sábado, 1 de septiembre de 2007

ESTAS ENTRANDO A MI VIDA - ESTAS ENTRANDO NA miña VIDA

Tus palabras me llegan
susurros en mis oídos,
de noche clara y serena
palabras cargadas de sentimientos
que alegran mi tristeza
caricias que voy necesitando
en esta larga espera
gestos pequeños y sinceros
me van diciendo que te crea
que en verdad me vas queriendo
y yo quisiera que así fuera
dejarme abrazar en tu tibieza
sentir el calor de tus labios
que van dejando en mi cuerpo huellas
trazas de fuego en mi piel encendidas
brisas de sentimientos
que en mí se estrellan
mariposas que en mi vientre
anidando cada día se encuentran
ansias por tenerte
por perderme en esa entrega
por fundirme con tu cuerpo
al ritmo de una música bella
respiración entrecortada y gemidos
de placer y pasión que quema
saber que en ti encuentro
esa playa serena
en que vare mi barca
y nunca más en la niebla me pierda.




As túas palabras chéganme
susurros nos meus oídos,
de noite clara e serena
palabras cargadas de sentimentos
que alegran a miña tristeza
caricias que vou necesitando
nesta longa espera
xestos pequenos e sinceros
vanme dicindo que che crea
que en verdade me vas querendo
e eu quixese que así fose
deixarme abrazar na túa morneza
sentir a calor dos teus beizos
que van deixando no meu corpo pegadas
trazas de lume na miña pel acesas
brisas de sentimentos
que en min se estrelan
bolboretas que no meu ventre
aniñando cada día atópanse
ansias por terche
por perderme nesa entrega
por fundirme co teu corpo
ao ritmo dunha música bela
respiración entrecortada e gemidos
de pracer e paixón que queima
saber que en ti atopo
esa praia serena
en que vare a miña barca
e nunca máis na néboa pérdame.
SVW

14 comentarios:

Carlospuerto dijo...

no te vayas a hundir de nuevo

butherfly dijo...

CARLOSPUERTO... no sé si tomar tu comentario como un buen deseo, o como una falta de respeto, así que lo dejaré por esta vez, pero ya he visto en otra ocasión que tus comentarios van algo DESUBICADOS y lejos de lo que se ha pretendido, con pena debo agregar que, llamaste a un amigo mío ENFERMO DE LA CABEZA, cuando sólo intentaba hacer un "mea culpa", no sé con qué atribuciones te tomas la confianza de hacer tales comentarios, pero creo que el tino y la prudencia no son tus mejores aliados... quizá deberías reflexionar tus dichos antes de publicarlos, o bien, deberías tú hacerte examinar el cerebro, que quizá andas falto de criterio...
Como notarás por mi respuesta, me he cabreado con tu comentario, NO POR LO QUE DICES, SINO, POR LA FORMA EN QUE SUENA TAL Y COMO LO HAS DEJADO, ya que, si no has leido lo que dice sobre el recuadro para comentar, te lo escribiré para que te quede claro... "RESPETO Y CARIÑO SON LOS INGREDIENTES DE MI MESA, SI QUIERES PARTICIPAR DE ELLA, Y MANTIENES LAS REGLAS, ERES BIENVENIDO PARA SENTARTE A ELLA..."
Por lo tanto: Si has venido para hacer comentarios que no poseen el criterio necesario para compartir en mi hogar, te agradeceré no vuelvas por aquí, que esta es MI CASA, y el respeto es lo esencial en ella...
Saludos

Anónimo dijo...

Que interesante eso de hacer todo en dos idiomas =). le da so toque especial.

Muy lindo lo que escribes de verdad, la poesia sin duda es parte de la relaidad de muchos de nosotros.

Con gusto me siento en tu mesa si me lo permites, si me lees entenderas, te invito a visitarme.

saludos

butherfly dijo...

CHAINED... nadie es menospreciado en mi mesa, sin importar lo que sienta o del modo en que piense, siempre que observen las reglas de Respeto y cariño de mi hogar y, las cumplan a cabalidad, todos son bienvenidos...
El escribir en dos idiomas, es por cariño, respeto y profunda admiración hacia mis amigos, porque su idioma bien merece ser revindicado, pues es claro que, el portuguéz tal y como se conoce hoy en día, no existiría si no fuere por su lugar de origen, el cuál no es otro que galicia, y, me siento orgullosa que me mis amigos me hayan permitido conocerlo, compartiéndolo conmigo, haciéndolo finalmente mío al paso.
De mis escritos, no puedo ufanarme que sean poesía en verdad, sólo los sentimientos de mi corazón, de mis vivencias cotidianas, buscando una forma de expresión que casualmente, termina en rima en más de alguna ocasión, pero agradezco tus palabras en tal sentido.
Un saludo, y gracias por tu visita, puedes volver cuando gustes.

Carlospuerto dijo...

Mi intuición no era molestarla, sino advertirla. Y una advertencia no es una amenaza.

Coca galega, coca galega, galicia calidade. Pica, pica.

Cinza dijo...

COCA GALEGA?... 1, 2, 3... responda otra vez!!!.. corramos un tupido velo... hay cuarenta maneras de decir una cosa.. no dudo que la intención sea buena, pero de verdad, que las palabras son totalmente erróneas... erre que erre...

A lo realmente importante.. una duda que me asalta, ¿escribes los poemas día a día?... por que me quedo alucinada de la lista tan inmensa de poesía, de verdad que cada día alucino más...

Orestes (Ex Al) dijo...

Escribes unos poemas muy bonitos, incluso excitantes para un hombre como yo que está alejado de la mujer durante dias y a veces meses. Por cierto, que el titulo de tu blog se podía utilizar perfectamente para definir mi profesion.
Otra cosa. ¿Eres gallega?. ¿Eres hija de emigrados gallegos?. Porque veo que el poema lo escribes en los dos idiomas.
Aca en el barco, hay algun gallego, entre ellos el capitán y varios marineros. También uno de los contramaestres es de Vigo.
Curiosamente yo soy de un pueblo leones de montaña por el que la mayor corriente de agua que pasa es la de un rio de dos metros de ancho y 50 centímetros de calado. Entre nosotros hablamos castellano y con el resto de la varipinta tripularcion en una especie de espaninghish porque cada uno es de un pais distinto.
Un beso marinero

Inma dijo...

Hola poetisa! que forma de decir sentimientos mi amiga. te admiro y te quiero. deseo que las mariposas cubran toda alma, mariposas de colores, y que la vida te regale muchisimo amor.
Un biquiño miña neniña.

butherfly dijo...

CARLOSPUERTO... Tal como ha dicho mi amiga CINZA, y como te lo he señalado anteriormente, hay formas de decir las cosas, y como me cabía la duda, la he dejado, pero creo honestamente que deberías revisar la forma en que escribes al dejar un comentario, no siempre puede resultar bien entendida tu intención, y por ende, causar algún conflicto con ella.
Agradezco tu intención, pero esta vez, voy con cautela.
Saludos.

CINZA... jejejejejeje, sip, escribo a medida que lo voy sintiendo, y en más de alguna ocasión he dejado de regalo algún escrito mío al visitar algún blog y, del cual no llevo copia luego, pero tengo muchos otros que guardé en ese baúl de los recuerdos, tal vez algún día los traiga, por ahora, los dejo donde están, pues aún causan un poco de dolor al releerlos... Gracias por tus palabras, aunque yo prefiero decir que lo que cuelgo en mi blog son sólo escritos de mi alma, que si leyeras lo que he dejado hace un tiempo sobre los mentados poemas y poesía en general, bien entenderías el porqué... jejejejejejeje
Te debo un mail, en relación a tu premio y lo que has colgado de él en tu hogar, el cual pretendo enviarte en cuanto tenga un respiro, que ando algo alcanzada de tiempo por estas horas...(ESTOY EN EL CURRO Y ME HE COLADO UNOS MINUTOS AL INTERNET jejejejeje)
Un biquiño guapa, e unha aperta forte e saúdos a choupa e Ignacio... jejejejejeje

ORESTES... jejejejejeje... creí haberte dicho que soy Chilena, lo cierto es que soy mitad Vasco-Andaluza y mitad Chilena... si escribo en galego, es por las razones que le he dado a CHAINED en este mismo post, y que te reproduzco "El escribir en dos idiomas, es por cariño, respeto y profunda admiración hacia mis amigos galegos, porque su idioma bien merece ser revindicado, pues es claro que, el portuguéz tal y como se conoce hoy en día, no existiría si no fuere por su lugar de origen, el cuál no es otro que galicia, y, me siento orgullosa que me mis amigos me hayan permitido conocerlo, compartiéndolo conmigo, haciéndolo finalmente mío al paso."
Ya había leído en una de tus respuestas que eres Leonés, y me alegra poder ubicarme bastante bien en el mapa de España, para poder saber exáctamente donde queda...
Gracias por el aprecio que sientes por mis escritos, ya sabes que son sólo cosas que me nacen día a día desde el fondo de mi ser...
Como dices, el título de mi hogar, bien podría haber servido en el tuyo, pero te lo he ganado jejejejeje, y de sobra conoces mi agrado por el mar y lo que implica.
Un beso desde tierra adentro para que te llegue con la próxima gaviota que pase cerca de tu barco, o en la brisa marina nocturna en una noche serena e iluminada por los astros.

INMA... tengo tanto que decirme a miña irmá!!!... uuuufffff... que si apenas voy teniendo tiempo y cada vez que charlamos, nos enfrascamos en conversaciones que siempre nos hacen corto el tiempo... Sabes que también te admiro... e quéroche moito moito sempre a miña amiga e irmá... unha aperta moito forte con agarimo.

krispo dijo...

Me gustó como escribes, me interesó y me trasmitió mucho tu blog, espero pasar prontamente a visitarte. Te dejo besos
bye bye*

butherfly dijo...

KRISPO... Gracias por encontrarme, me alegra que te haya transmitido algo mi hogar...
Puedes volver cuando gustes...

Ishtar dijo...

Que hermoso y melancolico, me dejaste sin palabras porque hoy justamente me identifico mucho con este post...

Tienes un lindo blog...

Besos

butherfly dijo...

ISHTAR... Hasta que te apareces niña!!!... vaya, que esos respiros tuyos, más me parecen suspiros espasmosos jejejejejeje... me honra que te sientas identificada con mis letras...
Un beso guapa, cuando quieras ya sabes que puedes contar conmigo...
Un besito y un abrazo cariñoso

JuanMa dijo...

Es bonito sentir de nuevo esas sensaciones, volver a despertar esas mariposas.

Me alegro mucho, Butherfly.

Un beso muy fuerte.