lunes, 29 de octubre de 2007

VIAJANDO - viaxando


Viajo al tiempo sin tiempo
estás y te siento
brisa flotando en tu aliento
sabores y silencios
pétalos guardados en libros del recuerdo
luz de luna callando los sueños
sincronías de otoños ya muertos
primaveras que se perdieron
veranos que nunca existieron
niña ya no llores
un cristal roto no tiene remedio
toma mi mano y naveguemos
SVW.



Viaxo ao tempo sen tempo
estás e síntoche
brisa flotando no teu alento
sabores e silencios
pétaos gardados en libros do recordo
luz de lúa clando os soños
sincronías de outonos xa mortos
primaveras que se perderon
veráns que nunca existiron
nena xa non chores
un cristal roto non ten remedio
toma a miña man e naveguemos

sábado, 27 de octubre de 2007

OJOS QUE QUEMAN - ollos que queiman

Ojos oscuros y profundos
mirada fija como queriendo entrar en mí
media sonrisa dibujada
expresión que acaricia y quema
sueños que nacieron bajo esa mirada
anhelos que laten como punzadas
labios que invitan a ser besados
cuerpo que he deseado
noches que en mi piel se han quedado
sensaciones que bajo mis uñas he guardado
rugen las tripas al sentir el fuego
llamaradas que brotan de tus ojos hambrientos
mi cuerpo flagelado va muriendo
la aurora llega
con el amanecer te voy perdiendo
otra noche vendrá a consumar mis deseos
SVW.



Ollos escuros e profundos
mirada fixa como querendo entrar en min
medio sorriso debuxado
expresión que acariña e queima
soños que naceron baixo esa mirada
anhelos que latexan como punzadas
beizos que invitan a ser bicados
corpo que desexei
noites que na miña pel quedáronse
sensacións que baixo as miñas uñas gardei
roxen as tripas ao sentir o lume
llamaradas que brotan dos teus ollos famentos
o meu corpo flagelado vai morrendo
a aurora chega
co amancer vouche perdendo
outra noite virá consumar os meus desexos

martes, 23 de octubre de 2007

RECUERDOS - recordos


Me senté a mirar tu bello rostro
facciones que adoro
sentimientos que no puedo contener
me pregunto si me piensas
si en tu mente en algún momento estoy
quisiera poderlo saber
te extraño pero te tengo
estás más adentro de lo que puedo creer
con raíces que no he de romper
a mi lado siempre te tengo
aunque no te pueda ver
SVW

Senteime a mirar o teu belo rostro
faccións que adoro
sentimentos que non podo conter
pregúntome se me pensas
se na túa mente nalgún momento estou
quixese podelo saber
estráñoche pero che teño
estás máis dentro do que podo crer
con raíces que nono hei de romper
ao meu lado sempre che teño
aínda que non che poida ver

miércoles, 17 de octubre de 2007

FRAGILIDAD - fraxilidade


cuantas veces he querido no sentir
remolino que retuerce mi vientre
parafernalia que me obliga a comprender
que aún sigues ahí
me niego, me extingo, te mueres,
me muero en este maldito destino
rechazo creencias establecidas
maldiciendo mi vida
laten los sentimientos en agonía
me despojo de mi coraza
las heridas ulceradas van dejando sus marcas
tus manos no me alcanzan
las mías ya no claman
te vas, yo me quedo
otro impulso va naciendo
es hora de que nazca la flor
y regrese a la oscuridad el dolor
SVW


cantas veces quixen non sentir
remolino que retorce o meu ventre
aparato que me obriga a comprender
que aínda segues aí négome, extíngome
mórresche, mórrome neste maldito destino
rexeito crenzas establecidas
maldicindo a miña vida
latexan os sentimentos en agonía
desposúome da miña coraza
as feridas ulceradas van deixando as súas marcas
as túas mans non me alcanzan
as miñas xa non claman
vasche, eu quédome
outro impulso vai nacendo
é hora de que naza a flor
e regrese á escuridade a dor

martes, 16 de octubre de 2007

INCONEXO


Mis dedos tantas veces tu rostro recorrieron
caricias que aún mueren por surgir
por vivir, por sentir, por llegar a tí
disfrazo las nubes de arcoíris
coloreo mi cielo con matices
como una ola serena que llega a la playa
alma que en mi cuerpo se haya
la tormenta aún amenaza
pero luego como un reflejo viene la calma
estas, y con suaves sonidos
tu voz inunda mis sentidos
profundidad en la que me pierdo
en el bosque de tus ojos me voy metiendo
como un felino acechando te imagino
me observas, me sigues
no ignoro el silencio de tu risa
sueños, vida, primavera de mis días
hace tanto mis flores fueron marchitas
más han vuelto a la vida
estás, no te has ido
como niño caprichoso escondido
yo te sé, tu me sabes
se hace la luz... ya es tarde
SVW


Os meus dedos tantas veces o teu rostro percorreron
caricias que aínda morren por xurdir
por vivir, por sentir, por chegar a tí
disfrazo as nubes de arcoíris
coloreo o meu ceo con matices
como unha onda serena que chega á praia
alma que no meu corpo háxase
a tormenta aínda ameaza
pero logo como un reflexo vén a calma
estas, e con suaves sons
a túa voz alaga as miñas sentidos
profundidade na que me perdo
no bosque dos teus ollos voume metendo
como un felino axexando imaxínoche
obsérvasme, séguesme
non ignoro o silencio da túa risa
soños, vida, primavera dos meus días
fai tanto as miñas flores foron marchitas
máis volveron á vida
estás, non che fuches
como neno caprichoso escondido
eu seiche, o teu sábesme
faise a luz... xa é tarde

viernes, 12 de octubre de 2007

Sensaciones - sensacións



Viajo en la brisa nocturna
extendiendo mis alas libres al viento
me dejo mecer por las nubes
colchón que acuna mis sueños

Mis manos sienten el roce de las tuyas
golpes de electricidad que me hacen estremecer
caricias que me dicen que estás conmigo
observo la aurora en tu piel

Me lleno de sentimientos
frágil sueño de mi alma
beso cálido que tu boca que me entrega
agonizo de tanto querer



Viaxo na brisa nocturna
estendendo as miñas ás libres ao vento
déixome mecer polas nubes
colchón que arrola os meus soños

As miñas mans senten o rozamento das túas
golpes de electricidade que me fan estremecer
caricias que me din que estás comigo
observo a aurora na túa pel

Énchome de sentimentos
fráxil soño da miña alma
bico cálido que a túa boca que me entrega
agonizo de tanto querer
SVW.

A tí, que habitas en mis pensamientos y en mi ser... porque aún estas, y no te has ido...

martes, 9 de octubre de 2007

BUSCANDOTE - buscándoche


Quiero que me envuelvan tus brazos cual capullo de alelí
sentir el aroma de tu piel mezclado con la primavera
tus ojos mirándome como el sol de un día feliz
mientras el suave soplo de tu voz abre las flores

Elévame en la conjunción de tus estrellas
para hundirme en la abundancia de tu constelación
nadar en la profundidad de mi mar
volando unidos a donde el sol nunca deja de brillar

Toma mi fragancia y hazla tuya
vístete con el traje de mi piel
que tus manos cubran el silencio nocturno
y tu beso cálido, haga brotar el jardín de la soledad
SVW



Quero que me envolvan os teus brazos cal capullo de alelí
sentir o aroma da túa pel mesturado coa primavera
os teus ollos mirándome como o sol dun día feliz
mentres o suave sopro da túa voz abre as flores

Elévame na conxunción das túas estrelas
para afundirme na abundancia da túa constelación
nadar na profundidade do meu mar
voando unidos onde o sol nunca deixa de brillar

Toma a miña fragrancia e faina túa
vísteche co traxe da miña pel
que as túas mans cubran o silencio nocturno
e o teu bico cálido, faga brotar o xardín da soidade

domingo, 7 de octubre de 2007

TAL COMO LO PROMETÍ - tal como prometino


Hace poco avisé que cerraba mi blog en forma temporal; los motivos, muy personales para explicarlos aquí, aún cuando algunos de Uds. ya los conocen completamente o bien, parte de ellos, lo que me había obligado a avocarme por completo a solucionarlos, llevándome de paso a perder el interés por escribir... Ahora ya puedo anunciar que, al menos en parte, los he solucionado, pues tal como mi amigo Juanma sabe, soy una mujer guerrera y no me rindo fácilmente, sip, soy de las que lucho, que hace mucho aprendí que la vida no es fácil y que cuando se quiere algo, se debe luchar a por ello o al menos, no rendirse sin luchar...

Si bien no he solucionado del todo aquello, ya estoy en el camino final, lo que me ha dado el ánimo, así como Uds. mis querid@s amig@s para volver a escribir, que también les he extrañado; si bien había perdido el interés por escribir, no había abandonado sus hogares, más hoy, con alegría anuncio que he vuelto, y espero no volver a vivir aquellos episodios que me obligaron a partir, aún así, los que sientan el interés por ver lo que he escrito antes tal como lo ha hecho Sherezade, notarán que poco a poco voy transcribiendo mis escritos más antigüos al galego que tanto me gusta...

Sip, es bueno solucionar las cosas, mejor cuando al solucionarlas todo resulta como se desea y, con ello, vuelve la alegría al corazón, la vida misma y la FE tan necesarias para seguir en el camino... Yo voy recuperando todo aquello, han servido mis experiencias y el aprendizaje que me han aportado, he aprendido a aplicarlos con sabiduría para lograr mis objetivos así como para ayudar aquellos que también requieren de tal conocimiento...

A tod@s Uds. mis agradecimientos sinceros, gracias por no olvidarme, gracias por estar conmigo en este trance, gracias por ser mis amig@s de corazón, pues he visto cuánto me quieren, y con ello, reconocer que es muy cierto aquel dicho "LOS AMIGOS SE RECONOCEN EN TRES SITIOS: EN EL HOSPITAL, EN LA CARCEL Y EN EL CEMENTERIO, pero también le agregaría yo que, EN LOS MOMENTOS DIFÍCELES (CUANDO LOS PROBLEMAS Y LA TRISTEZA ATORMENTAN EL ALMA), pues, Uds. no han dudado ni un momento en ofrecerme su apoyo y ayuda, no doy nombres en particular pues, cada un@ de Uds. sabe perfectamente a quienes me refiero, considerando por tanto innecesario nombrarlos uno a uno, simplemente MI AGRADECIMIENTO ETERNO y mi amistad sincera...

Gracias por ese bosque que poco a poco va creciendo, en el que habitan Uds. a mi lado así como lo hacen en mi corazón...



Hai pouco avisei que pechaba o meu blog en forma temporal; os motivos, moi persoais para explicalos aquí, aínda cando algúns de Uds. xa os coñecen completamente ou ben, parte deles, o que me obrigou a avocarme por completo a solucionalos, levándome de paso a perder o interese por escribir... Agora xa podo anunciar que, polo menos en parte, solucioneinos, pois tal como o meu amigo Juanma sabe, son unha muller guerreira e non me rendo facilmente, sip, son das que loito, que fai moito aprendín que a vida non é fácil e que cando se quere algo, débese loitar a por iso ou polo menos, non renderse sen loitar...

Aínda que non solucionei do todo aquilo, xa estou no camiño final, o que me deu o ánimo, así como Uds. os meus querid@s amig@s para volver escribir, que tamén lles estrañei; aínda que perdera o interese por escribir, non abandonara os seus fogares, máis hoxe, con alegría anuncio que volvín, e espero non volver vivir aqueles episodios que me obrigaron a partir, aínda así, os que sentan o interese por ver o que escribín antes tal como fíxoo Sherezade, notarán que aos poucos vou transcribiendo os meus escritos máis antigüos ao galego que tanto me gusta...

Sip, é bo solucionar as cousas, mellor cando ao solucionalas todo resulta como se desexa e, con iso, volve a alegría ao corazón, a vida mesma e a FE tan necesarias para seguir no camiño... Eu vou recuperando todo aquilo, serviron as miñas experiencias e a aprendizaxe que me achegaron, aprendín a aplicalos con sabedoría para lograr os meus obxectivos así como para axudar aqueles que tamén requiren de tal coñecemento...

A tod@s Uds. os meus agradecementos sinceros, grazas por non esquecerme, grazas por estar comigo neste transo, grazas por ser as miñas amig@s de corazón, pois vin canto me queren, e con iso, recoñecer que é moi certo aquel dito "Os AMIGOS RECOÑÉCENSE EN TRES SITIOS: NO HOSPITAL, NA CARCEL E NO CEMITERIO, pero tamén lle agregaría eu que, NOS MOMENTOS DIFÍCELES (CANDO Os PROBLEMAS E A TRISTEZA ATORMENTAN A alma), pois, Uds. non dubidaron nin un momento en ofrecerme o seu apoio e axuda, non dou nomes en particular pois, cada un de Uds. sabe perfectamente a quen me refiro, considerando xa que logo innecesario nomealos un a un, simplemente O meu AGRADECEMENTO ETERNO e a miña amizade sincera...

Grazas por ese bosque que aos poucos vai crecendo, no que habitan Uds. ao meu lado así como fano no meu corazón...

jueves, 27 de septiembre de 2007

Un bosque para mis amig@s


Cada hoja que nace, son uno de ustedes.

Les quiero siempre

viernes, 14 de septiembre de 2007

JUEGO DE SEDUCCION - XOGO DE SEDUCCION



Tus besos en mi piel
como un remolino me provocan
demonio encendido recorres mi cuerpo
pidiendo, exigiendo pierda los estribos
la humedad de tu boca
en mi intimidad se adentra
no pide, sólo toma
y yo me rindo en un gemido
mi cuerpo ya no es mío
con tus caricias me has sometido
debil lanzo un suspiro
floto sin rumbo fijo
el contacto de tu lengua me quema
y nuevamente me despierta
pero cual fiera acorralada,
agilmente me he vuelto ardiente
es mi turno de hacerte mío
con el cuerpo envuelto en llamas
te seduzco como gata en celo
hábil amazona te demuestro
me apodero de tu sexo
sin dar tregua te flajelo
exijo las convulsiones de tu cuerpo
con movimientos acompasados
voy acelerando tu tormento
suplicas que me detenga
con una sonrisa me niego
quiero sentirte dentro
rindas tu cuerpo y tus sentimientos
saber que soy tu dueña
tu sacerdotiza, y mi cuerpo tu templo
que por mi pierdes el razocinio
gustoso ardes en mi infierno


Os teus bicos na miña pel
como un remolino provócanme
demo aceso percorres o meu corpo
pedindo, esixindo perda os estribos
a humidade da túa boca
na miña intimidade penétrase
non pide, só toma
e eu réndome nun gemido
o meu corpo xa non é meu
coas túas caricias sometíchesme
debil lanzo un suspiro
floto sen rumbo fixo
o contacto da túa lingua quéimame
e novamente espértame
pero cal fera acurralada
agilmente volvinme ardente
é a miña quenda de facerche meu
co corpo envolvido en chamas
sedúzoche como gata en celo
hábil amazona demóstroche
apodérome do teu sexo
sen dar tregua che flajelo
esixo as convulsións do teu corpo
con movementos compasados
vou acelerando o teu tormento
suplicas que me deteña
cun sorriso négome
quero sentirche dentro
rendas o teu corpo e os teus sentimientos
saber que son a túa dona
a túa sacerdotiza, e o meu corpo o teu templo
que polo meu perdes o razocinio
gustoso ardes no meu inferno
SVW

lunes, 10 de septiembre de 2007

HOGUERA - FOGUEIRA


El roce de tu piel desnuda
enardece mis sentidos
estás ahí tendido
pidiendo te ame sin estribos
en tu mirada pícaramente pecaminosa
brillan las llamas lujuriosas
mientras tus dedos alados
rozan mis pechos erizados
llenos del placer que le vas dando
la tersura de tu lengua
recorre cada rincón escondido
mientras yo deseosa de participar
aprendo el juego de acariciar
humedezco mis labios
y los arrastro suavemente
por el vello de tu pecho
apenas lamiendo tu cuerpo
encajando suavemente mis dientes
pequeños mordiscos
que provocan tus gemidos
tomas mi cintura y me elevas
para hundirme suavemente tu firmeza
llama inflexible de deseo
que en mis entrañas se va perdiendo
arremetes primeramente con dulzura
con suavidad y gentileza pura
nuestros cuerpos lentamente
se van convirtiendo
en hogueras ardientes
insaciable sentimiento
por entregarnos por entero
me miras extasiado gimiendo
mientras yo no contengo
las convulsiones que hondean mi cuerpo
luego apuras la estocada certera
para llenarme con tus estrellas
con una sonrisa satisfecha
me quedo por fin envuelta
en el placer de tu abrazo




O rozamento da túa pel espida
enardece os meus sentidos
estás aí tendido
pedindo ámeche sen estribos
na túa mirada pícaramente pecaminosa
brillan as chamas luxurioso
mentres os teus dedos alados
rozan os meus peitos erizados
cheos do pracer que lle vas dando
a tersura da túa lingua
percorre cada recuncho escondido
mentres eu desexosa de participar
aprendo o xogo de acariñar
humedezo os meus beizos
e arrástroos suavemente
polo vello do teu peito
apenas lamiendo o teu corpo
encaixando suavemente os meus dentes
pequenos dentadas
que provocan o teus gemidos
tomas a miña cintura e elévasme
para afundirme suavemente a túa firmeza
chama inflexible de desexo
que nas miñas entrañas vaise perdendo
arremetes primeiramente con dozura
con suavidade e xentileza pura
os nosos corpos lentamente
vanse convertendo
en fogueiras ardentes
insaciable sentimento
entregarnos de maneira total
mírasme extasiado gimiendo
mentres eu non conteño
as convulsións que hondean o meu corpo
logo apuras a estocada certeira
para encherme coas túas estrelas
cun sorriso satisfeito
quédome por fin envolta
no pracer do teu abrazo
SVW.

domingo, 9 de septiembre de 2007

QUEIMADA Y SEMPRE XONXA



El miércoles fue un día espectacular, mi profesor (Edmundo) nos preparó una QUEIMADA (con el tradicional conjuro), gaitero, y unas sabrosas empanadas Galegas, cosa que mis compañeros de universidad y yo, disfrutamos sin quejas ni remilgos, fue excepcional todo el ritual, jamás había asistido a uno, por lo que no dejó de maravillarme, mientras los sones galegos que provenían de la gaita, llegaron a emocionarme haciendo que mis pies cobraran vida propia queriendo bailar al ritmo de ellos...

La queimada es una bebida tradicional gallega a base de aguardiente y azúcar a la que se prende fuego antes de beber. Su origen se pierde en la historia; Beberla es todo un ritual para compartir entre varios; lo verdaderamente especial de esta receta y rito es que, mientras se prepara dicho brebaje, se recita un conjuro muy particular (para hacer desaparecer todos los males del alma y espantar a las brujas). En este rito tradiciónal hay mucho de pagano y de misterioso, todos deben estar sentados en la oscuridad, formando un círculo alrededor del caldero, el orador revuelve el brebaje mientras arden las llamas dentro de él.

Luego, Edmundo (nuestro profesor de Galego) dijo: “Mouchos, coruxas, sapos e bruxas, demos, trasnos e dianhos...” Los demás, escuchamos el conjuro hasta el final para luego pronunciar nuestros nombres y observabamos cómo ardía el líquido en llamas dentro de la olla.


El día Jueves, vimos Sempre Xonxa (en idioma galego), puedo decir sin tapujos que, me ha dejado gratamente impresionada el cine galego, y la película misma. Su calidad cinematográfica, así como la excepcional interpretación de los personajes, no dejan nada al azar, paisajes, guión, personificación, ambientación de la época Franquista, son cosas que no pueden ser pasadas por alto, pues llegué a mezclarme con los personajes (Xonxa "Uxía Blanco", Pancho "Xavier R. Lourido", Birutas "Miguel Insua", Caladiño "Roberto Casteleiro", don Xosé Luis "Roberto Vidal Bolaño", el cura "Rodrigo Roel"), logrando que sintiera la frustración, el desazón, la alegría, la envidia y el odio que en ella se pueden palpar sin duda; nunca imaginé que tendría una oportunidad tan maravillosa de ver tan buen cine (reconozco que no soy dada al cine en general, y menos aún del nacional, ese que se hace acá en mi país, por lo que me sorprendió encontrarme con tan magnífica producción), y el hecho de haberla visto en su idioma original, le agregó un toque muy especial al mostrarme la facilidad con que voy entendiendo el idioma (aunque aún no sea capaz de hablarlo con toda la habilidad que me gustaría), degusté y disfruté de cada segundo de esta película... Pero hoy, me he llevado doble sorpresa, pues no sabía que, la película está basada en un hecho real, cosa que apenas me he enterado hace unos segundos por mi querida amiga Inma, sip, ha sido ella quien, conciendo a la verdadera Xonxiña, en quién está basado el libro y la película, así como a la actriz que ha interpretado al personaje en la misma, me ha proporcionado tan valiosa información, cosa que le agradezco profundamente.

Felicito a los actores, aunque según supe, tanto su director "Chano Piñeiro" como uno de los actores Vidal Bolaño en el papel de "don Xosé Luis", el maestro de Trasdomonte, ya no pertenecen a este mundo, pero valga mi humilde reconocimiento para tan maravillosa obra y a todos los que participaron en ella, así como mi reconocimiento sincero para tod@s mis amig@s galeg@s desde este extremo del mundo.

Para quienes no hayan visto esta película, el consejo de alguien que ha tenido la fortuna de tan grato placer, para que no pierdan la oportunidad de verla si pueden...



O mércores foi un día espectacular, o meu profesor (Edmundo) preparounos unha QUEIMADA (co tradicional conxuro), gaiteiro, e unhas saborosas empanadas Galegas, cousa que os meus compañeiros de universidade e eu, gozamos sen queixas nin remilgos, foi excepcional todo o ritual, xamais asistira a un, polo que non deixou de marabillarme, mentres os sones galegos que proviñan da gaita, chegaron a emocionarme facendo que os meus pés cobrasen vida propia querendo bailar ao ritmo deles...

A queimada é unha bebida tradicional galega a base de augardente e azucre á que se prende lume antes de beber. A súa orixe pérdese na historia; bebela é todo un ritual para compartir entre varios; o verdadeiramente especial nesta receita é que, mentres se prepara devandito brebaje, recítase un conxuro moi particular (para facer desaparecer todos os males da alma e espantar ás bruxas). Neste rito tradiciónal hai moito de pagán e de misterioso, todos deben estar sentados na escuridade, formando un círculo ao redor do caldeiro, o orador revolve o brebaje mentres arden as chamas dentro del.

Logo, Edmundo (o noso profesor de Galego) dixo: ¿Mouchos, coruxas, sapos e bruxas, demos, trasnos e dianhos...? Os demais, escoitamos o conxuro ata o final para logo pronunciar os nosos nomes e observabamos como ardía o líquido en chamas dentro da pota.


O día Xoves, vimos Sempre Xonxa (en idioma galego), podo dicir sen andrómenas que, deixoume gratamente impresionada o cine galego, e a película mesma. A súa calidade cinematográfica, así como a excepcional interpretación dos personaxes, non deixan nada ao azar, paisaxes, guión, personificación, ambientación da época Franquista, son cousas que non poden ser pasadas por alto, pois cheguei a mesturarme cos personaxes (Xonxa "Uxía Branco", Pancho "Xavier R. Lourido", Birutas "Miguel Insua", Caladiño "Roberto Casteleiro", don Xosé Luís "Roberto Vidal Bolaño", o cura "Rodrigo Roel"), logrando que sentise a frustración, o desazón, a alegría, a envexa e o odio que nela se poden palpar sen dúbida; nunca imaxinei que tería unha oportunidade tan marabillosa de ver tan bo cine (recoñezo que non son dada ao cine en xeral, e menos aínda do nacional, ese que se fai acá no meu país, polo que me sorprendeu atoparme con tan magnífica produción), e o feito de habela visto no seu idioma orixinal, agregoulle un toque moi especial ao mostrarme a facilidade con que vou entendendo o idioma (aínda que aínda non sexa capaz de falalo con toda a habilidade que me gustaría), degustei e gocei de cada segundo desta película... Pero hoxe, leveime dobre sorpresa, pois non sabía que, a película está baseada nun feito real, cousa que apenas me decatei fai uns segundos pola miña querida amiga Inma, sip, foi ela quen, conciendo á verdadeira Xonxiña, en quen está baseado o libro e a película, así como á actriz que interpretou ao personaxe na mesma, proporcionoume tan valiosa información, cousa que lle agradezo profundamente.

Felicito aos actores, aínda que segundo souben, tanto o seu director "Chano Piñeiro" como un dos actores Vidal Bolaño no papel de "don Xosé Luís", o mestre de Trasdomonte, xa non pertencen a este mundo, pero valla o meu humilde recoñecemento para tan marabillosa obra e a todos os que participaron nela, así como o meu recoñecemento sincero para tod@s os meus amig@s galeg@s desde este extremo do mundo.

Para quen non vexan esta película, o consello de alguén que tivo a fortuna de tan grato pracer, para que non perdan a oportunidade de vela se poden...


viernes, 7 de septiembre de 2007

MEMES

El Meme de la ventana

Me han atrapado nuevamente en un meme, y este no puedo dejarlo pasar, pues me lo ha traido mi amiga CONCHI, en este meme, debo agregar lo que se ve desde mi ventana, pero traté de que la imagen que acompaño, sea el reflejo más fiel de lo que se puede ver en esa ventana...

Al mismo tiempo me encantaría que...





compartieran con nosotros el paisaje de disfrutan desde sus puestos de trabajo y que nos los mostraran con una foto y con la bella mirada que, me consta, poseen.

Esta es mi ventana, espero les agrade, pues a mí siempre me han fascinado tanto las damas de la justicia que ven en un lado, así como el vitral que representa a la justicia y que se encuentra sobre dichas damas, ya en el segundo piso de nuestro Palacio de los Tribunales...




O Meme da fiestra

Atrapáronme novamente nun meme, e este non podo deixalo pasar, pois mo ha traido a miña amiga CONCHI, neste meme, debo agregar o que se ve desde a miña fiestra, pero tratei de que a imaxe que acompaño, sexa o reflexo máis fiel do que se pode ver nesa fiestra...

Ao mesmo tempo encantaríame que...

- JUANMA

- INDIGO

- BELITA


compartisen connosco a paisaxe de gozan desde os seus postos de traballo e que nolos mostrasen cunha foto e coa bela mirada que, cónstame, posúen.

Esta é a miña fiestra, espero agrádelles, pois a min sempre me fascinaron tanto as damas da xustiza que ven nun lado, así como o vitral que representa á xustiza e que se atopa sobre devanditas damas, xa no segundo piso do noso Palacio dos Tribunais...

ESPEJISMO - ESPELLISMO


En las arenas del desierto
hace mucho me encontré
tenía sed, calor y luego frío
y me sentí desfallecer

A lo lejos ví un oasis
y de sus aguas quise beber
era sólo un espejismo
con tristeza comprobé

El calor enturbiaba mis sentidos
agonizaba sin poderlo detener
el desierto que es la falta de cariño
grandes heridas nos puede hacer

Ya no lloro mi extravío
el camino de regreso por fin encontré
no quiero volver a perderlo
una brújula conmigo llevaré



Nas areas do deserto
fai moito me atopei
tiña sede, calor e logo frío
e sentinme desfallecer

De lonxe ví un oasis
e das súas augas quixen beber
era só un espellismo
con tristeza comprobei

A calor enturbaba os meus sentidos
agonizaba sen podelo deter
o deserto que é a falta de agarimo
grandes feridas pódenos facer

Xa non choro o meu extravío
o camiño de regreso por fin atopei
non quero volver perdelo
un compás comigo levarei
SVW

jueves, 6 de septiembre de 2007

SUEÑOS Y RESPIROS - SOÑOS E RESPIROS




Sueños, ansias, deseos
reprimidos a fuerza de querer y no poder
ahora vagan libres por mi jardin
esperando llegar a tí
para que los recojas
y los anides en tu alma
para que no los dejes ir

Suspiros contenidos en cada respiro
a fuerza de sentir
explotan como descarga eléctrica
y se apoderan de mí
sensaciones que me llenan
van naciendo como olas
exigiendo les deje salir

Pensamientos innevitables
que me llevan hacia tí
llenan esos momentos de silencios
en que estoy lejos de tí
queriendo tenerte cerca
perderme en tu contagiosa risa
abandonandome a este sentir


Soños, ansias, desexos
reprimidos a forza de querer e non poder
agora vagan libres pola miña jardin
esperando chegar a tí
para que os recollas
e aníñelos na túa alma
para que non os deixes ir

Suspiros contidos en cada respiro
a forza de sentir
explotan como descarga eléctrica
e apodéranse de min
sensacións que me enchen
van nacendo como ondas
esixindo déixelles saír

Pensamentos innevitables
que me levan cara a tí
enchen eses momentos de silencios
en que estou lonxe de tí
querendo terche cerca
perderme na túa contaxiosa risa
abandonandome a este sentir
SVW

lunes, 3 de septiembre de 2007

PENSAMIENTOS QUE VUELAN A TI - PENSAMENTOS QUE VOAN A TI


Sentada mirando por la ventana
pienso en ti despertando en la mañana
queriendo reflejarme en tu mirada
cuando la madrugada se marcha

Miro mis manos y quisiera
con ellas recorrer tu piel mojada
rozarla con mis palmas
mientras vuelan en caricias extasiadas

Muerdo mis labios reprimiendo mis ansias
deseos de hundirme en la humedad de tu boca
y que tus labios me eleven en llamas
perderme en mil explosiones, sabiéndo que me amas.


Sentada mirando pola fiestra
penso en ti espertando na mañá
querendo reflectirme na túa mirada
cando a madrugada márchase

Miro as miñas mans e quixese
con elas percorrer a túa pel mollada
rozala coas miñas palmas
mentres voan en caricias extasiadas

Mordo os meus beizos reprimindo as miñas ansias
desexos de afundirme na humidade da túa boca
e que os teus beizos elévenme en chamas
perderme en mil explosións, sabiéndo que me amas.
SVW.


Tu ausencia me mostró que te vas metiendo en mis sentidos, que esos besos tuyos logran inquietarme. Sí, pienso en tí.
A túa ausencia mostroume que che vas metendo nos meus sentidos, que eses bicos teus logran inquietarme. Sí, penso en tí.

ALGO DE LA MÚSICA QUE ME GUSTA - ALGO DA MÚSICA QUE ME GUSTA

Algo de esa música que me gusta, una vez tuvieron un significado especial, tanto que, llegaron a formar parte de mí, hoy, sólo son parte de esa música que me gusta escuchar y realmente la disfruto, un gusto adquirido que he llegado a apreciar en verdad.
Enga, que los de Marea, son ellos mismos y, sin discución puedo decir que molan mucho.

Algo desa música que me gusta, unha vez tiveron un significado especial, tanto que, chegaron a formar parte de min, hoxe, só son parte desa música que me gusta escoitar e realmente gózoa, un gusto adquirido que cheguei a apreciar en verdade.
Enga, que os de Marea, son eles mesmos e, sen discución podo dicir que molan moito.






sábado, 1 de septiembre de 2007

ESTAS ENTRANDO A MI VIDA - ESTAS ENTRANDO NA miña VIDA

Tus palabras me llegan
susurros en mis oídos,
de noche clara y serena
palabras cargadas de sentimientos
que alegran mi tristeza
caricias que voy necesitando
en esta larga espera
gestos pequeños y sinceros
me van diciendo que te crea
que en verdad me vas queriendo
y yo quisiera que así fuera
dejarme abrazar en tu tibieza
sentir el calor de tus labios
que van dejando en mi cuerpo huellas
trazas de fuego en mi piel encendidas
brisas de sentimientos
que en mí se estrellan
mariposas que en mi vientre
anidando cada día se encuentran
ansias por tenerte
por perderme en esa entrega
por fundirme con tu cuerpo
al ritmo de una música bella
respiración entrecortada y gemidos
de placer y pasión que quema
saber que en ti encuentro
esa playa serena
en que vare mi barca
y nunca más en la niebla me pierda.




As túas palabras chéganme
susurros nos meus oídos,
de noite clara e serena
palabras cargadas de sentimentos
que alegran a miña tristeza
caricias que vou necesitando
nesta longa espera
xestos pequenos e sinceros
vanme dicindo que che crea
que en verdade me vas querendo
e eu quixese que así fose
deixarme abrazar na túa morneza
sentir a calor dos teus beizos
que van deixando no meu corpo pegadas
trazas de lume na miña pel acesas
brisas de sentimentos
que en min se estrelan
bolboretas que no meu ventre
aniñando cada día atópanse
ansias por terche
por perderme nesa entrega
por fundirme co teu corpo
ao ritmo dunha música bela
respiración entrecortada e gemidos
de pracer e paixón que queima
saber que en ti atopo
esa praia serena
en que vare a miña barca
e nunca máis na néboa pérdame.
SVW

miércoles, 29 de agosto de 2007

PREMIO AL BLOG SOLIDARIO - PREMIO AO BLOG SOLIDARIO



Me han premiado nuevamente y, aunque siento que es injustificado el premio, por el cariño de quién me lo otorga, lo acepto con orgullo "Premio blog solidario".

Y viene de mano de
Un cabezota de corazón enorme.

Quienes reciben este premio deben seguir estas instrucciones:

* Escribir un post mostrando el PREMIO y citar el nombre del blog que te lo regala y enlazarlo al post que te nombra (de esta manera se podrá seguir la cadena).

* Elegir un mínimo de 7 blogs que creas que se han destacado alguna vez, por ayudar, apoyar, y compartir. Poner sus nombres y los enlaces a ellos. (Avisarles).

Opcional. Exhibir el PREMIO con orgullo en tu blog, haciendo enlace al post que escribes sobre el y lo otorgas a otros.

Siguiendo las reglas he aquí los 7 galardonados son:

Mi amiga
NEREIDA. Por ser no sólo amiga, sino que, hermana. Por esas cosas tan silenciosamente nuestras.

A
Conchi, por ser "EL SOPLO QUE NOS ANIMA".

A
SIR UTHER, por enseñarme con franquesa que los sentidos no siempre nos acompañan, y por ser siempre un CABALLERO en toda la extensión de la palabra, haciendo honor al nombre de su Blog.

A
JUANMA por sentirme amiga, y confiar en mi, navegando a mi lado.

A
CINZA, por ser ese espejo del pasado, donde recuerdo lo hermoso de los sueños y la esperanza que una vez también sentí.

A
GUIJE, por compartir conmigo sus buenos y malos momentos, sus secretos y sus sueños, por ser un lector incondicional de mis horrorosos escritos desde mi inicio en otro mar.

A
MONTSE, por permitirme sentirla en mis brazos, por ese beso cariñoso de madre adoptiva que mira con orgullo a su hija mientras crece en este mar.

No puedo pasar sin mencionar a alguien a quien con gusto premiaría pero, que con tristeza digo, ya no está entre nosotros, se marchó llevándose todo indicio de su presencia, sin embargo, en mi vida quedó una huella que no es fácil de olvidar... Me refiero a mi mentor y amigo AL, porque a través de su ventana, pude emprender el vuelo, y remontarme en los aires abriendo las puertas al conocimiento, a esa inquietud por aprender, por querer saber, sentimientos y deseos que hace tanto me habían abandonado.

También me habría gustado premiar a ese Cabezota de corazón enorme, si hubiese recibido el premio antes que él, le habría dado yo el trabajo de este premio jejejejejejejeje, que no es justo tener que debatirse en a quienes premiar, si quiero premiarlos a todos... Además, también se lo habría otorgado por la infinidad de noches y amaneceres en que nos hemos acompañado a través de este ciberespacio, por su buena voluntad, por su asesoría, que me ha venido a bien, por mostrarme cuánto puede sufrir un hombre que ama en verdad, teniendo los cojones suficientes para reconocer que la ha cagado, y eso es de un hombre hecho y derecho, aunque las cosas no se han dado para él como quisieramos, y por ello, me ha tocado ser su hombro en más de una ocasión, pero anda, que lo hago con gusto y cariño por un amigo al que le guardo respeto, pues su juventud no dice relación con su maduréz espiritual, sentimental e intelectual, siendo un buen tío, un cabezota realmente y sin remedio de un corazón enorme, tal como lo dice el nombre de su blog.

A todos en general, me habría encantado premiaros, pues con todos he compartido un pedacito de mí, así como vosotr@s lo habéis hecho conmigo, permitiéndome llevaros en el corazón cada día, aún en mi distancia...

En verdad os quiero mucho a tod@s.


Premiáronme novamente e, aínda que sinto que é inxustificado o premio, polo agarimo de quen mo outorga, acéptoo con orgullo "Premio blog solidario".

E vén de man dun cabezota de corazón enorme.

Quen reciben este premio deben seguir estas instrucións:

* Escribir un post mostrando o PREMIO e citar o nome do blog que cho regala e enlazalo ao post que che nomea (deste xeito poderase seguir a cadea).

* Elixir un mínimo de 7 blogs que creas que se destacaron algunha vez, por axudar, apoiar, e compartir. Pór os seus nomes e enlácelos a eles. (Avisarlles).

Opcional. Exhibir o PREMIO con orgullo no teu blog, facendo enlace ao post que escribes sobre o e outórgalo a outros.

Seguindo as regras velaquí os 7 galardoados son:

A miña amiga NEREIDA. Por ser non só amiga, senón que, irmá. Por esas cousas tan silenciosamente nosas.

A Conchi, por ser "O SOPRO QUE NOS ANIMA".

A Sir UTHER, por ensinarme con franquesa que os sentidos non sempre nos acompañan, e por ser sempre un en toda a extensión da palabra, facendo honra ao nome do seu Blog.

A Juanma por sentirme amiga, e confiar na miña navegando ao meu lado.

A Cinza, por ser ese espello do pasado, onde recordo o fermoso dos soños e a esperanza que unha vez tamén sentín.

A Guije, por compartir comigo os seus bos e malos momentos, os seus segredos e os seus soños, por ser un lector incondicional dos meus horrorosos escritos desde o meu inicio noutro mar.

A Montse, por permitirme sentila nos meus brazos, por ese bico cariñoso de nai adoptiva que mira con orgullo á súa filla mentres crece neste mar.


Non podo pasar sen mencionar a alguén aquien con gusto premiaría pero, que con tristeza digo, xa non está entre nós, marchouse levándose todo indicio da súa presenza, con todo, na miña vida quedou unha pegada que non é fácil de esquecer... Refírome ao meu mentor e amigo Ao, porque a través da súa fiestra, puiden emprender o voo, e remontarme nos aires abrindo as portas ao coñecemento, a esa inquietude por aprender, por querer saber, sentimentos e desexos que fai tanto me abandonaron.

Tamén me gustou premiar a ese Cabezota de corazón enorme, se recibise o premio antes que el, deulle eu o traballo deste premio jejejejejejejeje, que non é xusto ter que debaterse na quen premiar, se quero premialos a todos... Ademais, tamén llo outorgou pola infinidade de noites e amenceres en que nos acompañamos a través deste ciberespazo, pola súa boa vontade, pola súa asesoría, que me veu a ben, por mostrarme canto pode sufrir un home que ama en verdade, tendo os collóns suficientes para recoñecer que a ha cagado, e iso é dun home feito e dereito, aínda que as cousas non se deron para el como quisieramos, e por iso, tocoume ser o seu ombreiro en máis dunha ocasión, pero anda, que o fago con gusto e agarimo por un amigo ao que lle gardo respecto, pois a súa mocidade non di relación coa súa maduréz espiritual, sentimental e intelectual, sendo un bo tío, un cabezota realmente e sen remedio dun corazón enorme, tal como dio o nome do seu blog.

A todos en xeral, encantoume premiarvos, pois con todos compartín un pedacito de min, así como vosotr@s fixéstelo comigo, permitíndome levarvos no corazón cada día, aínda na miña distancia...

En verdade quérovos moito a tod@s...

domingo, 26 de agosto de 2007

SOY - SON



Soy aroma
de la yerba recién mojada
con el rocío de la madrugada
acelera el corazón y te embriaga

Soy aire
que te roza por la mañana
tibiesa que acaricia tu piel
cuando el sol te baña

Soy lluvia
que golpea tu ventana
en la tarde de invierno
cuando los árboles muestran sus ramas

Soy silencio
de una noche estrellada
mientras los grillos cantan
su canción embelezada

Soy mirada
caricia que con celo guardas
no queriendo confesarla
mariposas que en tu vientre bailan

Soy beso
que calor entrega
sabor a miel que en tus labios deja
caricias que de noche sueñas

Soy amor
que en tu puerta espera
para traerte primavera
llenando el vacio que tu alma lleva



Son aroma
da yerba recentemente mollada
co rocío da madrugada
acelera o corazón e che embriaga

son aire
que che roza pola mañá
tibiesa que acariña a túa pel
cando o sol báñache

Son choiva
que golpea a túa fiestra
na tarde de inverno
cando as árbores mostran a súas ramas

Son silencio
dunha noite estrelada
mentres os grilos cantan
a súa canción embelezada

Son mirada
caricia que con celo gardas
non querendo confesala
bolboretas que no teu ventre bailan

Son bico
que calor entrega
sabor a mel que nos teus beizos deixa
caricias que de noite soñas

Son amor
que na túa porta espera
para traeche privamera
enchendo o vacio que a túa alma leva
SVW