lunes, 18 de febrero de 2008

ESCRIBIR POR NECESIDAD


Esta noche necesito escribir
descargar mil putadas
verborrea sin sentido
soltar mis palabras marcadas

Dicen que es en el caos
que los poetas cantan su mejor poesía ensayada
como yo no soy poeta
apenas me alcanzan para ser frases malas

Pero este dolor que no pasa
me hace querer gritar desesperada
todo duele y nada cambia
y mis sentimientos no pasan

Sigo atada a un beso que morirá en mi alma
mientras que él canta una canción amarga
las palabras se truncan en mi garganta
qué mierda es el amor que nos condena
a una existencia tan atribulada?

Por qué los deseos deben morir
al igual que estas palabras?
por qué no puedo decir
lo que quiere gritar mi corazón y mi alma?

Qué destino tan cruel
encadenó así mi esperanza?
ya no puedo, de amor me muero
y mi voz ha perdido el habla
SVW

jueves, 10 de enero de 2008

HECHOS - feitos



Hace ya un tiempo que vengo pensando en dejar este hogar, intenté hacerlo en alguna ocasión, pero por respeto a tod@s vosotr@s que aún me leéis fuí incapaz de cerrarlo...

Cuando creé este sitio tenía como objetivo sacar de mí el dolor que llevaba a causa del que había sido un mal amor y para el cual necesitaba comprender los por qués; como habéis leído, esos por qués ya fueron aclarados, logré sacarme esa espina que me atormentaba, pero con ello, nació un nuevo dolor, por lo que necesito alejarme, y con ello, tratar de dejar de una vez aquellos sentimientos que guardé por tanto, no será tarea fácil, tampoco sería justo abandonaros a vosotr@s que tanto cariño me habéis dado, y que ha sido la fuente de mi vitalidad para seguir adelante...

Así que, he creado otro hogar, en donde me he propuesto iniciar una nueva vida, más, ahí ya no dejaré mis pensamientos ni sentimientos, sin embargo, os compartiré aquellas cosas que me gustan, las que vaya descubriendo en este nuevo camino, en esas nuevas lecciones que aprenderé, ya os contaré a cada un@ de vosotr@s cuál es este nuevo hogar donde espero recibiros con el mismo cariño de siempre, si os interesa aventuraros en él.

Este hogar, permanecerá abierto para tod@s vosotr@s que en más de una ocasión habéis gustado de alguno de mis escritos, y para mí, como un recordatorio de los errores que cometí y las lecciones que aprendí de ello...

Os veré desde mi nuevo hogar, espero que lo disfruteis...


Fai xa un tempo que vingo pensando en deixar este fogar, intentei facelo nalgunha ocasión, pero por respecto a tod@s vosotr@s que aínda me ledes fuí incapaz de pechalo...

Cando creei este sitio tiña como obxectivo sacar de min a dor que levaba a causa do que fora un mal amor e para o cal necesitaba comprender os por qués; como lestes, eses por qués xa foron aclarados, logrei sacarme esa espiña que me atormentaba, pero con iso, naceu unha nova dor, polo que necesito afastarme, e con iso, tratar de deixar dunha vez aqueles sentimentos que gardei xa que logo, non será tarefa fácil, tampouco sería xusto abandonarvos a vosotr@s que tanto agarimo me destes, e que foi a fonte da miña vitalidade para seguir adiante...

Así que, creei outro fogar, onde me propuxen iniciar unha nova vida, máis, aí xa non deixarei os meus pensamentos nin sentimentos, con todo, compartireivos aquelas cousas que me gustan, as que vaia descubrindo neste novo camiño, nesas novas leccións que aprenderei, xa vos contarei a cada un de vosotr@s cal é este novo fogar onde espero recibirvos co mesmo agarimo de sempre, se vos interesa aventurarvos nel.

Este fogar, permanecerá aberto para tod@s vosotr@s que en máis dunha ocasión gustastes dalgún dos meus escritos, e para min, como un recordatorio dos erros que cometín e as leccións que aprendín diso...

Vereivos desde o meu novo fogar, espero que o disfruteis...

lunes, 31 de diciembre de 2007

RECUENTOS DE MI AÑO 2007


Durante mi año 2007, tres hombres puntuales han marcado mi vida, todos ellos poseen el atrayente principal que mueve mi intelecto (son hombres cultos) , y han sido lo más significativo para mí, a uno, le debo haber conocido el amor más profundo que un ser humano puede sentir por otro, pero también le debo el dolor más agudo y amargo que he sentido nunca. El segundo, comenzó por una confusión de identidad, sip, así comenzó nuestra amistad, pero luego se transformó en el hombro que me sostuvo cada vez que sentí deseos de llorar y patearle el culo a la vida, fue el llamado a la razón y la coherencia, un gran ser del que he valorizado cada segundo de la amistad que horgullosamente ostento. El tercero, un ser dulce y tierno, que llegó al final para transformarse en bálsamo para mis heridas de amor, un ser que paso a paso y con tenacidad y determinación ha ido conquistando terreno en mi corazón, a punta de demostrar y sentir, es de ellos de quienes les voy a hablar

El primero: Cuando inicié el 2007, venía cargando un gran dolor en mi corazón, me pasé exáctamente un año y 18 días llorando desconsoladamente por un amor; un hombre que tenía para mí, las cualidades que más me gustan en un hombre, intelectual, culto, sensible y endemoniadamente guapo (cosa no siempre asociada a las tres primeras), le he amado con todo el corazón y mi alma, al extremo de perderme a mí misma, tan profundamente rendida a la tristeza, que dejé de ver lo que ocurría a mi derredor; hombre del cual me sentí ninguneada sip, y cuando ya creía que no volvería a saber de él, volvío a reaparecer en mi vida, para calmar en parte mi dolor y el ninguneo del que me había sentido afrentada, así como me expresó guardar los mismos sentimientos por mí como yo por él, ambos mantenemos la conciencia de un impedimiento en la realización de ese querer, más, desató con ello, una lucha interna en mí que me llevó a una desesperación peor de la que había ya vivido, cuestionándome al máximo mis sentimientos y mi moral, el sentido del "Deber" y el "Querer", lucha por la que atravesé hasta apenas unos días, cuando de su propia mano, y tras una estúpida "confusión por parte de él" (misma de la que siempre le daré el beneficio de la duda, a pesar de el e-mail que hoy he recibido de él), terminó por inclinar la balanza hacia el "Deber" y devolverle la estabilidad a mi vida, para olvidarme definitivamente del "Querer" (lo que sale tras de su partida al cerrarse esa puerta, es algo que mi garganta se niega a decir y mis manos con temblor rechazan escribir), le agradezco todo lo que de él aprendí, pues al ser hombre culto, apenas en el último tiempo, me permitió nuevamente disfrutar de ese aspecto que tanto le admiraba, así como de sus bellas letras... hoy cierro la puerta, y con el corazón le deseo que sea feliz, pues mi felicidad siempre será saberle bien, pese a todo, siempre seras MELLILLA... FELIZ AÑO PARA TÍ y un mejor 2008

El segundo: Alguien a quien conocí por un estúpido alcance de pseudónimo, y temperamento muy similar al del primero, alguien que se ha convertido en mi pañuelo, mi consejero, mi amigo, un hombre con el cual comparto muchas cosas, gustos, cultura, un idioma que ambos amamos, y un maldito sentido del humor que pocos comprenderían, pero que aguza nuestra habilidad mental al máximo, hombre al que extraño cuando pasan muchos días sin que pueda hablarle, y a quien siempre acudo para contarle mis tribulaciones, o para compartirle mis alegrías; alguien que se ha tomado muchas molestias por mí, que siempre me envía una postal de cada lugar que visita, dentro o fuera del país, que, pese a su carácter en ocasiones "heremita" como él mismo lo define, posee gestos innegablemente dulces, como el enviarme de obsequio en esta navidad algo que yo le había mencionado hace meses, pero que él no había olvidado, sip, mi amigo, a quien yo llamo "Mi caballero de la mesa cuadrada". Compañero de momentos tristes y de bromas que arrancan sonrisas a punta de nuestro sentido del humor que pocas veces he podido compartir con otra persona, haciéndole particularmente interesante por ello para mí; siendo él también un hombre culto, de su mano he aprendido mucho, tanto en distintos temas intelectuales de los cuales me ha compartido su conocimiento, permitiéndome adquirirlos yo de paso, así como también ha sido maestro en esto de la web, cosa de la que yo apenas conocía cuando me inicié en ella, puedo decir que gracias a los conocimientos que gentilmente me ha compartido, hoy navego y puedo crear cosas que nunca me hubiese imaginado hacer antes sin haberme inscrito en algún instituto para tomar todo un cursillo sobre esta putada... (también debo agradecerle a mi amigo que sea tan tolerante conmigo y mis salidas de madre que en ocasiones se escapan de mi control jejeje)... para tí mi amigo, que sé que me leerás, aunque sueles ser tímido en lo que a mis agradecimientos se refieren cuando te los expreso... Eres el gran amigo que quiero mantener siempre en mi vida... FELIZ AÑO NUEVO y un mejor 2008, que me permitas seguir gozando de nuestra amistad y de ese sentido del humor que tanto gozo en tí...

El tercero: Mi maromo... cuando le conocí, sólo tenía claro que quería pasar del sufirimiento que llevaba en mí, que quería conocer a alguien que lograse que yo pasase de aquel de cuya mano había conocido tanto dolor... Reconozco que no le hice fáciles las cosas a mi maromo, que le puse obstáculos para ver qué tanto se interesaba verdaderamente en mí, o si sólo era un cachondo de esos tantos que habitan acá en la web, sip, se la hice difícil, y le hice pasar como él me ha dicho "un gran susto cuando creyó que me perdía"; mi maromo, me ha mostrado con gestos dulces y sutiles cuánto le importo y lo enamorado que está de mí, quien a punta de esfuerzo y más de algún sacrificio ha iniciado el camino a la conquista de mi corazón, ese que a fuerza de sentimientos y gestos tiernos y pensamiento claro, va sacando calidez a este corazón que esta muerto en vida, gestos como estando a miles de kilómetros de mí, conectó en noche de navidad para compartir conmigo, y como hoy, también conectará para que comience junto a él este año que hoy inicia... mi maromo, que sólo quiere verme sonreir, aún cuando sea a punta de aquellas cosquillas que no me agradan pero que sé sus manos ansían darme para hacerme sonreir... un hombre cuya ternura va conmoviéndome dulcemente... El hombre que en noche de navidad pidió como regalo tener un futuro a mi lado... Para mi Bebé... espero ser digna de todo ese amor y sacrificios que haces por mí, para que seas feliz conmigo y yo sea feliz a tu lado,... Para tí bebé... FELIZ AÑO NUEVO y que este año 2008 el amor que me das pueda yo corresponderlo con creces...

Luego en este recuento, vienen aquell@s amig@s sincer@s que he encontrado en esta web, amistades que me han acompañado en el duro proceso de lo que ha sido este triste año... Seres que me han brindado su calor, y que han compartido su vida conmigo, personas que hoy son amig@s verdader@s con quienes comparto mis penas y alegrías, y ese interés mutuo de lo que significa la verdadera amistad... Hoy les digo: Les quiero mucho, y les agradezco cada segundo que hemos compartido a lo largo de este año, quizá sin Uds. no hubiese logrado sobrevivir a toda la convulsión que he llevado dentro de mí en lo que el proceso de este año me ha significado.

También está mi logro en lo que a mis estudios se trata, aquel logro que me permitirá dentro de unos meses estar donde quiero, donde habitan mis sentimientos, ha sido una de las mejores cosas que pudo sucederme, vino de mano de unos amigos, y se convirtió en el motor para seguir cada día, algo que disfruté a plenitud, regresar a los estudios y estimular mi intelecto nuevamente con ese aprendizaje que tanto me gusta siempre es realmente maravilloso, me he vuelto a sentir como la niña que descubre el mundo (el mundo de las letras y el conocimiento) y eso me hace infinitamente feliz

Para todos los que lean este post... EL DESTINO AÚN ESTA POR ESCRIBIRSE

FELIZ AÑO NUEVO 2008 A TODOS...



Durante o meu ano 2007, tres homes puntuais marcaron a miña vida, todos eles posúen o atrayente principal que move o meu intelecto (son homes cultos) , e foron o máis significativo para min, a un, débolle coñecer o amor máis profundo que un ser humano pode sentir por outro, pero tamén lle debo a dor máis aguda e amargo que sentín nunca. O segundo, comezou por unha confusión de identidade, sip, así comezou a nosa amizade, pero logo transformouse no ombreiro que me sostivo cada vez que sentín desexos de chorar e patearlle o cu á vida, foi o chamado á razón e a coherencia, un gran ser do que hei valorizado cada segundo da amizade que horgullosamente ostento. O terceiro, un ser doce e tenro, que chegou ao final para transformarse en bálsamo para as miñas feridas de amor, un ser que paso a paso e con tenacidade e determinación foi conquistando terreo no meu corazón, a punta de demostrar e sentir, é deles de quen lles vou a hablar

El primeiro: Cando iniciei o 2007, viña cargando unha gran dor no meu corazón, paseime exáctamente un ano e 18 días chorando desconsoladamente por un amor; un home que tiña para min, as calidades que máis me gustan nun home, intelectual, culto, sensible e endemoniadamente guapo (cousa non sempre asociada ás tres primeiras), ameille con todo o corazón e a miña alma, ao extremo de perderme a min mesma, tan profundamente rendida á tristeza, que deixei de ver o que ocorría á miña derredor; home do cal sentinme ninguneada sip, e cando xa cría que non volvería saber del, volvío a reaparecer na miña vida, para acougar en parte a miña dor e o ninguneo do que me sentiu afrontada, así como expresoume gardar os mesmos sentimentos por min como eu por el, ambos mantemos a conciencia dun impedimiento na realización dese querer, máis, desatou con iso, unha loita interna en min que me levou a unha desesperación peor da que había xa vivido, cuestionándome ao máximo os meus sentimentos e a miña moral, o sentido do "Deber" e o "Querer", loita pola que atravesei ata apenas uns días, cando da súa propia man, e tras unha estúpida "confusión por parte del" (mesma da que sempre lle darei o beneficio da dúbida, a pesar do e-mail que hoxe recibín del)/del), terminou por inclinar a balanza cara ao "Deber" e devolverlle a estabilidade á miña vida, para esquecerme definitivamente do "Querer" (o que sae tras da súa partida ao pecharse esa porta, é algo que a miña garganta négase a dicir e as miñas mans con tremor rexeitan escribir), agradézolle todo o que del aprendín, pois ao ser home culto, apenas no último tempo, permitiume novamente gozar dese aspecto que tanto lle admiraba, así como das súas belas letras... hoxe pecho a porta, e co corazón deséxolle que sexa feliz, pois a miña felicidade sempre será saberlle ben, a pesar de todo, sempre seras MELLILLA... FELIZ ANO PARA TÍ e un mellor 2008

O segundo: Alguén a quen coñecín por un estúpido alcance de pseudónimo, e temperamento moi similar ao do primeiro, alguén que se converteu no meu pano, o meu conselleiro, o meu amigo, un home co cal comparto moitas cousas, gustos, cultura, un idioma que ambos amamos, e un maldito sentido do humor que poucos comprenderían, pero que aguza a nosa habilidade mental ao máximo, home ao que estraño cando pasan moitos días sen que poida falarlle, e a quen sempre acudo para contarlle os meus tribulaciones, ou para compartirlle as miñas alegrías; alguén que se tomou moitas molestias por min, que sempre me envía unha postal de cada lugar que visita, dentro ou fóra do país, que, a pesar do seu carácter en ocasións "heremita" como el mesmo o define, posúe xestos innegablemente doces, como o enviarme de obsequio neste Nadal algo que eu lle mencionou fai meses, pero que el non esquecera, sip, o meu amigo, a quen eu chamo "O meu cabaleiro da mesa cadrada". Compañeiro de momentos tristes e de bromas que arrincan sorrisos a punta do noso sentido do humor que poucas veces puiden compartir con outra persoa, facéndolle particularmente interesante por iso para min; sendo el tamén un home culto, da súa man aprendín moito, tanto en distintos temas intelectuais dos cales compartiume o seu coñecemento, permitíndome adquirilos eu de paso, así como tamén foi mestre nisto da web, cousa da que eu apenas coñecía cando me iniciei nela, podo dicir que grazas aos coñecementos que gentilmente compartiume, hoxe navego e podo crear cousas que nunca me imaxinou facer antes sen haberme inscrito nalgún instituto para tomar todo un curso sobre esta putada... (tamén debo agradecerlle ao meu amigo que sexa tan tolerante comigo e as miñas saídas de nai que en ocasións se escapan do meu control jejeje)... para tí o meu amigo, que sei que me lerás, aínda que adoitas ser tímido no que aos meus agradecementos refírense cando chos expreso... Es o gran amigo que quero manter sempre na miña vida... FELIZ ANO NOVO e un mellor 2008, que me permitas seguir gozando da nosa amizade e dese sentido do humor que tanto gozo en tí...

O terceiro: O meu maromo... cando lle coñecín, só tiña claro que quería pasar do sufirimiento que levaba en min, que quería coñecer a alguén que lograse que eu pasase daquel de cuxa man coñecera tanto dor... Recoñezo que non lle fixen fáciles as cousas á miña maromo, que lle puxen obstáculos para ver que tanto se interesaba verdadeiramente en min, ou se só era un cachondo deses tantos que habitan acá na web, sip, fíxenlla difícil, e fíxenlle pasar como el me dixo "un gran susto cando creu que me perdía"; o meu maromo, mostroume con xestos doces e sutís canto lle importo e o namorado que está de min, quen a punta de esforzo e máis dalgún sacrificio iniciou o camiño á conquista do meu corazón, ese que a forza de sentimentos e xestos tenros e pensamento claro, vai sacando calidez a este corazón que esta morto en vida, xestos como estando a miles de quilómetros de min, conectou en noite de Nadal para compartir comigo, e como hoxe, tamén conectará para que comece xunto a el este ano que hoxe inicia... o meu maromo, que só quere verme sonreir, aínda cando sexa a punta daquelas cóxegas que non me agradan pero que sei as súas mans ansían darme para facerme sonreir... un home cuxa tenrura vai conmovéndome dulcemente... O home que en noite de Nadal pediu como regalo ter un futuro ao meu lado... Para o meu Bebé... espero ser digna de todo ese amor e sacrificios que fas por min, para que sexas feliz comigo e eu sexa feliz ao teu lado,... Para tí bebé... FELIZ ANO NOVO e que este ano 2008 o amor que me dás poida eu correspondelo con fartura...

Logo neste reconto, veñen aquell@s amig@s sincer@s que atopei nesta web, amizades que me acompañaron no duro proceso do que foi este triste ano... Seres que me brindaron a súa calor, e que compartiron a súa vida comigo, persoas que hoxe son amig@s verdader@s con quen comparto as miñas penas e alegrías, e ese interese mutuo do que significa a verdadeira amizade... Hoxe dígolles: Quérolles moito, e agradézolles cada segundo que compartimos ao longo deste ano, quizá sen Uds. non lograse sobrevivir a toda a convulsión que levei dentro de min no que o proceso deste ano significoume.

Tamén está o meu logro no que aos meus estudos trátase, aquel logro que me permitirá dentro duns meses estar onde quero, onde habitan os meus sentimentos, foi unha das mellores cousas que puido sucederme, viño de man duns amigos, e converteuse no motor para seguir cada día, algo que gocei a plenitude, regresar aos estudos e estimular o meu intelecto novamente con esa aprendizaxe que tanto me gusta sempre é realmente marabilloso, volvinme a sentir como a nena que descobre o mundo (o mundo das letras e o coñecemento) e iso faime infinitamente feliz

Para todos os que lean este post... O DESTINO AÍNDA ESTA POR ESCRIBIRSE

FELIZ ANO NOVO 2008 A Todos...

domingo, 23 de diciembre de 2007

FELIZ NAVIDAD - Feliz Nadal





A mis amig@s, sólo quiero dejarles mi saludo en esta fecha, deseándoles que el niño Jesús, llene vuestras vidas con amor y felicidad plenas, que cada uno de vosotr@s comience una etapa llena de éxitos en todos los planos y que siempre sepan que el cariño que me habéis brindado lo llevo dentro de mi corazón, sintiéndome orgullosa de vuestra amistad...

Os quiero mucho a tod@ y cada un@ de vosotr@s...

FELIZ NAVIDAD Y PROSPERO AÑO NUEVO



Aos meus amig@s, só quero deixarlles o meu saúdo nesta data, desexándolles que o neno Jesús, encha as vosas vidas con amor e felicidade plenas, que cada un de vosotr@s comece unha etapa chea de éxitos en todos os planos e que sempre saiban que o agarimo que me brindastes lévoo dentro do meu corazón, sentíndome orgullosa da vosa amizade...

Quérovos moito a tod@ e cada un de vosotr@s...

FELIZ NADAL E PROSPERO ANO NOVO

jueves, 20 de diciembre de 2007

LA MUSA Y EL GUERRERO- a musa e o guerreiro


La musa lentamente se despojó de sus ropajes para fundirse con el agua cristalina de aquel lago que se encontraba en el claro; él, oculto la miraba entre los árboles, jamás había visto tanta belleza como ella irradiaba, sus ojos, azules como el cielo despejado después de un día de lluvia, brillaban como luciérnagas, su cabellera larga y negra como una noche sin estrellas, relucía ante el reflejo del sol entre las hojas, su cuerpo moldeado como cual figura tallada con cincel por un escultor de deidades griegas, imagen etérea, de piel tan blanca que parecía casi incorpórea, le hacían desearle como un moribundo aferrándose a la vida…
Ella, aún no le había visto, ignorante de su oculto observador, disfrutaba de la calidez del agua, disfrutaba de la quietud que aquel lugar le brindaba, el poder perderse en sus pensamientos, en sus sueños sin que nadie le estorbara, perderse en sí misma como si aquellas aguas pudieran transportarla a un mundo que aún no conocía. Había concurrido a aquel sitio desde que era apenas una niña, siempre gustó de tan hermoso paisaje, el canto de las aves, y el olor a yerba mojada; hoy, vendría por última vez, último gozo antes de su partida. Nunca supo el por qué debía alejarse de aquel sitio, nunca entendió los motivos que le impulsaban a seguir un destino incierto, una aventura cuyo camino desconocía, pero algo dentro de sí, le exigía, le obligaba a marchar, necesidad imperiosa de partir en busca de algo que desconocía, algo que reconocería sólo cuando le encontrase.
No estaba previsto entre sus planes el ser observada por aquel extraño, así como no tenía previsto lo que sucedería.
Él esperó sigiloso mientras ella salía de entre las aguas y se ataviaba nuevamente, su instinto le señalaba que lo suyo no era simple deseo, era algo más profundo, algo que no podía reconocer pues jamás le había vivido antes, un sentimiento que hacía latir su corazón desbocadamente, como un potro galopando al viento, pero con una calidez que le hacía sentir un deseo de protección desconocido para él. Él, un guerrero que sólo conocía de muerte y dolor, brutalidad en el combate, tomando las resultas de cada lucha, no preguntándose jamás si cada mujer que hizo suya en su paso sentía o no algo a por él, o si él sentía algo más que no fuera puramente carnal; hombre cuyos instintos de supervivencia, le hicieron merecedor de grandes loanzas por sus proesas, jamás sintió aquel cálido sentimiento, aquel suave pero poderoso deseo de tenerla entre sus brazos y protegerla cual niño inocente; todos aquellos sentimientos, le convulsionaban el cuerpo, atizándole la mente en raciocinios muy lejanos a aquellos tan conocidos por él, apenas pudo esperar que aquella bella mujer se encontrase ya en condiciones de ser vista, para apearse ante su presencia.
Fue una gran sorpresa que apareciese aquel hombre cuyas duras facciones: su rostro, marcado por una cicatriz le atravesaba la mejilla izquierda, dando un aspecto sombrío, podían intimidar hasta al más osado, pero que a ella, le dejaba impertérrita, perdida en la profundidad de su mirada; había algo en aquellos ojos, algo que no adivinaba, aún así, sentía que un lazo invisible le ataba a aquellos ojos, a aquel abismo profundo que se asomaba en su mirada.
Antes que pudiese apenas decir nada, ella reconoció que lo que buscaba se encontraba ahí, frente a ella, él era la razón de ese impulso que le obligaba a marcharse para encontrarle, pero antes que pudiese hablarle, salieron de entre los árboles unos hombres vestidos con armaduras, sin darle tiempo de reaccionar a aquel hombre, le clavaron por la espalda una flecha certera, que le atravesó de lado a lado; abriendo los ojos ante la sorpresa del embate, calló ante sus pies agonizante.
Viéndose cercada ante el inminente ataque, cogió de aquel hombre su espada para dar combate a sus eventuales atacantes, no pudo alzar estocada alguna, una nueva flecha se ensartó esta vez en su pecho cayendo sobre el guerrero que yacía en el suelo, quien apenas con fuerza sólo pudo abrazarla y como último gesto, dejar un cálido beso en los labios de aquella que su corazón había capturado con su belleza.
SVW.

A musa lentamente desposuír das súas roupaxes para fundirse coa auga cristalina daquel lago que se atopaba no claro; el, oculto mirábaa entre as árbores, xamais vira tanta beleza como ela irradiaba, os seus ollos, azuis como o ceo despexado logo dun día de choiva, brillaban como luciérnagas, a súa cabeleira longa e negra como unha noite sen estrelas, relucía ante o reflexo do sol entre as follas, o seu corpo moldeado como cal figura tallada con cincel por un escultor de deidades gregas, imaxe etérea, de pel tan branca que parecía case incorpórea, facíanlle desexarlle como un moribundo aferrándose á vida?
Ela, aínda non lle viu, ignorante do seu oculto observador, gozaba da calidez da auga, gozaba da quietud que aquel lugar brindáballe, o poder perderse nos seus pensamentos, nos seus soños sen que ninguén lle estorbase, perderse en si mesma coma se aquelas augas puidesen transportala a un mundo que aínda non coñecía. concorrera a aquel sitio desde que era apenas unha nena, sempre gustou de tan fermosa paisaxe, o canto das aves, e o cheiro a yerba mollada; hoxe, viría por última vez, último gozo antes da súa partida. Nunca soubo o por que debía afastarse daquel sitio, nunca entendeu os motivos que lle impulsaban a seguir un destino incerto, unha aventura cuxo camiño descoñecía, pero algo dentro de si, esixíalle, obrigáballe a marchar, necesidade imperioso de partir en busca de algo que descoñecía, algo que recoñecería só cando lle atopase.
Non estaba previsto entre os seus plans o ser observada por aquel estraño, así como non tiña previsto o que sucedería.
El esperou sigiloso mentres ela saía de entre as augas e ataviábase novamente, o seu instinto sinaláballe que o seu non era simple desexo, era algo máis profundo, algo que non podía recoñecer pois xamais lle viviu antes, un sentimento que facía latexar o seu corazón desbocadamente, como un poldro galopando ao vento, pero cunha calidez que lle facía sentir un desexo de protección descoñecido para el. El, un guerreiro que só coñecía de morte e dor, brutalidade no combate, tomando resúltalas de cada loita, non preguntándose xamais se cada muller que fixo súa no seu paso sentía ou non algo a por el, ou se el sentía algo máis que non fose puramente carnal; home cuxos instintos de supervivencia, fixéronlle merecedor de grandes loanzas polas súas proesas, xamais sentiu aquel cálido sentimento, aquel suave pero poderoso desexo de tela entre os seus brazos e protexela cal neno inocente; todos aqueles sentimentos, lle convulsionaban o corpo, atizándole a mente en raciocinios moi afastados a aqueles tan coñecidos por el, apenas puido esperar que aquela bela muller atopásese xa en condicións de ser vista, para apearse ante a súa presenza.
Foi unha gran sorpresa que aparecese aquel home cuxas duras faccións: o seu rostro, marcado por unha cicatriz atravesáballe a fazula esquerda, dando un aspecto sombrío, podían intimidar ata ao máis ousado, pero que a ela, deixáballe impertérrita, perdida na profundidade da súa mirada; había algo naqueles ollos, algo que non adiviñaba, aínda así, sentía que un lazo invisible atáballe a aqueles ollos, a aquel abismo profundo que se asomaba na súa mirada.
Antes que puidese apenas dicir nada, ela recoñeceu que o que buscaba atopábase aí, fronte a ela, el era a razón dese impulso que lle obrigaba a marcharse para atoparlle, pero antes que puidese falarlle, saíron de entre as árbores uns homes vestidos con armaduras, sen darlle tempo de reaccionar a aquel home, craváronlle por detrás unha frecha certeira, que lle atravesou de lado a lado; abrindo os ollos ante a sorpresa do embate, calou ante os seus pés agonizante.
Véndose cercada ante o inminente ataque, colleu daquel home a súa espada para dar combate aos seus eventuais atacantes, non puido alzar estocada algunha, unha nova frecha se ensartó esta vez no seu peito caendo sobre o guerreiro que xacía no chan, quen apenas con forza só puido abrazala e como último xesto, deixar un cálido bico nos beizos daquela que o seu corazón capturara coa súa beleza.

martes, 18 de diciembre de 2007

SENSACIONES - sensacións


Qué se hace cuando pesa el alma
cuando duelen los silencios
y se pierde la calma
mientras se muere en los recuerdos
nubarrones cubren los días
sueños que me estremecieron
pasiones hoy perdidas
voy consumiendo el momento
solitarias noches sin alegría
barcaza que navega por el tiempo
no te lleves mi dicha
dejale en el jardín que fuera mío
para que no se enfríe mi cuerpo
recorro los rincones
buscando un secreto
promesas que algún día cumpliría
ya no serán como soñé nuestros cuerpos




Que se fai cando pesa a alma
cando doen os silencios
e pérdese a calma
mentres se morre nos recordos
nuboeiros cobren os días
soños que me estremeceron
paixóns hoxe perdidas
vou consumindo o momento
solitarias noites sen alegría
barcaza que navega polo tempo
non che leves a miña dita
dejale no jardin que fose meu
para que non se arrefríe o meu corpo
percorro os recunchos
buscando un secreto
promesas que algún día cumpriría
xa non serán como soñei os nosos corpos
SVW.

jueves, 13 de diciembre de 2007

UN AÑO YA


Justo el día de hoy hace un año atrás me dijiste que no podía ser, que odiabas las circunstancias, el momento y la vida que te tocó, con ello, arrancaste mis ilusiones, te llevaste mi alegría, me sumergiste en el dolor... hace un año mi mundo se derrumbó y casi se extinguió mi vida...

Hundida en la tristeza y la desesperación, no reconocí los días que siguieron, ni las semanas, ni los meses, se había ido tu sonrisa, ya no estabas ahí, acariciando tu barbilla mientras con la mirada me devorabas, tus ojos se habían apartado de mí, y yo, olvidé reír. Mis días se transformaron en invierno crudo y cruel... Lo que siguió los meses después, un verdadero horror, el reencuentro no fue mejor, puñaladas mutuas de recriminación, desprecio, rencor, dolor que nos martirizó, hizo surgieran duras y despectivas palabras de tu boca, y mi herida se profundizó...
Cuando ya creí que no volverías, comencé lentamente una nueva vida, rodeada por mis amigos, creé un mundo que me protegía, donde mis penas compartía; sin quererlo alguien más llegó a mi vida, se fue metiendo en mi piel inventando nuevas alegrías, así su sonrisa, trajo nuevamente luz a mis días, esperanzas y dicha. Cuando creía que de ti pasaría, apareciste ante mi puerta diciendo que no me olvidabas, que yo seguía en tu vida, que como perro lastimado aún mi recuerdo te dolía, fui presa de mi amor que renacía, quise luchar por aquello que guardaba en mi pecho, mientras con fuerza mi corazón latía...

Nuevo dolor, nueva tristeza, nueva desdicha, saber que prohibido eres por esas circunstancias, ese tiempo, que apresan dolorosamente tu vida, ver con dolor que tus sentimientos hacia mí en dos te partían, no mejoró mis días, ni dio paz a nuestros deseos que con fuerza revivían.
He descubierto el jardín que en silencio construías, tus palabras impresas, cargadas de desdicha no pasaron inadvertidas, comprendí y acepté lo que decías sobre las obligaciones, los deberes, las razones que te guían, recordé a quien estaba ahora entrando en mi vida, y vi el dolor que en él tu presencia ceñía, injusticia para quien me devolvía la alegría, injusticia despreciarle cuando tu ya no serías mi vida, imposible pagarle con desidia, él no merece tanta desdicha por querer llenar de amor mi vida vacía.

Hace unos días te escribí para finalmente despedirme, diciéndote que serían sus brazos los que me cubrirían, será su amor el que dé calor a mi vida, serán sus besos los que recorran mi piel en las noches frías, el que pinte mi mundo de color y traiga el sol a mis días, ahora soy yo quien parte de tu vida, quien con dolor se despida, sólo puedo decirte que te llevo en el corazón, y siempre serás Mellilla

domingo, 9 de diciembre de 2007

TERNURA - Tenrura


La ternura con la que hoy me llenas
sólo comparable con la brisa fresca
rocío que en la madrugada las flores baña
para que no mueran en la soledad descuidadas

Con sonrisas y bromas casi infantiles,
a mi alma acaricias con tu mirada franca
suave espuma que las olas en la costa deja
me devuelves la vida y las penas espantas

Con cosquillas de palabras me besas
dulcemente me muestras que ya estoy en tu alma
voy perdiéndome en esa sonrisa cálida
suave dulzor es el amor que me regalas

No me sueltes, sujeta fuerte mi mano
no permitas que me pierda esperando una palabra
llévame en un vuelo al cielo contigo
muéstrame que hoy es el mañana

Detén los huracanes y las tormentas
demonios que a mi vida aquejan
aleja las sombras que no me dejan
cóbijame en tu cariño, no dejes que me vaya


A tenrura coa que hoxe me enches
só comparable coa brisa fresca
rocío que na madrugada as flores baña
para que non morran na soidade descoidadas

Con sorrisos e bromas case infantís,
á miña alma acariñas coa túa mirada franca
suave espuma que as ondas na costa deixa
devólvesme a vida e as penas espantas

Con cóxegas de palabras bícasme
dulcemente móstrasme que xa estou na túa alma
vou perdéndome nese sorriso cálido
suave dulzor é o amor que me regalas

Non me soltes, suxeita forte a miña man
non permitas que me perda esperando unha palabra
lévame nun voo ao ceo contigo
móstrame que hoxe é o mañá

Detén os furacáns e as tormentas
demos que á miña vida afectan
afasta as sombras que non me deixan
cóbijame no teu agarimo, non deixes que me vaia
SVW.

domingo, 2 de diciembre de 2007

CIGARRA


Cigarra, que por las noches
a la luna cantas tu canción
tristemente enamorada

No sabes de promesas ni esperanzas
apenas sabes de sueños
que se quedaron clavados en tu alma

Sólo pides a la luna
solitaria y desconsolada
que nunca se olvide cuanto le amabas

llora tu melodía
que nadie seca tus lágrimas
llora por la pérdida de tu vida gastada

Consuela tu tristeza sabiendo
que en la distancia también te ama
también lleva partida el alma

No es el deseo de la luna apartarla
es la vida, el destino, las circunstancias
mientras la cigarra a su amor canta




Cigarra, que polas noites
á lúa cantas a túa canción
tristemente namorada

Non sabes de promesas nin esperanzas
apenas sabes de soños
que quedaron cravados na túa alma

Só pides á lúa
solitaria e desconsolada
que nunca se esqueza canto lle amabas

chora a túa melodía
que ninguén seca as túas bágoas
chora pola perda da túa vida gastada

Consola a túa tristeza sabendo
que na distancia tamén che ama
tamén leva partida a alma

Non é o desexo da lúa apartala
é a vida, o destino, as circunstancias
mentres a cigarra ao seu amor canta
SVW

miércoles, 28 de noviembre de 2007

OTRA VEZ EN MI PUERTA - outra vez na miña porta


Lentamente te vas metiendo nuevamente en mí
regresas altivo queriendo rehuir
pero tus sentimientos te impiden partir
estás atrapado conozco mi poder en tí

Te alejas, reniegas, y luego vuelves otra vez
me odias, me amas, me niegas cada vez
te duelo, te retuerces, no me quieres peder
te observo, te dejo, quiero comprender

Me desafías, te expulso y vuelves a aparecer
te marchas, te odio, entre nosotros todo gira otra vez
avergonzado confiesas no haberme sacado nunca de tu vida
razones que nuestros corazones se niegan a entender

Te amo, me amas, yo estoy en tu piel
explotas, te arrastras, me haces enloquecer
me miras, me devoras, te vuelvo a encender
desvarío, desvarías, bebemos la amarga y dulce miel


Lentamente vasche metendo novamente en min
regresas altivo querendo rehuir
pero os teus sentimentos impídenche partir
estás atrapado coñezo o meu poder en tí

Afástasche, renegas, e logo volves outra vez
ódiasme, ámasme, négasme cada vez desbástoche,
che retuerces, non me queres peder
obsérvoche, déixoche, quero comprender

Me desafías, expúlsoche e volves aparecer
márchasche, ódioche, entre nós todo vira outra vez
avergoñado confesas non haberme sacado nunca da túa vida
razoes que os nosos corazóns néganse a entender

Ámoche, ámasme, eu estou na túa pel
explotas, arrástrasche, fasme tolear
mírasme, devórasme, vólvoche a acender
desvarío, desvarías, bebemos a amarga e doce mel
SVW.

domingo, 25 de noviembre de 2007

El mejor concierto de mi vida... LA FUGA!!!!!!! - O mellor concerto da miña vida... A FUGA!!!!!!!

Ayer llegó el día más esperado en este último tiempo, llevaba 2 meses preparándome para este mega-evento... los de LA FUGA se presentaban en Santiago de Chile, y yo estaría ahí, en primera fila, y jugándomela por verles en persona... adivinen... (bueno, por las fotos no necesitan adivinar jajajajajajajajajajajaja)... Sip... como siempre, hice lo que había planeado, fuí la primera en llegar, pude estar frente al escenario y, finalmente hacerme fotografías con los de LA FUGA... sip, me di el gustazo de mi vida, abrazos, besos, conversaciones, risas, nervios... sólo mis amig@s y yo fuimos los afortunados de lograr estar a solas con LA FUGA después de su presentación, minutos después de su salida del escenario... y valió la pena cada segundo de la larga espera (7 horas en total)... pero vaya que lo valieron... además... también obtuve "mi pequeño tesoro", me dieron autógrafos dedicados de cada uno de ellos para mí, la púa que NANDO lanzó desde el escenario y... ME AUTOGRAFIARON MI CAMISETA mientras la tenía yo puesta (en la figura que mostraba el rostro de cada uno... sip... jajajajajajajaja, los más complicados en autografiarla fueron FITO y especialmente RULO... adivinen por qué.. jajajajajajajajaja)...

Fue un gran día... un concierto FANTÁSTICO de nunca olvidarse en la vida... y yo conservaré "mi tesoro" siempre...



Onte chegou o día máis esperado neste último tempo, levaba 2 meses preparándome para este mega-evento... os da FUGA presentábanse en Santiago de Chile, e eu estaría aí, en primeira fila, e xogándoma por verlles en persoa... adiviñen... (bo, polas fotos non necesitan adiviñar jajajajajajajajajajajaja)... Sip... como sempre, fixen o que planeara, fuí a primeira en chegar, puiden estar fronte ao escenario e, finalmente facerme fotografías cos da FUGA... sip, deime o gustazo da miña vida, abrazos, bicos, conversacións, risas, nervios... só os meus amig@s e eu fomos os afortunados de lograr estar a soas coa FUGA logo da súa presentación, minutos logo da súa saída do escenario... e valeu a pena cada segundo da longa espera (7 horas en total)... pero vaia que o valeron... ademais... tamén obtiven "o meu pequeno tesouro", déronme autógrafos dedicados de cada un deles para min, a púa que NANDO lanzou desde o escenario e... ME AUTOGRAFIARON A miña CAMISETA mentres a tiña eu posta (na figura que mostraba o rostro de cada un... sip... jajajajajajajaja, os máis complicados en autografiarla foron FITO e especialmente RULO... adiviñen por que.. jajajajajajajajaja)...

Foi un gran día... un concerto FANTÁSTICO de nunca esquecerse na vida... e eu conservarei "o meu tesouro" sempre...

viernes, 23 de noviembre de 2007

ALEGRÍA DE UNA RESIGNACIÓN - alegría dunha resignación



Y me agito calmadamente en mi soledad
me angustio en mi sonrisa ante los demás
muero mientras vivo cuando ya no estás
realizo sueños muertos para poder soñar

Las alegrias que un día fueron mías ya no están
penas que me eran ajenas a mi lado siempre van
mientras la paloma alza el vuelo para no regresar jamás
se ha ido la luz del dia dejando vacío y oscuridad
he olvidado cómo es llorar



E axítome calmadamente na miña soidade
me angustio no meu sorriso ante os demais
morro mentres vivo cando xa non estás
realizo soños mortos para poder soñar

As alegrias que un día foron miñas xa non están
penas que me eran alleas ao meu lado sempre van
mentres a pomba alza o voo para non regresar xamais
se foi a luz do dia deixando baleiro e escuridade
esquecín como é chorar
SVW.

martes, 20 de noviembre de 2007

La Pena o La Nada

Hace mucho que aprendí que, si se ama a un ave, debe dejarsele libre, si vuelve a tí, es tuyo, si no vuelve, es porque nunca lo fue... Hay seres que eligen volver sin ser buscados, por voluntad propia, entre ellos uno cuyas palabras y el tiempo le pusieron en su sitio trayéndole de regreso; pero es como aquel ave que se clava en la espina creyendo que así será feliz... El mismo, aún le quedan lecciones que el tiempo se encargará de enseñarle... Por mi, puede seguir intentando tapar el sol con un dedo... Yo, algún día encontraré el cielo...

Hace mucho me dejó esta canción... hoy se la devuelvo...

Les ruego a
Uds. mis amig@s sean indulgentes con mi interpretación, pues reconozco que los bajos nunca han sido mi fuerte... sorry... Les quiero mucho a tod@s



Fai moito que aprendín que, se se ama a un ave, debe dejarsele libre, se volve a tí, é teu, se non volve, é porque nunca o foi... Hai seres que elixen volver sen ser buscados, por vontade propia, entre eles un cuxas palabras e o tempo puxéronlle no seu sitio traéndolle de regreso; pero é como aquel ave que se crava na espiña crendo que así será feliz... O mesmo, aínda lle quedan leccións que o tempo encargarase de ensinarlle... Polo meu, pode seguir intentando tapar o sol cun dedo... Eu, algún día atoparei o ceo...

Fai moito me deixou esta canción... hoxe devólvolla...

Rógolles a Uds. os meus amig@s sexan indulgentes coa miña interpretación, pois recoñezo que os baixos nunca foron o meu forte... sorry... Quérolles moito a tod@s

viernes, 16 de noviembre de 2007

BRISA

Y me quedé ahí mirando perdida
una puerta abierta y vacía
corrientes de aire la embestían
tibiesa en las manos que se me iba
cansada una lágrima rodó mi mejilla
no pude pararla aunque caía sin prisa
como hoja al viento se ha vuelto mi vida
muero por las noches, renazco a la luz del día
SVW.


E quedeime aí mirando perdida
unha porta aberta e baleira
correntes de aire a embestían
tibiesa nas mans que se me ía
cansada unha bágoa rodou a miña fazula
non puiden parala aínda que caía sen présa
como folla ao vento volveuse a miña vida
morro polas noites, renazo á luz do día







Siempre supe que volverías... negar lo que se siente, es querer tapar el sol con un dedo, puedes intentar seguir negando, rechazando, pero la verdad es sólo una... Los latidos del corazón siempre podrán más, y tapar el sol con un dedo es imposible... Tardaste en comprenderlo, ahora sólo queda que lo asumas, te guste o no, yo siempre he estado, estoy y estaré en tí...

miércoles, 14 de noviembre de 2007

Tudo isto é Fado

Hoy seré yo quien les de una sorpresa... espero que les agrade...

Para mis amig@s, un poco del cariño incondicional que me han dado... a mi amigo Kurtz... enga, que mientras no te vayas de coñas por mi trabajo, ya nos reirémos de las espadas y chupachus como siempre... a mi amiga may, en gratitud al regalo que tan generosamente me diste, ya le daremos al son en conjunto... para la querida maki... que ya sabes guapa... cuando nos veamos, le daremos caña a tu piano con gusto... jejejejejejeje... a mi amiga Conchi, ya me imaginarás ahora en ese concierto que me voy a dar un gusto de la hostia, claro más ahora que ya he recibido lo que me enviaste, gracias guapa!!!!!... a mi querida Inma, que ya sé cuánto te gusta, así que te lo dedico con mucho cariño a miña irmá

No puedo dejar fuera a mis amig@s Bel, Indigo, Gerardo, Guije, Juanma, Juanjo, Sirena de la Luna, a mi hija virtual Montse, y a tod@ l@s que me leéis siempre...
en fin, os lo dejo con todo mi cariño para tod@s vosotr@s


Hoxe serei eu quen lles dunha sorpresa... espero que lles agrade...

Para os meus amig@s, un pouco do agarimo incondicional que me deron... ao meu amigo Kurtz... enga, que mentres non che vaias de coñas polo meu traballo, xa nos reirémos das espadas e chupachus como sempre... á miña amiga may, en gratitude ao agasallo que tan xenerosamente me diste, xa lle daremos ao son en conxunto... para a querida maki... que xa sabes guapa... cando nos vexamos, darémoslle cana ao teu piano con gusto... jejejejejejeje... á miña amiga Conchi, xa me imaxinarás agora nese concerto que me vou a dar un gusto da hostia, claro máis agora que me chegou o que me enviaches, graciñas guapa!!!!!!... á miña querida Inma, que xa se canto che gusta, así que cho dedico con moito agarimo a miña irmá

Non podo deixar fóra aos meus amig@s Bel, Indigo, Gerardo, Guije, Juanma, Juanjo, Sirena da Lúa, á miña filla virtual Montse, e a tod@ l@s que me ledes sempre...
en fin, déixovolo con todo o meu agarimo para tod@s vosotr@s


martes, 13 de noviembre de 2007

Salidas de madre





¿¿¿Qué mierda se hace con los sentimientos cuando ya no se puede hacer nada???
¿¿¿Cómo hostia se sigue en el camino sin perderse en el intento???
¿¿¿Cómo coños cierras una herida que vuelve a sangrar???

Joer, que duele, no se puede, apenas se respira, apenas si te queda vida...


Te retuerces, sangras, te mueres, para despertar con las manos vacías...


Para escuchar frases de amor tardías, sin promesas, que te duelen más que el primer día...


Porque esa ventana es toda nuestra, para mi amiga Inma y para mí... PARA TÍ... es tu turno de vivir en el infierno... hace mucho he tomado el veneno que me dejó tu silencio, y hoy soy yo quien te lo devuelvo...

lunes, 12 de noviembre de 2007

NAUFRAGANDO




Silencio que en la negrura de la noche abrumas
aire que a mis pulmones ya no llenas
corazón que ya no late
mis penas ya fueron hoguera

Vacío el corazón
ha perdido la razón
se ha muerto el sentimiento
hoy gobierna el caos interno

Ya no fluyen las corrientes
no hay brisa para henchir las velas
las aguas del mar parecen espesas
mi barca se encalló en las arenas

Para qué me alumbras con tu espejo??
no te bastaba mi tormento??
quieres y no quieres mis tiempos
nuevamente me conviertes en naufragio de sueños



Silencio que na negrura da noite atafegas
aire que aos meus pulmóns xa non cheas
corazón que xa non latexa
as miñas penas xa foron fogueira

Baleiro o corazón
perdeu a razón
morreuse o sentimento
hoxe goberna o caos interno

Xa non flúen as correntes
non hai brisa para henchir as velas
as augas do mar parecen espesas
a miña barca se encalló nas areas

Para que me alumas co teu espello??
non che bastaba o meu tormento??
queres e non queres os meus tempos
novamente convértesme en naufraxio de soños

SVW

sábado, 10 de noviembre de 2007

UN HERMOSO REGALO - un fermoso agasallo

Ayer tarde, recibí este hermoso regalo de mi querida amiga MGQEAOL... y quiero compartirlo con Uds. les cuento que ella ha estado delicada de su garganta bastantes semanas, pero aún así ha atendido una petición mía para regalarme algo de su hermosa voz en un fado... Ojalá lo aprecien tanto como yo, por el mérito de su esfuerzo al haber estado tan malita de su voz así como por la belleza de la misma...
Enga guapa... que molas tía!!!... y muchas gracias por tu hermoso regalo...

Onte tarde, recibín este fermoso agasallo da miña querida amiga MGQEAOL... e quero compartilo con Uds. cóntolles que ela estivo delicada da súa garganta bastantes semanas, pero aínda así atendeu unha petición miña para regalarme algo da súa fermosa voz nun fado... Oxalá o aprecien tanto como eu, polo mérito do seu esforzo ao estar tan malita da súa voz así como pola beleza da mesma...

Enga guapa... que molas tía!!!... e moitas grazas polo teu fermoso agasallo...

viernes, 9 de noviembre de 2007

EN ESTOS DÍAS - Nestes días

Hace unos días había tomado una decisión, sip, muchos de uds se percataron y me contactaron presentando su queja ante mi desaparición y la desaparición de mis letras, algo que se puede ver en el post de mi bosque, que era lo único que había dejado para vosotr@s, sorry... es que tal como os hice saber, había yo creado un nuevo hogar en otro sitio, uno donde puediera yo compartir algo más que mis letras, algunos pudisteis dar con aquel lugar sin mayores inconvenientes, otr@s aún me hacéis saber en correos que os ha sido imposible accesar aquel lugar, vale... así que no he tenido más opción que regresar, además, reconozco que existe otra causa además de aquell@s de vosotr@s que no habéis dado con mi nuevo hogar...

He hecho una promesa, y l@s que me conoceis bien, sabéis que trato al máximo de cumplir mis promesas, y rara vez he faltado a una de ellas... también reconozco que dicha persona a quién le he hecho esta promesa, se cabreará con muchas de las cosas que aquí he escrito, pero enga, que tod@s sabéis que sólo escribo de lo que siento, y no siempre mis sentimientos podrán agradar tod@s... así que, para "esa persona" sorry si llegas a cabrearte con algo de lo que haya yo escrito que lo he plasmado tal y como lo sentía mi corazón en ese momento y no me gusta corregir lo que ya he escrito, así que se queda tal y como está, que yo también estaba cabreada cuando le he escrito así...

Por otro lado, para l@s que gustéis saber, el otro hogar no será cerrado, nop... ahí seguiré escribiendo al igual que acá, sólo que como l@s que habéis llegado ahí, descubriréis que la tematica es distinta, son otro tipo de cosas de las que escribo, y espero que os animéis a intentar llegar ahí que al igual que acá... siempre seréis bienvenid@s a mi mesa...

Ahora, por haber estado ausente tantos días y que me habéis echado en falta, ya me he enterado por vuestr@s correos y comentarios generosos en tal sentido, así como yo os he extrañado a vosotr@s, unos temas de La Fuga (que ya sabéis son mis favoritos, y otro de Extremoduro que también molan mucho)

Un beso para tod@s con el mismo cariño de siempre... ya os daré nuevas entregas de esas que tanto os gustan...




Fai uns días tomara unha decisión, sip, moitos de uds decatáronse e me contactáron presentando a súa queixa ante min desaparición e a desaparición das miñas letras, algo que se pode ver no post do meu bosque, que era o único que deixara para vosotr@s, sorry... é que tal como fíxenvos saber, había eu creado un novo fogar noutro sitio, un onde puediera eu compartir algo máis que as miñas letras, algúns pudistéis dar con aquel lugar sen maiores inconvenientes, otr@s aínda me facedes saber en correos que vos foi imposible accesar aquel lugar, vale... así que non tiven máis opción que regresar, ademais, recoñezo que existe outra causa ademais de aquell@s de vosotr@s que non destes co meu novo fogar...

fixen unha promesa, e l@s que me coñecedes ben, sabedes que trato ao máximo de cumprir as miñas promesas, e de cando en cando faltei a unha delas... tamén recoñezo que dita persoa a quen lle fixen esta promesa, se cabreará con moitas das cousas que aquí escribín, pero enga, que tod@s sabedes que só escribo do que sinto, e non sempre os meus sentimentos poderán agradar tod@s... así que, para "esa persoa" sorry se chegas a cabrearte con algo do que haxa eu escrito que o plasmei tal e como o sentía o meu corazón nese momento e non me gusta corrixir o que xa escribín, así que queda tal e como está, que eu tamén estaba encabuxada cando lle escribín así...

Doutra banda, para l@s que gustedes saber, o outro fogar non será pechado, nop... aí seguirei escribindo do mesmo xeito que acá, só que como l@s que chegastes aí, descubriredes que a tematica é distinta, son outro tipo de cousas das que escribo, e espero que vos animedes a intentar chegar aí que do mesmo xeito que acá... sempre seredes bienvenid@s á miña mesa...

Agora, por haber estado ausente tantos días e que me botastes en falta, xa me decatei por vuestr@s correos e comentarios xenerosos en tal sentido, así como eu estrañeivos a vosotr@s, uns temas da Fuga (que xa sabedes son os meus favoritos, e outro de Extremoduro que tamén molan moito)

Un bico para tod@s co mesmo agarimo de sempre... xa vos darei novas entregas desas que tanto vos gustan...






jueves, 8 de noviembre de 2007

Sueños


Mientras dormía
sentí tus manos recorrer mi piel
tus caricias urgentes
tus manos deseando poseerme
acariciándome lujuriosamente
tus dedos recorrían mi intimidad
tomaban ansiosos la cumbre
esa que habita entre los labios de mi ser
yo apenas podía resistir
no quería
ansiaba sentirte así
con cada arremetida de tus dedos
me arrancabas gemidos de placer
con avidez te abrí mis piernas
y dejé que tus manos se apoderaran de mí
bastó una arremetida
sentir esa dureza encendida en mi
el peso de ese ser
penetrando con fuerza
tomando, exigiendo poseer
para comprender que no eras tu
que no estaba entre tus brazos
que no era tu piel
ni era tu ser quien me poseía
eran otras manos
era otra piel
era otro ser
otro gemido se me escapó
pero ya no era de placer
era mi llanto contenido
entonces nuevamente
me llenó la resignación
la tristeza ya hace tanto por amiga
ocupó mi corazón
SVW