miércoles, 25 de julio de 2007

RECORRIENDO CIUDADES



Otra nueva ciudad
un tribunal al que debo llegar
papeles que vienen y van
corro y corro sin parar

Apenas respiro y me detengo a pensar
en otro momento, otro lugar
imágenes que me asaltan
sueños que nunca volverán

Mi mente tiene alas de soledad
cansada evoca los recuerdos
que aún no me dejan en paz
su sonrisa melancólica y su triste mirar

Me pregunto ¿habrá logrado olvidar?
¿sus heridas habrán sanado ya?
mi corazón se hunde en la tristeza
mientras apreto el paso sin dejar de caminar

Los eventos han seguido su camino
ya nada los cambiará
yo seguiré recorriendo caminos
su herida nunca cerrará

Me mezclo entre el gentío
un par de horas debo de esperar
aún no es tiempo de volver a mi destino
me resigno a saber que siempre dolerá
SVW


Ouatra nova cidade
un tribunal ao que debo chegar
papis que veñen e van
corro e corro sen parar

Apenas respero e detéñome a pensar
noutro momento, outro lugar
imaxes que me asaltan
soños que nunca volverán

A miña mente ten ás de soidade
cansa evoca os recordos
que aínda non me deixan en paz
o seu sorriso melancólico e o seu triste mirar

Pregúntome lograría esquecer?
as súas feridas haberán sanado xa?
o meu corazón afúndes na tristeza
mentre apreto o paso sen deixar de camiñar

Os evento seguiron o seu camiño
xa nada os cambiará
eu seguirei percorrendo camiños
a súa ferida nunca pechará

Mestúrome entre o gentío
un par de horas debo de esperar
aínda non é tempo de volver ao meu destino
resígnome a saber que sempre doerá
SVW


4 comentarios:

JuanMa dijo...

Nunca se sabe, Amiga. Puede que sí deje de doler. Puede que aparezca de nuevo la felicidad y el sol luzca brillante.

Besos y besos.

Muxica dijo...

Tu corazón sanará, siempre pasa. Nos parece que nunca cerrará la herida y cuando menos lo pienses suele llegar la medicina que lo cura todo. ¿ sabes que dice mi madre...? " un clavo saca otro clavo" Pasaran los días, dolerá infinitamente, pero, un día te despertaras sin pena y con mas ilusion para comenzar a caminar por otra ilusión.
Te hablo por experiencia propia, aunque no este en el mejor momento de dar consejos, sé muy bien la ruta del corazón; la desilusión mata el sentimiento mas grande y poderoso, y podrás respirar de nuevo sin mas dolor.
Un biquiño rapaciña.

Paços de Audiência dijo...

Y que vuelvas pronto y bien. Se te echa de menos.

butherfly dijo...

JUANMA... Ojalá que deje de doler algún día...
Besos guapo...

INMA... Quisiera encontrar a ese clavo capaz de sacarme al clavo que hace que duela tanto... seguiré caminando, quizá así lo encuentre en algún momento...
Mientras... me detendré de tanto en tanto para tener una de nuestrasa charlas, que ya voy extrañando tus palabras y nuestros secretos...
Un biquiño moito agarimoso o meu amiga estráñoche

CABEZOTA SIN REMEDIO... cuando se extraña es porque se recuerda (eso es algo que te dije en otra ocasión)... yo también extraño y siento... ya voy de regreso... y te hablaré si te veo por ahí...
Un beso amigo