lunes, 9 de abril de 2007

DIAS LOCOS



Hoy ha sido uno de esos días extremadamente locos... de carreras de tribunal en tribunal, deseando tener un respiro, entre escrito y escrito, resolución por revisar y resoluciones por evacuar... apenas si he tenido tiempo en pensar en nada, ha sido una fortuna, más ahora que ya puedo sentarme y descanzar, mis manos en forma automática se han dirigido al teclado, qué coño!!... hostias, que no alcanzo a salir de un lío, y ya me veo envuelta en otro, es que no se cansa la gente!!!... que si antes sufría por amar a quien no conocía... ahora me veo ante la premisa de las declaraciones de amor que me hacen, y para peor, alguien cuyo puesto en mi mundo, pues no me permite ignorarle como suelo hacer con los otros, desgraciadamente esta vez, deberé tratar el asunto con guantes de seda para no ofenderle, pues podría ser demasiado perjudicial en mi desempeño laboral... joder, como me fastidia todo este asunto!!!...

Siempre suelo ser yo quien rechaza este tipo de situaciones, y la única vez que he caido en algo así, no ha salido nada bien el asunto, sin contar quienes hemos sido heridas en el proceso... en especial, porque le había tomado mucho aprecio a esta maja, que es una tía de las francotas, de esas con las que me gusta trabar amistad, pero le entiendo, no puedo dejar de comprender sus sentimientos y aceptar sus deseos, pues si yo fuera más fría de lo que soy en verdad, haría lo mismo, cortaría por lo sano y mandaría a los demás a la mierda como lo merecen, pero no, soy demasiado gente para ello... al menos, tuvo la decencia de hacerme saber su parecer y disculparse por desaparecer de este modo, tras aquella muestra de aprecio, me sigue causando pena todo este asunto... sin hablar de aquella opresión que me embarga desde ayer... ya no por mis sentimientos, que de esos han jalado de un tirón, arrancándolos por completo... es la pena de perder a una que podría haber sido una gran amiga, alguien a quien podía tratar de igual a igual, en los mismos términos, en equidad, y que había ganado mi respeto a pulso de decir y decirme con toda claridad lo que pensaba, pocas personas hablan igual que yo, y ella era una de esas... vaya si este guarro nos ha jodido la vida!!

Quería rescatar todo aquello hermoso que me había dejado, todo aquello que creí cierto, pero después de esto... pocas veces me he arrepentido de conocer a alguien... no es mi estilo, no es mi modo, pues siempre, pese a todo, he aprendido algo bueno, más, con este gilipollas birrio, sólo dolor he conocido, sentimientos de pérdida, de vacío... sentimientos de no haberle conocido, pues, la forma en que ha negado el asunto, poco menos que diciéndo jamás haberme alentado, que si no estoy loca!! que si tengo todas aquellas conversaciones grabadas... pero ya... que poco me va... que a la mierda con él y con todo lo que me ha significado!!... que ya va siendo hora le deje atrás, un oscuro recuerdo del cual como lección sólo me queda... NO VOLVER A CONFIAR... SEGUIR SIN DEJARME LLEVAR POR MIS SENTIMIENTOS, NI POR LAS PROMESAS ESTÚPIDAS DE CUALQUIER GILIPOLLAS RECIEN APARECIDO... hace mucho he aprendido a no dejarme embobar con lisonjas, ni adulaciones, ni declaraciones de ninguna índole...

Venga ya, es hora de comenzar a caminar...

Es horrible pensar cómo tanta gente cree que no puede aprender, y cómo más gente aún cree que el aprender es difícil… cada experiencia lleva en sí misma su lección…

extracto “DUNE de Frank Herbert”.

¿Luchar contra los sueños?
¿batirse contra las sombras?
¿caminar en las tinieblas de un sueño?
El tiempo ya ha pasado.
La vida os ha sido robada.
Perdida entre fruslerías,
Víctima de nuestra locura…
“DUNE de Frank Herbert”.

La carne se rinde. La eternidad se retira. Nuestros cuerpos agitan brevemente esta agua, danzan con una cierta intoxicación ante el amor a la vida y a sí mismos, si fijan con algunas extrañas ideas, luego se someten a los instrumentos del tiempo… ¿Qué podemos decir al respecto? He sobrevenido. No soy… y sin embargo, he sobrevenido…

Extracto de El mesías de Dune… de Frank Herbert.

La verdad es lo que se hacer creer… François-Maire Arouet Voltaire.







Hoxe foi un deses días extremadamente tolos... de carreiras de tribunal en tribunal, desexando ter un respiro, entre escrito e escrito, resolución por revisar e resolucións por evacuar... apenas se tiven tempo en pensar en nada, foi unha fortuna, máis agora que xa podo sentarme e descanzar, as miñas mans en forma automática dirixíronse ao teclado, que cona!!... hostias, que non alcanzo a saír dunha lea, e xa me vexo envolvida noutro, é que non se cansa a xente!!!... que se antes sufría por amar a quen non coñecía... agora véxome ante a premisa das declaracións de amor que me fan, e para peor, alguén cuxo posto no meu mundo, pois non me permite ignorarlle como adoito facer cos outros, desgraciadamente esta vez, deberei tratar o asunto con luvas de seda para non ofenderlle, pois podería ser demasiado prexudicial no meu desempeño laboral... foder, como me amola todo este asunto!!!...


Sempre adoito ser eu quen rexeita este tipo de situacións, e a única vez que hei caido en algo así, non saíu nada ben o asunto, sen contar quen fomos feridas no proceso... en especial, porque lle tomou moito aprecio a esta simpática, que é unha tía das francotas, desas coas que me gusta trabar amizade, pero lle entendo, non podo deixar de comprender os seus sentimentos e aceptar os seus desexos, pois se eu fose máis fría do que son en verda, faría o mesmo, cortaría polo san e mandaría aos demais á merda como o merecen, pero non, son demasiado xente para iso... polo menos, tivo a decencia de facerme saber o seu parecer e desculparse por desaparecer deste xeito, tras aquela mostra de aprecio, ségueme causando pena todo este asunto... sen falar daquela opresión que me embarga desde onte... xa non polos meus sentimentos, que deses han jalado de vez, arrincándoos por completo... é a pena de perder a unha que podería ser unha gran amiga, alguén a quen podía tratar de igual a igual, nos mesmos termos, en equidad, e que gañara o meu respecto a pulso de dicir e dicirme con toda claridade o que pensaba, poucas persoas falan igual que eu, e ela era unha desas... vaia se este guarro fodeunos a vida!!


Quería rescatar todo aquilo fermoso que me deixou, todo aquilo que crin certo, pero logo disto... poucas veces arrepentinme de coñecer a alguén... non é o meu estilo, non é o meu modo, pois sempre, a pesar de todo, aprendín algo bo, máis, con este parvo birrio, só dor coñecín, sentimentos de perda, sen carga... sentimentos de non haberlle coñecido, pois, a forma en que negou o asunto, pouco menos que diciéndo xamais haberme alentado, que se non estou tola!! que se teño todas aquelas conversacións gravadas... pero xa... que pouco me vai... que á merda con el e con todo o que me significou!!... que xa vai sendo hora déixelle atrás, un escuro recordo do cal como lección só me queda... NON VOLVER A Confiar... SEGUIR SEN DEIXARME LEVAR POLOS meus SENTIMENTOS, NIN POLAS PROMESAS ESTÚPIDAS DE CALQUERA PARVO RECIEN APARECIDO... fai moito aprendín a non deixarme embobar con lisonjas, nin adulacións, nin declaracións de ningunha índole...


Veña xa, é hora de comezar a camiñar...


É horrible pensar como tanta xente cre que non pode aprender, e como máis xente aínda cre que o aprender é difícil... cada experiencia leva en si mesma a súa lección...
extracto "DUNE de Frank Herbert".


Loitar contra os soños?
baterse contra as sombras?
camiñar nas tebras dun soño?
O tempo xa pasou.
A vida foivos roubada.
Perdida entre fruslerías,
Vítima da nosa tolemia...
DUNE de Frank Herbert.




A carne réndese. A eternidade retírase. Os nosos corpos axitan brevemente esta auga, danzan cunha certa intoxicación ante o amor á vida e a si mesmos, se fixan con algunhas estrañas ideas, logo sométense aos instrumentos do tempo? Que podemos dicir respecto diso... sobrevin. Non son... e con todo, sobrevin...
Extracto do mesías de Dune... de Frank Herbert.


A verdade é o que se facer crer... François-Maire Arouet Voltaire.

No hay comentarios: