguir sen importar quen pasen
quixese ser aire
para viaxar libre a calquera parte
quixese perderme
para deixar de desexar ser feliz como antes...

martes, 17 de abril de 2007

JUAN SALVADOR GAVIOTA...

Al entrar a otro blog, recordé este extracto que hice hace algún tiempo, de el que es uno de mis libros favoritos entre otros tantos que guardo en mi librero...
Aquí lo dejo para que disfruten un poco, y comprendan por qué me gusta especialmente este trozo...



He ido dónde y cuándo he querido –miró hacia el mar- es extraño. Las gaviotas que desprecian la perfección por el gusto de viajar, no llegan a ninguna parte, y lo hacen lentamente. Los que se olvidan de viajar por alcanzar la perfección, llegan a todas partes, y al instante. Recuerda Juan, el cielo no es un lugar ni un tiempo, porque el lugar y tiempo poco significan... hasta que logres volar por el pasado y el futuro. Y entonces, estarás preparado para empezar lo más difícil, lo más colosal, lo más divertido de todo. Estarás preparado para subir y comprender el significado de la bondad y el amor…

extracto “Juan Salvador Gaviota de Richard Bach”


Ao entrar a outro blog, recordei este extracto que fixen fai algún tempo, do que é un dos meus libros favoritos entre outros tantos que gardo no meu libreiro...
Aquí déixoo para que gocen un pouco, e comprendan por que me gusta especialmente este anaco...

fun onde e cando quixen ?mirou cara ao mar- é estraño. As gaivotas que desprezan a perfección polo gusto de viaxar, non chegan a ningunha parte, e fano lentamente. Os que se esquecen de viaxar por alcanzar a perfección, chegan a todas partes, e ao instante. Recorda Juan, o ceo non é un lugar nin un tempo, porque o lugar e tempo pouco significan... ata que logres voar polo pasado e o futuro. E entón, estarás preparado para empezar o máis difícil, o máis colosal, o máis divertido de todo. Estarás preparado para subir e comprender o significado da bondade e o amor...

extracto "Juan Salvador Gaivota" de Richard Bach...

SENTIR

Cuando sientas
que ya no puedes más
eleva una plegaria
y Dios estará junto a tí
cuando sientas
que estás cansada de sufrir
mira al cielo
y recordarás que Dios está aquí
cuando sientas
que te faltan las fuerzas
busca dentro de tí
y sentirás que Dios está dentro de tí
cuando sientas
que la vida es injusta
mirate en el espejo
encontrarás el don de Dios en tí
cuando sientas
que todos se han olvidado de tí
mira tus manos y pies
y verás a Dios sosteniéndo de tí
porque Dios nunca se aleja
si tu no lo alejas
Dios siempre estará ahí para tí...
SVW


Si necesitas mis oidos
yo estaré para escucharte
Si necesitas un aliento
yo estaré para alentarte
si necesitas consuelo
yo estaré para consolarte
si necesitas abrigo
yo estaré para abrigarte
si necesitas un consejo
yo estaré para aconsejarte
si necesitas un abrazo
yo estaré para abrazarte
si necesitas una mano amiga
yo estaré para apoyarte
porque ser amigos
es dar sin esperar recibir...
SVW

Para todos mis amigos... y los que busquen mi amistad... no encontrarán en mí, palabras falsas ni lisonjas, sólo alguien que está dispuesta a brindar amistad con sinceridad...


Cando sentas
que xa non podes máis
eleva unha pregaria
e Deus estará xunto a tí
cando sentas
que estás cansada de sufrir
mira ao ceo
e recordarás que Divos está aquí
cando sentas
que che faltan as forzas
busca dentro de tí
e sentirás que Divos está dentro de tí
cando sentas
que a vida é inxusta
mirate no espello
atoparás o don de Deus en tí
cando sentas
que todos esquecéronse de tí
mira as túas mans e pés
e verás a Deus sosteniéndo de tí
porque Divos nunca se afasta
se o teu non o afastas
Deus sempre estará aí para tí...
SVW

Se necesitas os meus oidos
eu estarei para escoitarche
Se necesitas un alento
eu estarei para alentarche
se necesitas consolo
eu estarei para consolarche
se necesitas abrigo
eu estarei para abrigarche
se necesitas un consello
eu estarei para aconsellarche
se necesitas un abrazo
eu estarei para abrazarche
se necesitas unha man amiga
eu estarei para apoiarche
porque ser amigos
é dar sen esperar recibir...
SVW

Para todos os meus amigos... e os que busquen a miña amizade... non atoparán en min, palabras falsas nin lisonjas, só alguén que está disposta a brindar amizade con sinceridade...

lunes, 16 de abril de 2007

Olvidando los recuerdos...


A la mierda con tus besos
Déjame que ya no quiero
Tratos de perro
Pa’ ti fui sólo un juego
Y yo me perdí en sueños
Guijarros de ilusiones
Estúpidas promesas
Que no son ciertas
Vete con tus palabras
Aléjate de mí
Que ya no caigo en la trampa
Para perder luego la esperanza
Y encontrarme varada
Entre la neblina y la nada
A la mierda con los sueños
Pa’ ti mi desprecio
Olvidarte quiero
Que ya no eres lo que siento
Otro tendrá mis besos
Mis amores y mis deseos
SVW



Á merda cos teus bicos
Déixame que xa non quero
Tratos de can
Pa? ti fun só un xogo
E eu perdinme en soños
Guijarros de ilusións
Estúpidas promesas
Que non son certas
Vaiche coas túas palabras
Afástache de min
Que xa non caio na trampa
Para perder logo a esperanza
E atoparme varada
Entre a neblina e a nada
Á merda cos soños
Pa? ti o meu desprezo
Esquecerche quero
Que xa non es o que sinto
Outro terá os meus bicos
Os meus amores e os meus desexos

¿¿¿Quienes somos???


La intrincada expresión de los legalismos se desarrolla en torno a la necesidad de ocultarnos a nosotros mismos la violencia que empleamos hacia los demás. Entre privarle a un hombre de una hora de su vida y privarle de su vida existe tan sólo una diferencia de magnitud. En ambos casos usamos la violencia contra él, consumimos su energía. Elaborados eufemismos pueden disimular nuestra intención de matar, pero tras todo uso del poder contra otro la última premisas es la misma:>…
El mesías de Dune… de Frank Herbert

“Los corazones de todos los hombres moran en la misma soledad”…
El mesías de Dune… de Frank Herbert

Existe un límite a la fuerza que ni siquiera los más poderosos pueden aplicar sin destruirse a sí mismos. Juzgar este límite es el auténtico arte de gobernar. Usar mal este poder es un pecado fatal. La ley no puede ser un instrumento de venganza, nunca un rehén, no una fortificación contra los mártires que ha creado. Uno no puede amenazar a una individualidad y escapar de las consecuencias…
El mesías de Dune… de Frank Herbert



A intrincada expresión dos legalismos desenvólvese ao redor da necesidade de ocultarnos a nós mesmos a violencia que empregamos cara aos demais. Entre privarlle a un home dunha hora da súa vida e privarlle da súa vida existe tan só unha diferenza de magnitude. En ambos os casos usamos a violencia contra el, consumimos a súa enerxía. Elaborados eufemismos poden disimular a nosa intención de matar, pero tras todo uso do poder contra outro a última premisas é a mesma:>...
O mesías de Dune... de Frank Herbert


"Os corazóns de todos os homes moran na mesma soidade"...
O mesías de Dune... de Frank Herbert


Existe un límite á forza que nin sequera os máis poderosos poden aplicar sen destruírse a si mesmos. Xulgar este límite é a auténtica arte de gobernar. Usar mal este poder é un pecado fatal. A lei non pode ser un instrumento de vinganza, nunca un refén, non unha fortificación contra os mártires que creou. Un non pode ameazar a unha individualidade e escapar das consecuencias...
O mesías de Dune... de Frank Herbert

Vida... eternidad... sueños

Pienso que es una alegría saberse vivo, y me pregunto si alguna vez podré sumergirme dentro de mí mismo hasta las raíces de esta carne y conocer quién fui realmente. Ahí están las raíces. Si alguno de mis actos llegará a descubrírmelo alguna vez es algo que permanece enmarañado en el futuro. Pero todas las cosas que un hombre puede hacer son mías. Cada uno de mis actos puede conseguirlo…
El mesías de Dune… de Frank Herbert

La carne se rinde. La eternidad se retira. Nuestros cuerpos agitan brevemente esta agua, danzan con una cierta intoxicación ante el amor a la vida y a sí mismos, si fijan con algunas extrañas ideas, luego se someten a los instrumentos del tiempo… ¿Qué podemos decir al respecto? He sobrevenido. No soy… y sin embargo, he sobrevenido…
Extracto de El mesías de Dune… de Frank Herbert



Penso que é unha alegría saberse vivo, e pregúntome se algunha vez poderei mergullarme dentro de min mesmo ata as raíces desta carne e coñecer quen fun realmente. Aí están as raíces. Se algún dos meus actos chegará a descubrirmo algunha vez é algo que permanece enmarañado no futuro. Pero todas as cousas que un home pode facer son miñas. Cada un dos meus actos pode conseguilo...
O mesías de Dune... de Frank Herbert

A carne réndese. A eternidade retírase. Os nosos corpos axitan brevemente esta auga, danzan cunha certa intoxicación ante o amor á vida e a si mesmos, se fixan con algunhas estrañas ideas, logo sométense aos instrumentos do tempo... ¿Que podemos dicir respecto diso? sobrevin. Non son... e con todo, sobrevin...
Extracto do mesías de Dune... de Frank Herbert

La verdad... cosa curiosa...


El respeto por la verdad es casi el fundamento de toda moral. <>. Y esto es un profundo pensamiento si uno concibe hasta qué punto puede ser inestable “la verdad”…

“DUNE de Frank Herbert”

¿Qué es lo que desprecias? Por ello serás conocido…

“DUNE de Frank Herbert”



Mis pies han hollado un desierto
Habitado por ondeantes espejismos.
Voraz de gloria, ávido de peligro,
He recorrido los horizontes de al-Kulab,
Viendo al tiempo nivelar las montañas
En su búsqueda y en su hambre de mí.
Y he visto los gorriones acercarse rápidos,
Tan osados como un lobo al ataque,
Se han dispersado por el árbol de mi juventud.
He oído su multitud en mis ramas.
¡Y he conocido sus picos y sus garras!...
“DUNE de Frank Herbert”

O respecto pola verdade é case o fundamento de toda moral. <>. E isto é un profundo pensamento se un concibe ata que punto pode ser inestable "a verdade"...

"DUNE de Frank Herbert"


Que é o que desprezas... Por iso serás coñecido...

"DUNE de Frank Herbert"

Os meus pés han hollado un deserto
Habitado por ondeantes espellismos.
Voraz de gloria, ávido de perigo,
percorrín os horizontes da o-Kulab,
Vendo ao tempo nivelar as montañas
Na súa procura e na súa fame de min.
E vin os gorriones achegarse rápidos,
Tan ousados como un lobo ao ataque,
Dispersáronse pola árbore da miña mocidade.
oín a súa multitude nas miñas ramas.
¡E coñecín os seus picos e as súas garras!...
"DUNE de Frank Herbert"

domingo, 15 de abril de 2007

Mi niña


domingo, 04 marzo 2007 at 00:15

Calla mi niña calla
mientras en mis brazos te mecía
te quedaste dormida
tu carita angelical
esbozó una sonrisa
al mirarte sentía
el deseo de protegerte mi niña
de los demonios de la vida
que algún día nublaran tu alegría
recordé mi agonía
la tristeza que hay en mi vida
pero tu dulce sonrisa
me bastó para consolar mi desdicha
SVW

Para una madre, la dicha de los hijos es suficiente consuelo para borrar todas las penas que cubren con nubes negras



Cala a miña nena cala
mentres nos meus brazos che mecía
quedáchesche durmida
o teu carita angelical
esbozou un sorriso
ao mirarche sentía
o desexo de protexerche a miña nena
dos demos da vida
que algún día nublaran a túa alegría
recordei a miña agonía
a tristeza que hai na miña vida
pero o teu doce sorriso
bastoume para consolar o meu desdicha
SVW


Para unha nai, a dita dos fillos é suficiente consolo para borrar todas as penas que cobren con nubes negras

cachorro, niño, amigo.... mi hijo


martes, 06 marzo 2007 at 22:06

Cómo has crecido cachorro mío
apenas ayer eras un crío
que succionaba mis pechos
feliz y dormido
de niño
siempre con orgullo repetías
que de entre tu padre y yo
era yo quien más te amaba
si te lastimabas
con mis besos te curaba
en tus fiebres y delirios
a tu lado yo estaba
te miro y veo
cuánto has crecido
ahora de chicas y amores me hablas
has empezado a dejar de ser mi niño
te has convertido sin saber
en mi compañero y mi amigo
una lágrima se me escurre
al pensar que pronto dejarás el nido
verte así, tan grande
casi un hombre ya en camino
mi dulce bebé, mi crío
qué dichosa y orgullosa me siento
por haberte concebido
cuando me abrazas y me llamas "gatito"
me doy cuenta que
los roles se han invertido
hoy eres tu
quien escucha mis penas y me consuelas
gracias al cielo
por ser tu mi hijo
mis sufrimientos y sacrificios
a cambio de tu vida
con creces han servido
SVW

Mi hijo.... mi amigo.... el orgullo de mi vida



Como creciches cachorro meu
apenas onte eras un crío
que succionaba os meus peitos
feliz e durmido
de neno
sempre con orgullo repetías
que de entre o teu pai e eu
era eu quen máis che amaba
se che magoabas
cos meus bicos curábache
nas túas febres e delirios
ao teu lado eu estaba
míroche e vexo
canto creciches
agora de mozas e amores fálasme
empezaches a deixar de ser o meu neno
convertíchesche sen saber
no meu compañeiro e o meu amigo
unha bágoa se me escurre
ao pensar que pronto deixarás o niño
verche así, tan grande
case un home xa en camiño
o meu doce bebé, o meu crío
que ditosa e orgullosa síntome
por haberche concibido
cando me abrazas e chámasme "gatito"
doume conta que
os roles investíronse
hoxe es o teu
quen escoita as miñas penas e consólasme
grazas ao ceo
por ser o teu o meu fillo
os meus sufrimentos e sacrificios
a cambio da túa vida
con fartura serviron
SVW


O meu fillo.... o meu amigo.... o orgullo da miña vida

hace un rato....


Thursday, 08 March 2007 at 01:20

Amigo sinceramente te comprendo....
sé de lo que hablas
sin darnos cuenta, en un momento
nuestras alegrías se empañan
nada puedo decirte
poco el consuelo
las fuerzas que necesitas
búscalas en tu centro
ahí donde un día
vivieron tus mejores momentos
y ese mal que es tu desdicha
tu sufrir y tu tormento
tal vez con alegría
en tu recuerdo quede en otro momento
el mundo no se detiene
sigue con sus prisas
sólo tu te detienes
si dejas que se te pase la vida
tal vez no sea quien deba aconsejarte
si me has leído
sabrás de mis desdichas
pero cierto es que el cielo
no siempre nubla nuestros días
también encontrarás nuevos días
nuevos vientos que refrezquen
esas penas que decías
recibe un abrazo con sentimiento
aquí estaré por si me necesitas
SVW



Amigo sinceramente compréndoche....
sei do que falas
sen darnos conta, nun momento
as nosas alegrías se empañan
nada podo dicirche
pouco o consolo
as forzas que necesitas
búscaas no teu centro
aí onde un día
viviron os teus mellores momentos
e ese mal que é o teu desdicha
o teu sufrir e o teu tormento
talvez con alegría
no teu recordo quede noutro momento
o mundo non se detén
segue coas súas présas
só a túa detesche
se deixas que se che pase a vida
talvez non sexa quen deba aconsellarche
se me liches
saberás das miñas desdichas
pero certo é que o ceo
non sempre nubla os nosos días
tamén atoparás novos días
novos ventos que refrezquen
esas penas que dicías
recibe un abrazo con sentimento
aquí estarei por se me necesitas

GUSTOS QUE HE ADQUIRIDO

viernes, 09 marzo 2007 at 00:22

Increíble que, sin darnos cuenta, sin proponernoslo.... al entrar a la vida de otros, en nuestro paso dejamos hueyas, rastros que dicen que ahí hemos estado.... afectando irremediablemente esa vida para siempre....Ojalá les guste este regalo.... otro gusto que me han enseñado.... mis gracias a quien me los ha dejado....

Amor Temporero - Marea
Me envalentono y te digo,
que tienes los ojitos como fruta del olivo,
que no, primo, que yo me voy con el sol
y por mis muertos que tu no amaneces conmigo,
quiero que se quede y se sube al tejao,
con un ojo abierto y el otro entornao,
pa ver si caemos mis penas y yo en algún descampao,
Y me encaramo como puedo ,
giñao, con las manos sudando,
en cuanto le dije "te quiero",
ya estaba roncando, soñando de nuevo,
Me encorajino y decido,
"se que tu serás mi niña, que te casarás conmigo"
cabrón, eres un cabrón,
otra vez te lo digo,
me voy cuando quiera y cuando quiera te olvido,
te he escrito un poema de esos agarraos,
quiero amaneceres contigo a mi lao,
ella me cierra la puerta, a cualquier cosa
le llaman poeta,
si es cierto mejor me despido,
la aurora me pilla llorando,
me acuna y dice que se ha ido
para que no sufra,
que duerma tranquilo
Me envalentono y te digo,
que tienes los ojitos como fruta del olivo,
que no, primo, que yo me voy con el sol
y por mis muertos que tu no amaneces conmigo,
quiero que se quede y se sube al tejao,
con un ojo abierto y el otro entornao,
pa ver si caemos mis penas y yo en algún descampao,
Y me encaramo como puedo ,
giñao, con las manos sudando,
en cuanto le dije "te quiero",
ya estaba roncando, soñando de nuevo,
No quiero tu amor temporero,
tu flujo de hiel, tus ganas de perder,
aunque se que si te vas me quedo en ná,
no pienso caer, no me voy a joder,
No quiero tu amor temporero,
tu flujo de hiel, tus ganas de perder,
aunque se que si te vas me quedo en ná,
no pienso caer, no me voy a joder,
porque se que me acecha el día y el sol
pa follarme a cara de perro y decirme,
¿lo que vas a hacer con tu mierda de poemas
sin su olor, sin su piel?
porque se que me acecha el día y el sol
pa follarme a cara de perro y decirme,
¿lo que vas a hacer con tu mierda de poemas
sin su olor, sin su piel?
Ordeñaré las ubres de la luna y en cuanto amanezca
yo, dosifico a pala y pico el sol
Ordeñaré las ubres de la luna y en cuanto amanezca
yo, dosifico a pala y pico el sol....


Manos


Friday, 09 March 2007 at 01:38


Manos arrugadas
manos sucias
manos de obrero
que trabajan el día entero
llenas de callos y sufrimientos
no conocen de descansos
mientras la vida van surcando
manos desgastando
labran, limpian, cocinan
pródigas por dar cuidados
no importa si rompen uñas
nunca paran en su trabajo
manos agrietadas por el tiempo
cicatrices que lastiman
han visto pasar los días
conocen de caricias
palmadas de consuelo
son manos de viejos....
cansadas de silencios
SVW



Mans engurradas
mans sucias
mans de obreiro
que traballan o día enteiro
cheas de callos e sufrimentos
non coñecen de descansos
mentres a vida van asucando
mans desgastando
labran, limpan, cociñan
pródigas por dar coidados
non importa se rompen uñas
nunca paran no seu traballo
mans gretadas polo tempo
cicatrices que magoan
viron pasar os días
coñecen de caricias
palmadas de consolo
son mans de vellos....
cansadas de silencios

Ayer, en las noticias....


miércoles, 14 marzo 2007 at 00:03
Rara vez me siento a ver noticias, no porque no me agrade saber lo que ocurre, sino que, por mi trabajo, veo cosas muy terribles que, no suelen salir en los diarios ni en tv, por ser de gente que no tiene dinero para movilizar a los medios de comunicación.... más en forma distracción, me senté y puse algo de atención....

Fue entonces cuando oí de un jóven neonazi, que fue asesinado anoche, a golpes en la plaza italia por un simpatizante de la garra blanca, al salir "SUPUESTAMENTE", en defensa de un jóven punk.... y he pensado.... qué mierda es toda esa tontería!!!!.... góticos, harkons, punks, funkies, neonazis, otacus, visual.... vaya porquería que han formado los críos hoy!!!!....

Antes, sólo eramos, los proletas o los fachos.... derecha o izquierda.... tendencias políticas que dividían nuestro país, pero de las cuales "todos" teníamos consciencia, ya que para opinar, había que saber, leer, comprender, nadie se abanderizaba sin ese razonamiento, eramos más cultos, en lo que, a política se puede decir, en cambio hoy, los jóvenes, toman posiciones en estos movimientos, sin siquera conocer lo que significan cada uno de ellos, sólo por sus vestimentas o por las ornamentas, o conductas desafiantes de cada uno de esos grupos....

Al detenerme a pensar en ello, siento un gran miedo por mis hijos, que aún estan en crecimiento, y pueden por su edad, dejarse influenciar por una de estas tendencias.... así que me he animado a conversar con mi hijo que está en plena adolescencia, y con el cual, gracias al cielo, tenemos un gran diálogo y amistad; y le he hecho comprender mis planteamientos, mi opinión de aquellos grupos, y le he mostrado los riesgos de pertenecer a alguno de ellos.... también le he hablado sobre las modas, las que yo en algún momento de mi pasada juventud viví, hemos cogido el diccionario para buscar el significado de aquellos nombres, y le he explicado lo absurdo hacerse llamar de tal o cual modo....

He pensado en los padres de esos jóvenes.... y me he preguntado.... dónde coños estaban cuando sus hijos se involucraron en esos grupos!!!!.... esa reflexión, me ha hecho comprender que, si mi padre fue extricto conmigo, que en muchas ocasiones me hizo odiarlo, hoy me hacen agradecerle, pues no me perdí en el camino, cometí errores, claro!!!! como todos en esa edad, pues nos sentimos dueños del mundo, del futuro, y únicos sabedores de la verdad, nuestra verdad....

Pero hoy, puedo mirar atrás y, levantar la frente con orgullo, sintiendo que, no le debo nada a nadie, ni tengo nada de que avergonzarme.... espero poder transmitirles a mis hijos esos mismos preceptos.... para que puedan vivir con la misma tranquilidad de poder levantar la frente y mirar a los ojos, sin temor ni verguenza.... y rezando para que, cuando comiencen a crecer, puedan llegar a ser adultos, sin ser víctimas de otros jóvenes por creencias absurdas, ni por las drogas o el alcohol....

Sinceramente, espero estar haciendo un buen trabajo como madre, y guiar en la senda correcta a mis hijos....


De cando en cando síntome a ver noticias, non porque non me agrade saber o que ocorre, senón que, polo meu traballo, vexo cousas moi terribles que, non adoitan saír nos diarios nin en tv, por ser de xente que non ten diñeiro para mobilizar aos medios de comunicación.... máis en forma distracción, senteime e puxen algo de atención....

Foi entón cando oín dun jóven neonazi, que foi asasinado onte á noite, a golpes na praza italia por un simpatizante da garra branca, ao saír "SUPOSTAMENTE", en defensa dun jóven punk.... e pensei.... que merda é toda esa bobada!!!!.... góticos, harkons, punks, funkies, neonazis, otacus, visual.... vaia porcallada que formaron os críos hoxe!!!!....

Antes, só eramos, os proletas ou os fachos.... dereita ou esquerda.... tendencias políticas que dividían o noso país, pero das cales "todos" tiñamos consciencia, xa que para opinar, había que saber, ler, comprender, ninguén se abanderizaba sen ese razoamento, eramos máis cultos, no que, a política pódese dicir, en cambio hoxe, os mozos, toman posicións nestes movementos, sen siquera coñecer o que significan cada un deles, só polas súas vestimentas ou por ornaméntalas, ou condutas desafiantes de cada un deses grupos....

Ao determe a pensar niso, sinto un gran medo polos meus fillos, que aínda estan en crecemento, e poden pola súa idade, deixarse influenciar por unha destas tendencias.... así que me animei a conversar co meu fillo que está en plena adolescencia, e co cal, grazas ao ceo, temos un gran diálogo e amizade; e fíxenlle comprender as miñas formulacións, a miña opinión daqueles grupos, e mostreille os riscos de pertencer a algún deles.... tamén lle falei sobre as modas, as que eu nalgún momento da miña pasada mocidade vivín, collemos o dicionario para buscar o significado daqueles nomes, e expliqueille o absurdo facerse chamar de tal ou cal modo....

pensei nos pais deses mozos.... e pregunteime.... onde conas estaban cando os seus fillos involucráronse neses grupos!!!!.... esa reflexión, fíxome comprender que, se o meu pai foi extricto comigo, que en moitas ocasións fíxome odialo, hoxe fanme agradecerlle, pois non me perdín no camiño, cometín erros, claro!!!! como todos nesa idade, pois nos sentimos donos do mundo, do futuro, e únicos sabedores da verdade, a nosa verdade....

Pero hoxe, podo mirar atrás e, levantar a fronte con orgullo, sentindo que, non lle debo nada a ninguén, nin teño nada de que avergoñarme.... espero poder transmitirlles aos meus fillos eses mesmos preceptos.... para que poidan vivir coa mesma tranquilidade de poder levantar a fronte e mirar aos ollos, sen temor nin verguenza.... e rezando para que, cando comecen a crecer, poidan chegar a ser adultos, sen ser vítimas doutros mozos por crenzas absurdas, nin polas drogas ou o alcol....

Sinceramente, espero estar facendo un bo traballo como nai, e guiar na senda correcta aos meus fillos....

DIA DE PERROS!!!!!


jueves, 22 marzo 2007 at 22:03

Que, en definitiva.... hoy ha sido un día de perros.... ya ayer, me han puesto de mal humor.... que, como siempre, me he esforzado por no contagiar ni descargar a los demás con ello.... pero hoy.... al despertar.... es como si hubiera tenido al diablo en el cuerpo.... el tener que subirme a esa trastada del transantiago, soportar los apretujones, los hedores de esos que no se bañan.... o que tienen serios problemas con la higiene personal.... uuuuffffff !!!!! me han desplomado la naríz al no poder respingarla más, y no poder desprenderla para guardármela en el bolsillo.... Ya luego.... tener que, para variar, viajar a colina, hasta los juzgados de familia, para ver cuándo se ha fijado la audiencia.... qué locura!!!!.... que ya quisiese yo, me tocase el juez express!!!! razón tienen de reclamar los clientes.... pero, nada hay que pueda hacer yo.... que desde que nos han plantado las reformas procesal penal, laboral y de familia.... nos han jodido la vida a todos!!!!....

Y menudo.... que aún nos queda la más peligrosa de todas.... LA REFORMA PROCESAL CIVIL!!!!.... que esa terminará siendo el descalabro de nuestro sistema legal.... y ya verán lo que les digo....Vaya majadería nos ha heredado el Sr LAGOS.... otra trastada más, fuera del transantiago.... y ni hablar del MOP.... eso.... se ha quedado en el olvido.... para no seguir fustigando....Si seguimos por esa vía.... me cogerán detenida por subversiva.... aunque ahora tengamos libertad de expresión.... no se puede referir con mucha tranquilidad uno, de las caidas y desvergüenzas de estos gobiernos que, se suponen, llegarían al poder para liberar a nuestro pueblo de la opresión....

Menuda forma de liberarnos !!!!.... Si también nos están formicando con todas las gilipolladas que ponen en práctica.... sin mencionar nuevamente el tema DINERO.... que también nos están vaciando el bolsillo.... y ni cuenta nos damos.... pues, con todo esto de las modificaciones.... los impuestos suben.... los sueldos no aumentan.... y somos nosotros quienes cubrimos el gasto....

Así, sin más.... esas condenadas reuniones, con clientes que siempre se quejan de algo, o que, esperan más por el dinero que pagan.... como si fuera uno un ser todo poderoso que debe hacer milagros.... Que hoy, me han bajado unas ganas, de pedarme sobre todos ellos.... mandarles a la mierda con viento fresco!!!!.... dar media vuelta.... y largarme a casa a dormir.... pero, como siempre, se imponen los modales y la buena educación.... y el tener que aceptar que por ser mujer.... se espera que mi actitud sea la de una dama.... a pesar de todas las ganas que siento en ocasiones de decir esos garabatos que están por salir, y que debo ahogar en mi garganta....

Qué mierda es todo esto!!!!.... quien dice que las damas no podemos decir groserias????.... quién dice que siempre debemos estar comportadas????.... la mentalidad de nuestros hombres chilenos.... deja mucho que desear.... exigen que las mujeres se comporten como damas, de lo contrario, serán condenadas y casi hervidas.... pero por otro lado.... buscan una puta en la cama.... y aunque la tengan en casa.... prefieren ir a revolcarse con otra.... porque necesitan probar otra carne.... coños!!!!.... tarugada de idioteces!!!!....
Es cierto, hoy ha sido un día de perros....



Que, en definitiva.... hoxe foi un día de cans.... xa onte, puxéronme de mal humor.... que, como sempre, esforceime por non contaxiar nin descargar aos demais con iso.... pero hoxe.... ao espertar.... é coma se tivese ao diaño no corpo.... o ter que subirme a esa trastada do transantiago, soportar os apretujones, os fedores deses que non se bañan.... ou que teñen serios problemas coa hixiene persoal.... uuuuffffff !!!!! esborralláronme a naríz ao non poder respingarla máis, e non poder desprendela para gardarma no peto....Xa logo.... ter que, para variar, viaxar a outeiro, ata os xulgados de familia, para ver cando se fixou a audiencia.... que tolemia!!!!.... que xa quixese eu, tocáseme o xuíz express!!!! razón teñen de reclamar os clientes.... pero, nada hai que poida facer eu.... que desde que nos plantaron as reformas procesual penal, laboral e de familia.... fodéronnos a vida a todos!!!!....

E miúdo.... que aínda nos queda a máis perigosa de todas.... A REFORMA PROCESUAL CIVIL!!!!.... que esa terminará sendo o mancar do noso sistema legal.... e xa verán o que lles digo....Vaia majadería herdounos o Sr LAGOS.... outra trastada máis, fóra do transantiago.... e nin falar do MOP.... iso.... quedouse no esquecemento.... para non seguir fustigando....Se seguimos por esa vía.... colleranme detida por subversiva.... aínda que agora teñamos liberdade de expresión.... non se pode referir con moita tranquilidade un, das caidas e desvergoñas destes gobernos que, suponse, chegarían ao poder para liberar ao noso pobo da opresión....

Miúda forma de liberarnos !!!!.... Se tamén nos están formicando con todas as gilipolladas que pon en práctica.... sen mencionar novamente o tema DIÑEIRO.... que tamén nos están baleirando o peto.... e nin conta dámonos.... pois, con todo isto das modificacións.... os impostos soben.... os soldos non aumentan.... e somos nós quen cubrimos o gasto....

Así, sen máis.... esas condenadas reunións, con clientes que sempre se queixan de algo, ou que, esperan máis polo diñeiro que pagan.... coma se fose un un ser todo poderoso que debe facer milagres.... Que hoxe, baixáronme unhas ganas, de pedarme sobre todos eles.... mandarlles á merda con vento fresco!!!!.... dar media volta.... e largarme a casa a durmir.... pero, como sempre, imponse os modais e a boa educación.... e o ter que aceptar que por ser muller.... espérase que a miña actitude sexa a dunha dama.... a pesar de todas as ganas que sinto en ocasións de dicir eses garabatos que están por saír, e que debo afogar na miña garganta....

Que merda é todo isto!!!!.... quen di que as damas non podemos dicir groserias????.... quen di que sempre debemos estar comportadas????.... a mentalidade dos nosos homes chilenos.... deixa moito que desexar.... esixen que as mulleres compórtense como damas, pola contra, serán condenadas e case fervidas.... pero doutra banda.... buscan unha puta na cama.... e aínda que a teñan en casa.... prefiren ir a revolcarse con outra.... porque necesitan probar outra carne.... conas!!!!.... tarugada de idioteces!!!!....

É certo, hoxe foi un día de cans....

conversando....


viernes, 23 marzo 2007 at 16:58

Mientras recargaba mi tarjeta del famoso "transantiago" (del cual prefiero ya no referirme).... un sacerdote jóven, no debe haber superado los 40 años.... pidió referencias sobre cómo dirigirse al centro de la ciudad.... y como no, si además debo añadir, era de nacionalidad argentina.... El tema es que, me animé a decirle cómo llegar, pero al darme cuenta que no había quedado claro con las indicaciones y, viajando yo en el mismo sentido, le ofrecí me acompañase en el viaje....

Debo señalar que, fue muy agradable la conversación que sostuvimos , además de interesante.... hablamos sobre el por qué los evangelicos han proliferado por sobre la iglesia católica, tema del cual puedo referirme sin temor a equivocarme, por conocerlo desde dentro, ya que, al ser yo católica, habiéndome educado en un colegio de monjas (experiencia y años que fueron muy felices para mí, por haber recibido mucho amor de parte de las monjas), también me tocó la contra cara, pues mi lela (suegra) y toda la familia de mi ex marido, son evangélicos, y en alguna oportunidad me invitaron a que participara con ellos en el templo (eso fue cuando creía yo, se podía salvar mi matrimonio, pero eso es otro asunto)....

Lo claro es que, al conversar, ambos pudimos observarnos con respeto y, diría yo, algo de admiración.... el sacerdote, por ver que yo era una mujer con conocimientos, y que no temía expresar mi opinión de igual a igual.... (quiero decir, sin fijarme ni preocuparme que estaba hablando con un sacerdote).... y yo, por percatarme de que, el sacerdote en custión, era un hombre abierto y sincero, sin tapujos como suelen ser los curas.... La conversación, versó finalmente en distintos temas, mientras duró el trayecto.... y mi conclusión ha sido una vez más que, con el diálgo, no existirían las guerras, ni las diferencias.... que es posible plantarse frente a quien sea, si tienes el suficiente conocimiento de lo que estás hablando, y la convicción de ello.... que desgraciadamente nuestra idiosincracia.... nos ha hecho una parvada de timoratos, que sólo somos capaces de decir las cosas tras la puerta.... que, cuando nos toca decirlo de frente, se produce el ya conocido "chaqueteo", y no nos atrevemos simplemente a decir lo que sentimos.... por eso es que, nos han metido no sólo el dedo por donde no deben.... sino que, además.... han llegado hasta el hombro en ello....

Es hora de empezar a expresarnos.... decir lo que llevamos guardado a punto de explotar.... que en los tiempos de dictadura, bien nos atrevíamos a protestar.... y ahora en democracia.... se nos han atragantado las palabras....




Mentres recargaba o meu cartón do famoso "transantiago" (do cal prefiro xa non referirme).... un sacerdote jóven, non debe superar os 40 anos.... pediu referencias sobre como dirixirse ao centro da cidade.... e como non, se ademais debo engadir, era de nacionalidade arxentina.... O tema é que, animeime a dicirlle como chegar, pero ao darme conta que non quedara claro coas indicacións e, viaxando eu no mesmo sentido, ofrecinlle acompañáseme na viaxe....

Debo sinalar que, foi moi agradable a conversación que sostivemos , ademais de interesante.... falamos sobre o por que os evangelicos proliferaron por sobre a igrexa católica, tema do cal podo referirme sen temor a equivocarme, por coñecelo desde dentro, xa que, ao ser eu católica, habéndome educado nun colexio de monxas (experiencia e anos que foron moi felices para min, por recibir moito amor de parte das monxas), tamén me tocou a contra cara, pois a miña lela (sogra) e toda a familia da miña ex marido, son evangélicos, e nalgunha oportunidade invitáronme a que participase con eles no templo (iso foi cando cría eu, podíase salvar o meu matrimonio, pero iso é outro asunto)....

O claro é que, ao conversar, ambos puidemos observarnos con respecto e, diría eu, algo de admiración.... o sacerdote, por ver que eu era unha muller con coñecementos, e que non temía expresar a miña opinión de igual a igual.... (quero dicir, sen fixarme nin preocuparme que estaba falando cun sacerdote).... e eu, por decatarme de que, o sacerdote en custión, era un home aberto e sincero, sen andrómenas como adoitan ser os curas.... A conversación, versou finalmente en distintos temas, mentres durou o traxecto.... e a miña conclusión foi unha vez máis que, co diálgo, non existirían as guerras, nin as diferenzas.... que é posible plantarse fronte a quen sexa, se tes o suficiente coñecemento do que estás falando, e a convicción diso.... que desgraciadamente a nosa idiosincracia.... fíxonos unha parvada de timoratos, que só somos capaces de dicir as cousas tras a porta.... que, cando nos toca dicilo de fronte, prodúcese o xa coñecido "chaqueteo", e non nos atrevemos simplemente a dicir o que sentimos.... por iso é que, metéronnos non só o dedo por onde non deben.... senón que, ademais.... chegaron ata o ombreiro niso....

É hora de empezar a expresarnos.... dicir o que levamos gardado a piques de explotar.... que nos tempos de ditadura, ben nos atreviamos a protestar.... e agora en democracia.... hánllenos atragantado as palabras....

Unchained Melody

lunes, 02 abril 2007 at 03:55

by The Righteous Brothers

Oh my love my darling
I've hungered for your touch
A long lonely time
And time goes by so slowly
And time can do so much
Are you still mine I need your love
I need your love
God speed your love to me
Lonely rivers flow to the sea to the sea
To the open arms of the sea
Lonely rivers sigh wait for me wait for me
I'll be coming home wait for me
Oh my love my darling
I've hungered hungered for your touch
A long lonely time
And time goes by so slowly
And time can do so much
Are you still mine I need your love
I need your love God speed your love to me


viernes, 13 de abril de 2007

DEPRESION, JACTANCIA, OBSTINACION, LEVIATANES


Había dejado el vicio del cigarrillo, más en estos días de torbellinos que me traen de cabeza, me pierdo en mis propios pensamientos, y es entonces cuando vuelvo a echarles mano, para calmar mis ansias, mis angustias y depresiones, mala cosa esta de las depresiones, cuando crees que te has librado de ellas, vienen para demostrarte que te has equivocado… Cuesta tomar nuevamente el rumbo si se sufre de ellas, Dios te libre de ellas!!!, y la genialidad me abandona en estos días…

Poco a poco retomo el ritmo, me pierdo entre el gentío y el movimiento, que si busco esto o lo aquello, que si voy o vengo; y vuelvo a aquellas manías, de mirar sin ver, de escuchar sin oír, de caminar sin avanzar…

Qué mierda!!! Como si hubiera perdido el norte de mi vida, que ya estaba tan planeada, tan decidida; nada es claro, nada es oscuro, nada es seguro… y sigo sin saber, sin comprender, me causa risa y malestar saber de todos estos gilipollas, que se vuelven locos por un par de piernas, por un par de senos y cuerpo envueltos en un vestido que sin ser de diseñador ni de valor elevado, es de buen gusto, que gracias a Dios puedo darme el gusto de lucir con clase, ¿es que no piensan en otra cosa que meterse entre mis piernas?, ¿Qué no saben que hay más en mí de lo que se ve por fuera?,¿por qué tanto interés sin ser yo una belleza?, ¿tanto les afecta una mujer de trato agradable y una sonrisa a flor de labios?... estoy perdida, y me lleno de manías, de fastidio, por aquellas insulsas conversaciones que poco me atraen…

Es entonces, cuando ya cansada de todo, desvarío, hablo cosas que no entienden, reconozco cierto morbo y placer cuando sufro de estos estados, me gusta ver cómo tratan de entender qué coño es lo que digo, cuando el que se dice más culto es sorprendido tratando de envolverme con idioteces… vaya!!! Que me da más risa, creen que por ser mujer no leo, y más si hablo de historia, que por fortuna es uno de los temas en que me siento a gusto… Gracias a una buena educación y mi bendito hábito de la lectura, reconozco que no soy una erudita, pero me defiendo sin mucho esfuerzo, y que mis conocimientos pueden en ocasiones, ser superiores a los de estos “conocedores en la materia”… hay que ver cuántos idiotas tratan de impresionarme a través de los conocimientos que dicen poseer... más, cuando son mis amigos quienes azuzan el fuego para avergonzar a algún presumido, presentándomelo para que yo le atrape… que si ya me conocerán cómo me fastidia aquella jactancia…

Tan sólo hoy, Toty me ha presentado a uno, que se decía gran conocedor, había que ver al desvergonzado diciendo “podemos hablar de lo que tu quieras en historia, pues sé mucho de ello”… me bastó hablarle de los persas y de los espartanos, y puf!!! Le atrapé sin mayor miramiento… joder!!! Que apenas si sabía que los espartanos eran maricas!!! Y me ha hecho reír a sus costillas!!! (pido disculpas a un conocido mío, quien gusta decir que su signo está regido por Marte el Dios de la guerra Espartano, sorry, que ya lo hemos hablado antes este asunto, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja)... para terminar de avergonzar al autoproclamado “Docto en historia” en cuestión, le lancé lo de Aníbal, sus campañas contra los romanos y como nunca logró subyugarles (aquí, es mejor que aclare, para quién le interese saberlo “Aníbal, jamás, reitero JAMAS conquistó a los romanos, que si bien tuvo a roma sitiada por tres días, no logró que los romanos se rindieran, y cuando decidió por fin entrar en roma, se encontró la ciudad vacía, bastará con leer la vida de Aníbal y comprenderán lo que digo, en otras palabras, ganó batallas, pero no la guerra; no logro comprender como algunos “imbéciles” tienen la convicción de lo contrario)… en este punto, tal “Versado en historia” ya no pudo más… prefirió retirarse raudamente, argumentando que le era tarde para regresar al trabajo… a mi parecer, los hombres, cuando se trata de ir tras una mujer, son (a excepción de unos pocos que yo sepa) unos guarros leviatanes, persiguiendo su presa, un trofeo para exhibir…

El único con quien me había sentido a gusto hablando de historia y tantos otros temas, uno de los pocos con quien he tenido oportunidad de practicar mi escuálido y oxidado francés, ha resultado finalmente, un enamorado… se ha prendado según él, de todo el conjunto, más, no es mi tipo, es agradable, disfrutaba de su compañía y sus conocimientos, pero no es mi tipo, no logro verle en el sentido hombre-mujer… y por más que me pretenda, jamás llegaré a sentirle como espera de mí… convirtiéndose con sus sutiles y veladas declaraciones, en un fastidio, volviéndose una incomodidad su compañía, terminando yo, en tratar de evitarle si me es posible…

De esos que forman la excepción antes mencionada, son aquellos que han logrado atraer mi atención de modo intelectual… y afortunadamente, si han llegado a sentir cierta atracción por mí, se han cuidado de no hacérmelo saber, evitándonos los disgustos que puedan conllevar estas declaraciones…

No hay caso, mi corazón se ha cerrado y ha tirado la llave…
Me he desencantado de la vida, o más bien dicho, he perdido la esperanza de encontrar a ese “alguien”, y si le encontrase, no sé si me animaría a incitar algo más, he aprendido de forma muy dolorosa y difícil que, no es prudente dejarse llevar por el primer gilipollas que te haga sentir amada o deseada… pues, puedes terminar sufriendo una decepción tan desgarradora, brutal y abrumadora, que bien podría dejarte marcada por el resto de la vida…

Con todo esto, en estos días tan desventurados para mí, desearía no haberme levantado de mi cama, ansiando haber cedido a mis impulsos de querer quedarme retozando entre las sábanas, en compañía de un buen libro o una buena película, aunque me atrae más lo primero… Forzándome al mismo tiempo en, hacer uso de todas mis histriónicas dotes de actriz, para mantener aquella convincente fachada de alegría, así no herir ni hacer de los míos, victimas de mis estados tormentosos…

Mal humor… la fuga

Sonó el maldito despertador
Me robó los pocos sueños
Que andaban por el colchón
Me he aferrado a ellos

No me puedo levantar
No me apetece vivir
Hoy no quiero trabajar
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás

Hoy me pudo el mal humor
Me ha ganado la partida
Al bar de mis dudas voy
En un vaso a la deriva

No me aburras por favor
Yo solo quiero dormir
O te callas o me voy
Todo lo que tu has dao
Lo tiré a la basura
Todo lo que tu has dao
Lo tiré a la basura

Cuando los días se burlan de ti
Cuando el deseo no te visita
Si hasta tú te has olvidado de ti
Te regalo una sonrisa

No me puedo levantar
No me apetece vivir
Hoy no quiero trabajar
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás
Sigo intentando vivir
Desde que tú no estás

Cuando los días se burlan de ti
Cuando el deseo no te visita
Si hasta tú te has olvidado de ti
Te regalo una sonrisa

Una sonrisa
Una sonrisa
Una sonrisa
Una sonrisa…



Deixara o vicio do cigarro, máis nestes días de bulebules que me traen de cabeza, pérdome nos meus propios pensamentos, e é entón cando volvo botarlles man, para acougar as miñas ansias, as miñas angustias e depresións, mala cousa esta de as depresións, cando cres que che libraches delas, veñen para demostrarche que che equivocaches... Custa tomar novamente o rumbo se se sofre delas, Divos líbreche de elas!!!, e a xenialidade abandóname nestes días...

Aos poucos retomo o ritmo, pérdome entre o gentío e o movemento, que se busco isto ou o aquilo, que se vou ou vingo; e volvo a aquelas teimas, de mirar sen ver, de escoitar sen oír, de camiñar sen avanzar...

Que merda!!! Coma se perdese o norte da miña vida, que xa estaba tan planeada, tan decidida; nada é claro, nada é escuro, nada é seguro... e sigo sen saber, sen comprender, cáusame risa e malestar saber de todos estes parvos, que se volven tolos por un par de pernas, por un par de seos e corpo envolvidos nun vestido que sen ser de deseñador nin de valor elevado, é de bo gusto, que grazas a deus podo darme o gusto de lucir con clase, é que non pensan noutra cousa que meterse entre as miñas pernas?, Que non saben que hai máis en min do que se ve por fóra?,por que tanto interese sen ser eu unha beleza?, tanto lles afecta unha muller de trato agradable e un sorriso a flor de beizos?... estou perdida, e énchome de teimas, de amolo, por aquelas insulsas conversacións que pouco me atraen...

É entón, cando xa cansada de todo, desvarío, falo cousas que non entenden, recoñezo certo morbo e pracer cando sufro destes estados, gústame ver como tratan de entender que cona é o que digo, cando o que se di máis culto é sorprendido tratando de envolverme con idioteces... vaia!!! Que me dá máis risa, cren que por ser muller non leo, e máis se falo de historia, que por fortuna é un dos temas en que me sinto a gusto... Grazas a unha boa educación e o meu bendito hábito da lectura, recoñezo que non son unha erudita, pero me defendo sen moito esforzo, e que os meus coñecementos poden en ocasións, ser superiores aos destes "coñecedores na materia" hai que ver cantos idiotas tratan de impresionarme a través dos coñecementos que din posuír... máis, cando son os meus amigos quen azuzan o lume para avergoñar a algún presumido, presentándomo para que eu atrápelle... que se xa me coñecerán como me amola aquela jactancia...

Tan só hoxe, Toty presentoume a un, que se dicía gran coñecedor, había que ver ao desvergonzado dicindo "podemos falar do que o teu queiras en historia, pois se moito diso" bastoume falarlle dos persas e dos espartanos, e puf!!! Atrapeille sen maior miramiento... foder!!! Que apenas se sabía que os espartanos eran maricas!!! E fíxome rir ás súas costelas!!! (pido desculpas a un coñecido meu, quen gusta dicir que o seu signo está rexido por Marte o Deus da guerra Espartano, sorry, que xa o falamos antes este asunto, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja)... para terminar de avergoñar ao autoproclamado "Docto en historia" en cuestión, lanceille o de Aníbal, as súas campañas contra os romanos e como nunca logrou subxugarlles (aquí, é mellor que aclare, para quen lle interese sabelo... Aníbal, xamais, reitero JAMAS conquistou aos romanos, que aínda que tivo a roma cercada por tres días, non logrou que os romanos rendésense, e cando decidiu por fin entrar en roma, atopouse a cidade baleira, bastará con ler a vida de Aníbal e comprenderán o que digo, noutras palabras, gañou batallas, pero non a guerra; non logro comprender como algúns "imbéciles" teñen a convicción pola contra)... neste punto, tal "Versado en historia" xa non puido máis... preferiu retirarse raudamente, argumentando que lle era tarde para regresar ao traballo... ao meu parecer, os homes, cando se trata de ir tras unha muller, son (fóra duns poucos que eu saiba) uns guarros leviatanes, perseguindo a súa presa, un trofeo para exhibir...

O único con quen me sentiu a gusto falando de historia e tantos outros temas, un dos poucos con quen tiven oportunidade de practicar o meu escuálido e oxidado francés, resultou finalmente, un namorado... hase prendado segundo el, de todo o conxunto, máis, non é o meu tipo, é agradable, gozaba da súa compañía e os seus coñecementos, pero non é o meu tipo, non logro verlle no sentido home-muller... e por máis que me pretenda, xamais chegarei a sentirlle como espera de min... converténdose cos seus sutís e veladas declaracións, nun amolo, volvéndose unha incomodidade a súa compañía, terminando eu, en tratar de evitarlle se me é posible...

Deses que forman a excepción antes mencionada, son aqueles que lograron atraer a miña atención de modo intelectual... e afortunadamente, se chegaron a sentir certa atracción por min, coidáronse de non facermo saber, evitándonos os desgustos que poidan levar estas declaracións...

Non hai caso, o meu corazón pechouse e tirou a chave...

Heime desencantado da vida, ou máis ben devandito, perdín a esperanza de atopar a ese "alguén", e se lle atopase, non se se me animaría a incitar algo máis, aprendín de forma moi dolorosa e difícil que, non é prudente deixarse levar polo primeiro parvo que che faga sentir amada ou desexada? pois, podes terminar sufrindo unha decepción tan desgarradora, brutal e abafadora, que ben podería deixarche marcada polo resto da vida...


Con todo isto, nestes días tan desventurados para min, desexaría non haberme levantado da miña cama, ansiando ceder aos meus impulsos de querer quedarme retozando entre as sabas, en compañía dun bo libro ou unha boa película, aínda que me atrae máis o primeiro? Forzándome ao mesmo tempo en, facer uso de todas os meus histriónicas dotes de actriz, para manter aquela convincente fachada de alegría, así non ferir nin facer dos meus, victimas dos meus estados tormentosos...

Mal humor... a fuga

Soou o maldito espertador
Rouboume os poucos soños
Que andaban polo colchón
Aferreime a eles

Non me podo levantar
Non me apetece vivir
Hoxe non quero traballar
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás

Hoxe púidome o mal humor
Gañoume a partida
Ao bar das miñas dúbidas vou
Nun vaso á deriva

Non me aburras por favor
Eu só quero durmir
Ou che calas ou me vou
Todo o que o teu has dao
Tireino ao lixo
Todo o que o teu has dao
Tireino ao lixo

Cando os días búrlanse de ti
Cando o desexo non che visita
Se ata ti esquecíchesche de ti regáloche un sorriso

Non me podo levantar
Non me apetece vivir
Hoxe non quero traballar
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás
Sigo intentando vivir
Desde que ti non estás

Cando os días búrlanse de ti
Cando o desexo non che visita
Se ata ti esquecíchesche de ti regáloche un sorriso

Un sorriso
Un sorriso
Un sorriso
Un sorriso

jueves, 12 de abril de 2007

CAMINANDO


Camina, camina
no detengas tu andar
ve en busca de aquella
que te sepa amar.
Cántale tus versos
llevala a volar
en un mundo de sueños
de jamás terminar.
Camina con ella
guía sus pasos al andar
protégele con tu vida
no la dejes marchar.
Susurrale dulcemente al oído
canciones para arrullar
fecunda el nido
has a las aves trinar
SVW


Camiña, camiña
non deteñas o teu andar
ve en busca daquela
que che saiba amar.
Cántalle os teus versos
llevala a voar
nun mundo de soños
de xamais terminar.
Camiña con ela
guía os seus pasos ao andar
protéxelle coa túa vida
non a deixes marchar.
Susurrale dulcemente ao oído
cancións para arrullar
fecunda o niño
has ás aves trinar

Cosas para pensar

Hay en todas las cosas un ritmo que es parte de nuestro universo. Hay simetría, elegancia y gracia… esas cualidades a las que se acoge le verdadero artista. Uno puede encontrar este ritmo en la sucesión de las estaciones, en la forma en que la arena modela una cresta, en las ramas de un arbusto creosota o en el diseño de sus hojas. Intentamos copiar este ritmo en nuestras vidas y en nuestra sociedad, buscando la medida y la cadencia que reconfortan. Y sin embargo, es posible ver un peligro en el descubrimiento de la perfección última. Está claro que el último esquema contiene en sí mismo su propia fijeza. En esta perfección, todo conduce hacia la muerte…
“DUNE de Frank Herbert”


Más allá de un punto crítico, los grados de libertad, en un espacio finito, disminuyen a medida que se incrementa el número. Esto resulta válido tanto para los hombres en el espacio finito de un ecosistema planetario como para las moléculas de gas en una redoma sellada. La cuestión para los seres humanos no es saber cuántos de ellos podrán sobrevivir dentro del sistema, sino qué tipo de existencia será posible para aquellos que sobrevivirán…
“DUNE de Frank Herbert”



Hai en todas as cousas un ritmo que é parte do noso universo. Hai simetría, elegancia e graza? esas calidades ás que se acolle lle verdadeiro artista. Un pode atopar este ritmo na sucesión das estacións, na forma en que a area modela unha crista, nas ramas dun arbusto creosota ou no deseño das súas follas. Intentamos copiar este ritmo nas nosas vidas e na nosa sociedade, buscando a medida e a cadencia que reconfortan. E con todo, é posible ver un perigo no descubrimento da perfección última. Está claro que o último esquema contén en si mesmo a súa propia fijeza. Nesta perfección, todo conduce cara á morte...
"DUNE de Frank Herbert"


Máis aló dun punto crítico, os graos de liberdade, nun espazo finito, diminúen a medida que se incrementa o número. Isto resulta válido tanto para os homes no espazo finito dun ecosistema planetario como para as moléculas de gas nunha redoma selada. A cuestión para os seres humanos non é saber cantos deles poderán sobrevivir dentro do sistema, senón que tipo de existencia será posible para aqueles que sobrevivirán...
"DUNE de Frank Herbert"

miércoles, 11 de abril de 2007

Pensamientos que me gustan


La grandeza es una experiencia transitoria. Nunca es consistente. Depende en parte de la imaginación humana creadora de mitos. La persona que experimenta la grandeza debe percibir el mito que la circunda. Debe reflexionar que es proyectado sobre él. Y debe mostrarse fuertemente inclinado a la ironía. Esto le impedirá creer en su propia pretensión. La ironía le permitirá actuar independientemente de ella misma. Sin esta cualidad, incluso una grandeza ocasional puede destruir a un hombre…
“DUNE de Frank Herbert”

Vinimos de Caladan… un mundo paradisíaco para nuestra forma de vida. No existía en Caladan la necesidad de construir un paraíso físico o un paraíso mental… podíamos verlos en la realidad que nos rodeaba. Y el precio que pagamos era el precio que los hombres han pagado siempre por obtener un paraíso en sus vidas: nos ablandamos, perdimos nuestro temple.
“DUNE de Frank Herbert”



A grandeza é unha experiencia transitoria. Nunca é consistente. Depende en parte da imaxinación humana creadora de mitos. A persoa que experimenta a grandeza debe percibir o mito que a circunda. Debe reflexionar que é proxectado sobre el. E debe mostrarse fortemente inclinado á ironía. Isto impediralle crer na súa propia pretensión. A ironía permitiralle actuar independentemente dela mesma. Sen esta calidade, ata unha grandeza ocasional pode destruír a un home...
"DUNE de Frank Herbert"


Viñemos de Caladan? un mundo paradisíaco para a nosa forma de vida. Non existía en Caladan a necesidade de construír un paraíso físico ou un paraíso mental? podiamos velos na realidade que nos rodeaba. E o prezo que pagamos era o prezo que os homes pagaron sempre por obter un paraíso nas súas vidas: abrandámonos, perdemos noso amorne.
"DUNE de Frank Herbert"

martes, 10 de abril de 2007

AÑORANDO


Hoy me tocó concurrir al edificio de los juzgados del crimen de San Miguel... de tan solo entrar a ese edificio... me entró nostalgia... hace mucho que no le visitaba... debo añadir que, fue ahí donde hice mis primeras suplencias de actuaria (actuaria, que palabra!!! una de tantas esas tipo "esotéricas" que usamos en mi mundo de tribunales), pues sí, que ahí fue donde trabajé tantos meses con ese puesto de "SEMIDIOS"... qué increíble estar en aquel poderío de poder decidir el destino de otros... lo bueno, que siempre he sido centrada, al menos en eso... ja, ja, ja, ja, ja... y al ver los cambios, o mejor dicho, "estragos" que se han producido por esta majadería de la REFORMA PROCESAL PENAL... hostias!!! que se cansa uno de ver tanto barullo y tanto cambio para el cual aún nuestra idiosincracia no está preparada!!!... y de aquellos pocos colegas que aún se encuentran ahí, fue para mí, un alegrón verles y puedo sentirme satisfecha al decir que, ellos también se alegraron al recibirme... que como siempre... les revolví el gallinero con mi soltura, y mis bromas... que todo ese estiramiento tan natural entre los abogados y funcionarios, es una verdadera lata!!!... ¿¿¿quién sería el gilipollas que estableció que, al trabajar en tribunales, debía uno volverse un limón amargo???... pues, para mí... al tener que pasar tantas horas entre ellos, prefiero hacerlo de la mejor forma, sociabilizando, y dejando mis problemas fuera del cuento, que nada tienen que ver con aquellas cosa malas que me han sucedido...

Y así, sin más... le he entrado al bullicio y las bromas, viendo de paso, las caras de asombro de aquellos que son nuevos, mientras yo bromeaba con la jueza y los colegas antiguos, como preguntandose ¿¿¿y quién será esta tía que tanta confianza tiene con la jefa???... y finalmente, no se han atrevido a ponerme mala cara, y han optado por la risa ante mis pullas...

Ya en el camino de regreso... me he puesto a pensar en todos aquellos cambios que he atravezado en estos tiempos... cambios grandes, severos, forzados, voluntarios, casuales... y me doy cuenta de la capacidad de aguante que hay dentro de mí... aún en ocasiones me resisto a ciertos cambios, más si en el camino, debo dejar a alguien a quien le he cojido cariño... y ya van varios en ese grupo, muy a pesar mío... algunos, porque se les ha ido la vida, porque nos hemos perdido en el tiempo, porque qué sé yo que mierda les ha pasado... y otros, sencillamente porque no han querido seguir en el mismo camino o no desean seguir en contacto... como sea... a esos siempre les extraño...

Pero también llegan los nuevos... esos que hacen que te levantes cada mañana deseándo encontrarles... o recibir noticias suyas... de esos... pues ya tengo algunos, y resumo que ha sido bueno mi día... al encontrarme con aquellos viejos conocidos, habiéndo compartido unas cuantas risas, viendo cuánto me han extrañado, y yo a mi vez también les he echado en falta, aunque no me diera cuenta de ello... y teniendo oportunidad de conectar con esos nuevos, que están empezando a significar algo para mí... SI, EN VERDAD HA SIDO UN BUEN DÍA...

Siempre me gusta vivir a concho... saber que he dado lo mejor de mí... y que le he alegrado el día a alguien provocándole alguna sonrisa... y ahora, me voy, debo regresar a casa, pues me espera mi infaltable y siempre leal compañero de baile... hoy debemos presentarnos con un nuevo grupo folklórico... vamos a enseñarles cómo se baila nuestra cueca... otra de las cosas que me gusta tanto... El Baile... y puedo decir sin jactancia, que sé bailar prácticamente de todo... con alguna escasa excepción... por lo que me siento feliz de regresar a casa en este instante...



Hoxe tocoume concorrer ao edificio dos xulgados do crime de San Miguel... de tan só entrar a ese edificio... entroume nostalxia... fai moito que non lle visitaba... debo engadir que, foi aí onde fixen as miñas primeiras suplencias de actuaria (actuaria, que palabra!!! unha de tantas esas tipo "esotéricas" que usamos no meu mundo de tribunais), pois si, que aí foi onde traballei tantos meses con ese posto de "SEMIDIOS"... que incrible estar naquel poderío de poder decidir o destino doutros... o bo, que sempre fun centrada, polo menos niso... ja, ja, ja, ja, ja... e ao ver os cambios, ou mellor devandito, "estragos" que se produciron por esta majadería da REFORMA PROCESUAL PENAL... hostias!!! que se cansa un de ver tanto barullo e tanto cambio para o cal aínda a nosa idiosincracia non está preparada!!!... e daqueles poucos colegas que aínda se atopan aí, foi para min, un alegrón verlles e podo sentirme satisfeita ao dicir que, eles tamén se alegraron ao recibirme... que como sempre... revolvinlles o galiñeiro coa miña soltura, e as miñas bromas... que todo ese estiramento tan natural entre os avogados e funcionarios, é unha verdadeira lata!!!... quen sería o parvo que estableceu que, ao traballar en tribunais, debía un volverse un limón amargo???... pois, para min... ao ter que pasar tantas horas entre eles, prefiro facelo da mellor forma, sociabilizando, e deixando os meus problemas fose do conto, que nada teñen que ver con aquelas cousa malas que me sucederon...

E así, sen máis... entreille ao bulicio e as bromas, vendo de paso, as caras de asombro daqueles que son novos, mentres eu chanceaba coa xuíza e os colegas antigos, como preguntandose e quen será esta tía que tanta confianza ten coa xefa???... e finalmente, non se atreveron a porme mala cara, e optaron pola risa ante as miñas pullas...

Xa no camiño de regreso... púxenme a pensar en todos aqueles cambios que hei atravezado nestes tempos... cambios grandes, severos, forzados, voluntarios, casuais... e doume conta da capacidade de aguante que hai dentro de min... aínda en ocasións resístome a certos cambios, máis se no camiño, debo deixar a alguén a quen lle hei cojido agarimo... e xa van varios nese grupo, moi a pesar meu... algúns, porque se lles foi a vida, porque nos perdemos no tempo, porque que se eu que merda lles pasou... e outros, sinxelamente porque non quixeron seguir no mesmo camiño ou non desexan seguir en contacto... como sexa... a eses sempre lles estraño...

Pero tamén chegan os novos... eses que fan que che levantes cada mañá deseándo atoparlles... ou recibir noticias súas... deses... pois xa teño algúns, e resumo que foi bo o meu día... ao atoparme con aqueles vellos coñecidos, habiéndo compartido unas cantas risas, vendo canto me estrañaron, e eu canda min tamén lles botei en falta, aínda que non me dese conta diso... e tendo oportunidade de conectar con eses novos, que están empezando a significar algo para min... SE, EN VERDADE FOI UN BO DÍA...

Sempre me gusta vivir a concho... saber que dei o mellor de min... e que lle alegrei o día a alguén provocándolle algún sorriso... e agora, voume, debo regresar a casa, pois me espera a miña infaltable e sempre leal compañeiro de baile... hoxe debemos presentarnos cun novo grupo folklórico... imos ensinarlles como se baila a nosa cueca... outra das cousas que me gusta tanto... O Baile... e podo dicir sen jactancia, que sei bailar practicamente de todo... con algunha escasa excepción... polo que me sinto feliz de regresar a casa neste instante...

lo primero que escribí en facebox

Nada busco, nada pretendo, nada quiero.... sólo compartir mis silencios, y mis versos...


QUE SE JODA EL VIENTO (Marea)
Ponte el moño apretao,
sirena, que se joda el viento,
rompe las horquillas de espuma,
y déjame que te remache sonrisas de hierro
de ésas que disipan las brumas,
y sé que entre los males nos lloverán cristales,
yo iré descalzo y tú desnuda,
al son del amor del ronco tambor que toque la luna.
Vamos a trepar a la copa de este sol de enero,
y a hacer un nido en su ramaje,
y allí reírnos viendo como a cada minutero
se lo devora el oleaje,
y que cuando entre mis brazos resuenen cañonazos
yo iré perdido entre tus dunas dejándolo todo,
quemando los tronos donde reinen dudas.
Y báñate en mis ojos,
que se joda el mar que quiera mecerte a su antojo,
si no somos nadie a nadie va a encontrar,
y si a las heridas quiere echarles sal
sólo va a encontrarse cerrojos
y las cicatrices de la soledad.
Coge resina para untarnos poco a poco el cuerpo,
por si vuelve la ventolera, y mientras tanto,
entre los huecos que nos deje el tiempo,
deja volar tu cabellera,
que si a nuestra locura vuelven nubes oscuras
nos cogerán frente con frente y codo con codo,
cada vez más solos, rodeados de gente.
Y báñate en mis ojos,
que se joda el mar que quiera mecerte a su antojo,
si no somos nadie a nadie va a encontrar,
y si a las heridas quiere echarles sal
sólo va a encontrarse cerrojos
y las cicatrices de la soledad.
Si no somos nadie a nadie va a encontrar....
Sólo cicatrices....



Nada busco, nada pretendo, nada quero.... só compartir os meus silencios, e os meus versos....


QUE SE FODA O VENTO (Marea)
Ponche o moño apretao,
sirena, que se foda o vento,
rompe as pinzas de espuma,
e déixame que che remache sorrisos de ferro
desas que disipan as brumas,
e sei que entre os males choverannos cristais,
eu irei descalzo e ti espida,
ao son do amor do rouco tambor que toque a lúa.
Imos rubir á copa deste sol de xaneiro,
e a facer un niño no seu ramaje,
e alí rirnos vendo como a cada minutero
devórallo a ondada,
e que cando entre os meus brazos resoen cañonazos
eu irei perdido entre as túas dunas deixándoo todo,
queimando os tronos onde reinen dúbidas.
E báñache nos meus ollos,
que se foda o mar que queira mecerte ao seu antollo,
se non somos ninguén a ninguén vai atopar,
e se ás feridas quere botarlles sae
só vai atoparse ferrollos
e as cicatrices da soidade.
Colle resina para untarnos aos poucos o corpo,
por se volve a ventolera, e mentres tanto,
entre os ocos que nos deixe o tempo,
deixa voar a túa cabeleira,
que se á nosa tolemia volven nubes escuras
collerannos fronte con fronte e de xeito conxunto,
cada vez máis sos, rodeados de xente.
E báñache nos meus ollos,
que se foda o mar que queira mecerte ao seu antollo,
se non somos ninguén a ninguén vai atopar,
e se ás feridas quere botarlles sae
só vai atoparse ferrollos
e as cicatrices da soidade.
Se non somos ninguén a ninguén vai atopar....
Só cicatrices....

lunes, 9 de abril de 2007

DIAS LOCOS



Hoy ha sido uno de esos días extremadamente locos... de carreras de tribunal en tribunal, deseando tener un respiro, entre escrito y escrito, resolución por revisar y resoluciones por evacuar... apenas si he tenido tiempo en pensar en nada, ha sido una fortuna, más ahora que ya puedo sentarme y descanzar, mis manos en forma automática se han dirigido al teclado, qué coño!!... hostias, que no alcanzo a salir de un lío, y ya me veo envuelta en otro, es que no se cansa la gente!!!... que si antes sufría por amar a quien no conocía... ahora me veo ante la premisa de las declaraciones de amor que me hacen, y para peor, alguien cuyo puesto en mi mundo, pues no me permite ignorarle como suelo hacer con los otros, desgraciadamente esta vez, deberé tratar el asunto con guantes de seda para no ofenderle, pues podría ser demasiado perjudicial en mi desempeño laboral... joder, como me fastidia todo este asunto!!!...

Siempre suelo ser yo quien rechaza este tipo de situaciones, y la única vez que he caido en algo así, no ha salido nada bien el asunto, sin contar quienes hemos sido heridas en el proceso... en especial, porque le había tomado mucho aprecio a esta maja, que es una tía de las francotas, de esas con las que me gusta trabar amistad, pero le entiendo, no puedo dejar de comprender sus sentimientos y aceptar sus deseos, pues si yo fuera más fría de lo que soy en verdad, haría lo mismo, cortaría por lo sano y mandaría a los demás a la mierda como lo merecen, pero no, soy demasiado gente para ello... al menos, tuvo la decencia de hacerme saber su parecer y disculparse por desaparecer de este modo, tras aquella muestra de aprecio, me sigue causando pena todo este asunto... sin hablar de aquella opresión que me embarga desde ayer... ya no por mis sentimientos, que de esos han jalado de un tirón, arrancándolos por completo... es la pena de perder a una que podría haber sido una gran amiga, alguien a quien podía tratar de igual a igual, en los mismos términos, en equidad, y que había ganado mi respeto a pulso de decir y decirme con toda claridad lo que pensaba, pocas personas hablan igual que yo, y ella era una de esas... vaya si este guarro nos ha jodido la vida!!

Quería rescatar todo aquello hermoso que me había dejado, todo aquello que creí cierto, pero después de esto... pocas veces me he arrepentido de conocer a alguien... no es mi estilo, no es mi modo, pues siempre, pese a todo, he aprendido algo bueno, más, con este gilipollas birrio, sólo dolor he conocido, sentimientos de pérdida, de vacío... sentimientos de no haberle conocido, pues, la forma en que ha negado el asunto, poco menos que diciéndo jamás haberme alentado, que si no estoy loca!! que si tengo todas aquellas conversaciones grabadas... pero ya... que poco me va... que a la mierda con él y con todo lo que me ha significado!!... que ya va siendo hora le deje atrás, un oscuro recuerdo del cual como lección sólo me queda... NO VOLVER A CONFIAR... SEGUIR SIN DEJARME LLEVAR POR MIS SENTIMIENTOS, NI POR LAS PROMESAS ESTÚPIDAS DE CUALQUIER GILIPOLLAS RECIEN APARECIDO... hace mucho he aprendido a no dejarme embobar con lisonjas, ni adulaciones, ni declaraciones de ninguna índole...

Venga ya, es hora de comenzar a caminar...

Es horrible pensar cómo tanta gente cree que no puede aprender, y cómo más gente aún cree que el aprender es difícil… cada experiencia lleva en sí misma su lección…

extracto “DUNE de Frank Herbert”.

¿Luchar contra los sueños?
¿batirse contra las sombras?
¿caminar en las tinieblas de un sueño?
El tiempo ya ha pasado.
La vida os ha sido robada.
Perdida entre fruslerías,
Víctima de nuestra locura…
“DUNE de Frank Herbert”.

La carne se rinde. La eternidad se retira. Nuestros cuerpos agitan brevemente esta agua, danzan con una cierta intoxicación ante el amor a la vida y a sí mismos, si fijan con algunas extrañas ideas, luego se someten a los instrumentos del tiempo… ¿Qué podemos decir al respecto? He sobrevenido. No soy… y sin embargo, he sobrevenido…

Extracto de El mesías de Dune… de Frank Herbert.

La verdad es lo que se hacer creer… François-Maire Arouet Voltaire.







Hoxe foi un deses días extremadamente tolos... de carreiras de tribunal en tribunal, desexando ter un respiro, entre escrito e escrito, resolución por revisar e resolucións por evacuar... apenas se tiven tempo en pensar en nada, foi unha fortuna, máis agora que xa podo sentarme e descanzar, as miñas mans en forma automática dirixíronse ao teclado, que cona!!... hostias, que non alcanzo a saír dunha lea, e xa me vexo envolvida noutro, é que non se cansa a xente!!!... que se antes sufría por amar a quen non coñecía... agora véxome ante a premisa das declaracións de amor que me fan, e para peor, alguén cuxo posto no meu mundo, pois non me permite ignorarlle como adoito facer cos outros, desgraciadamente esta vez, deberei tratar o asunto con luvas de seda para non ofenderlle, pois podería ser demasiado prexudicial no meu desempeño laboral... foder, como me amola todo este asunto!!!...


Sempre adoito ser eu quen rexeita este tipo de situacións, e a única vez que hei caido en algo así, non saíu nada ben o asunto, sen contar quen fomos feridas no proceso... en especial, porque lle tomou moito aprecio a esta simpática, que é unha tía das francotas, desas coas que me gusta trabar amizade, pero lle entendo, non podo deixar de comprender os seus sentimentos e aceptar os seus desexos, pois se eu fose máis fría do que son en verda, faría o mesmo, cortaría polo san e mandaría aos demais á merda como o merecen, pero non, son demasiado xente para iso... polo menos, tivo a decencia de facerme saber o seu parecer e desculparse por desaparecer deste xeito, tras aquela mostra de aprecio, ségueme causando pena todo este asunto... sen falar daquela opresión que me embarga desde onte... xa non polos meus sentimentos, que deses han jalado de vez, arrincándoos por completo... é a pena de perder a unha que podería ser unha gran amiga, alguén a quen podía tratar de igual a igual, nos mesmos termos, en equidad, e que gañara o meu respecto a pulso de dicir e dicirme con toda claridade o que pensaba, poucas persoas falan igual que eu, e ela era unha desas... vaia se este guarro fodeunos a vida!!


Quería rescatar todo aquilo fermoso que me deixou, todo aquilo que crin certo, pero logo disto... poucas veces arrepentinme de coñecer a alguén... non é o meu estilo, non é o meu modo, pois sempre, a pesar de todo, aprendín algo bo, máis, con este parvo birrio, só dor coñecín, sentimentos de perda, sen carga... sentimentos de non haberlle coñecido, pois, a forma en que negou o asunto, pouco menos que diciéndo xamais haberme alentado, que se non estou tola!! que se teño todas aquelas conversacións gravadas... pero xa... que pouco me vai... que á merda con el e con todo o que me significou!!... que xa vai sendo hora déixelle atrás, un escuro recordo do cal como lección só me queda... NON VOLVER A Confiar... SEGUIR SEN DEIXARME LEVAR POLOS meus SENTIMENTOS, NIN POLAS PROMESAS ESTÚPIDAS DE CALQUERA PARVO RECIEN APARECIDO... fai moito aprendín a non deixarme embobar con lisonjas, nin adulacións, nin declaracións de ningunha índole...


Veña xa, é hora de comezar a camiñar...


É horrible pensar como tanta xente cre que non pode aprender, e como máis xente aínda cre que o aprender é difícil... cada experiencia leva en si mesma a súa lección...
extracto "DUNE de Frank Herbert".


Loitar contra os soños?
baterse contra as sombras?
camiñar nas tebras dun soño?
O tempo xa pasou.
A vida foivos roubada.
Perdida entre fruslerías,
Vítima da nosa tolemia...
DUNE de Frank Herbert.




A carne réndese. A eternidade retírase. Os nosos corpos axitan brevemente esta auga, danzan cunha certa intoxicación ante o amor á vida e a si mesmos, se fixan con algunhas estrañas ideas, logo sométense aos instrumentos do tempo? Que podemos dicir respecto diso... sobrevin. Non son... e con todo, sobrevin...
Extracto do mesías de Dune... de Frank Herbert.


A verdade é o que se facer crer... François-Maire Arouet Voltaire.