lunes, 31 de marzo de 2008

SILENCIO


Llegas a mí como soplo en la alborada
te llevo tan dentro que me pierdo embelezada
me pregunto si alguna vez
te acordarás de cuánto te amaba
contigo los días siempre son felices
aunque hubieron días grises
pero eres como el aire en primavera
y llenas mis sentidos aunque yo no quiera
te siento, te vivo y te respiro
y en mi pecho siempre tendrás un nido
para consolar tu tristeza
y hacer nuevas promesas
amor que siempre vive
en el recuerdo de que un día te quise



Chegas a min como sopro na alborada
lévoche tan dentro que me perdo embelezada
pregúntome se algunha vez
acordarasche de canto che amaba
contigo os días sempre son felices
aínda que houberon días grises
pero es como o aire na primavera
e cheas os meus sentidos aínda que eu non queira
síntoche, vívoche e respíroche
e no meu peito sempre terás un niño
para consolar a túa tristeza
e facer novas promesas
amor que sempre vive
no recordo de que un día quíxenche
SVW

3 comentarios:

Etèria dijo...

No dejes de vivirlo, nunca... Aunque sea en silencio.

Mil besos niña.

MARIA dijo...

tengo muchas ganas de enamorame

butherfly dijo...

Belita... No soy yo quien lo deja... es el amor quien me abandona a mí siempre... pero intentaré atraparlo y atarle a mí, te lo aseguro guapa

Un beso enorme guapa...


SIRENA DE LA LUNA... a ver si lo consigues maja... que yo también te lo deseo...

Besos mi amiga..