miércoles, 29 de agosto de 2007

PREMIO AL BLOG SOLIDARIO - PREMIO AO BLOG SOLIDARIO



Me han premiado nuevamente y, aunque siento que es injustificado el premio, por el cariño de quién me lo otorga, lo acepto con orgullo "Premio blog solidario".

Y viene de mano de
Un cabezota de corazón enorme.

Quienes reciben este premio deben seguir estas instrucciones:

* Escribir un post mostrando el PREMIO y citar el nombre del blog que te lo regala y enlazarlo al post que te nombra (de esta manera se podrá seguir la cadena).

* Elegir un mínimo de 7 blogs que creas que se han destacado alguna vez, por ayudar, apoyar, y compartir. Poner sus nombres y los enlaces a ellos. (Avisarles).

Opcional. Exhibir el PREMIO con orgullo en tu blog, haciendo enlace al post que escribes sobre el y lo otorgas a otros.

Siguiendo las reglas he aquí los 7 galardonados son:

Mi amiga
NEREIDA. Por ser no sólo amiga, sino que, hermana. Por esas cosas tan silenciosamente nuestras.

A
Conchi, por ser "EL SOPLO QUE NOS ANIMA".

A
SIR UTHER, por enseñarme con franquesa que los sentidos no siempre nos acompañan, y por ser siempre un CABALLERO en toda la extensión de la palabra, haciendo honor al nombre de su Blog.

A
JUANMA por sentirme amiga, y confiar en mi, navegando a mi lado.

A
CINZA, por ser ese espejo del pasado, donde recuerdo lo hermoso de los sueños y la esperanza que una vez también sentí.

A
GUIJE, por compartir conmigo sus buenos y malos momentos, sus secretos y sus sueños, por ser un lector incondicional de mis horrorosos escritos desde mi inicio en otro mar.

A
MONTSE, por permitirme sentirla en mis brazos, por ese beso cariñoso de madre adoptiva que mira con orgullo a su hija mientras crece en este mar.

No puedo pasar sin mencionar a alguien a quien con gusto premiaría pero, que con tristeza digo, ya no está entre nosotros, se marchó llevándose todo indicio de su presencia, sin embargo, en mi vida quedó una huella que no es fácil de olvidar... Me refiero a mi mentor y amigo AL, porque a través de su ventana, pude emprender el vuelo, y remontarme en los aires abriendo las puertas al conocimiento, a esa inquietud por aprender, por querer saber, sentimientos y deseos que hace tanto me habían abandonado.

También me habría gustado premiar a ese Cabezota de corazón enorme, si hubiese recibido el premio antes que él, le habría dado yo el trabajo de este premio jejejejejejejeje, que no es justo tener que debatirse en a quienes premiar, si quiero premiarlos a todos... Además, también se lo habría otorgado por la infinidad de noches y amaneceres en que nos hemos acompañado a través de este ciberespacio, por su buena voluntad, por su asesoría, que me ha venido a bien, por mostrarme cuánto puede sufrir un hombre que ama en verdad, teniendo los cojones suficientes para reconocer que la ha cagado, y eso es de un hombre hecho y derecho, aunque las cosas no se han dado para él como quisieramos, y por ello, me ha tocado ser su hombro en más de una ocasión, pero anda, que lo hago con gusto y cariño por un amigo al que le guardo respeto, pues su juventud no dice relación con su maduréz espiritual, sentimental e intelectual, siendo un buen tío, un cabezota realmente y sin remedio de un corazón enorme, tal como lo dice el nombre de su blog.

A todos en general, me habría encantado premiaros, pues con todos he compartido un pedacito de mí, así como vosotr@s lo habéis hecho conmigo, permitiéndome llevaros en el corazón cada día, aún en mi distancia...

En verdad os quiero mucho a tod@s.


Premiáronme novamente e, aínda que sinto que é inxustificado o premio, polo agarimo de quen mo outorga, acéptoo con orgullo "Premio blog solidario".

E vén de man dun cabezota de corazón enorme.

Quen reciben este premio deben seguir estas instrucións:

* Escribir un post mostrando o PREMIO e citar o nome do blog que cho regala e enlazalo ao post que che nomea (deste xeito poderase seguir a cadea).

* Elixir un mínimo de 7 blogs que creas que se destacaron algunha vez, por axudar, apoiar, e compartir. Pór os seus nomes e enlácelos a eles. (Avisarlles).

Opcional. Exhibir o PREMIO con orgullo no teu blog, facendo enlace ao post que escribes sobre o e outórgalo a outros.

Seguindo as regras velaquí os 7 galardoados son:

A miña amiga NEREIDA. Por ser non só amiga, senón que, irmá. Por esas cousas tan silenciosamente nosas.

A Conchi, por ser "O SOPRO QUE NOS ANIMA".

A Sir UTHER, por ensinarme con franquesa que os sentidos non sempre nos acompañan, e por ser sempre un en toda a extensión da palabra, facendo honra ao nome do seu Blog.

A Juanma por sentirme amiga, e confiar na miña navegando ao meu lado.

A Cinza, por ser ese espello do pasado, onde recordo o fermoso dos soños e a esperanza que unha vez tamén sentín.

A Guije, por compartir comigo os seus bos e malos momentos, os seus segredos e os seus soños, por ser un lector incondicional dos meus horrorosos escritos desde o meu inicio noutro mar.

A Montse, por permitirme sentila nos meus brazos, por ese bico cariñoso de nai adoptiva que mira con orgullo á súa filla mentres crece neste mar.


Non podo pasar sen mencionar a alguén aquien con gusto premiaría pero, que con tristeza digo, xa non está entre nós, marchouse levándose todo indicio da súa presenza, con todo, na miña vida quedou unha pegada que non é fácil de esquecer... Refírome ao meu mentor e amigo Ao, porque a través da súa fiestra, puiden emprender o voo, e remontarme nos aires abrindo as portas ao coñecemento, a esa inquietude por aprender, por querer saber, sentimentos e desexos que fai tanto me abandonaron.

Tamén me gustou premiar a ese Cabezota de corazón enorme, se recibise o premio antes que el, deulle eu o traballo deste premio jejejejejejejeje, que non é xusto ter que debaterse na quen premiar, se quero premialos a todos... Ademais, tamén llo outorgou pola infinidade de noites e amenceres en que nos acompañamos a través deste ciberespazo, pola súa boa vontade, pola súa asesoría, que me veu a ben, por mostrarme canto pode sufrir un home que ama en verdade, tendo os collóns suficientes para recoñecer que a ha cagado, e iso é dun home feito e dereito, aínda que as cousas non se deron para el como quisieramos, e por iso, tocoume ser o seu ombreiro en máis dunha ocasión, pero anda, que o fago con gusto e agarimo por un amigo ao que lle gardo respecto, pois a súa mocidade non di relación coa súa maduréz espiritual, sentimental e intelectual, sendo un bo tío, un cabezota realmente e sen remedio dun corazón enorme, tal como dio o nome do seu blog.

A todos en xeral, encantoume premiarvos, pois con todos compartín un pedacito de min, así como vosotr@s fixéstelo comigo, permitíndome levarvos no corazón cada día, aínda na miña distancia...

En verdade quérovos moito a tod@s...

domingo, 26 de agosto de 2007

SOY - SON



Soy aroma
de la yerba recién mojada
con el rocío de la madrugada
acelera el corazón y te embriaga

Soy aire
que te roza por la mañana
tibiesa que acaricia tu piel
cuando el sol te baña

Soy lluvia
que golpea tu ventana
en la tarde de invierno
cuando los árboles muestran sus ramas

Soy silencio
de una noche estrellada
mientras los grillos cantan
su canción embelezada

Soy mirada
caricia que con celo guardas
no queriendo confesarla
mariposas que en tu vientre bailan

Soy beso
que calor entrega
sabor a miel que en tus labios deja
caricias que de noche sueñas

Soy amor
que en tu puerta espera
para traerte primavera
llenando el vacio que tu alma lleva



Son aroma
da yerba recentemente mollada
co rocío da madrugada
acelera o corazón e che embriaga

son aire
que che roza pola mañá
tibiesa que acariña a túa pel
cando o sol báñache

Son choiva
que golpea a túa fiestra
na tarde de inverno
cando as árbores mostran a súas ramas

Son silencio
dunha noite estrelada
mentres os grilos cantan
a súa canción embelezada

Son mirada
caricia que con celo gardas
non querendo confesala
bolboretas que no teu ventre bailan

Son bico
que calor entrega
sabor a mel que nos teus beizos deixa
caricias que de noite soñas

Son amor
que na túa porta espera
para traeche privamera
enchendo o vacio que a túa alma leva
SVW

viernes, 24 de agosto de 2007

AHORA - AGORA

Algo que sólo deseo compartir, algo que va con ese cerrar de puertas que he iniciado...
Creo que CINZA, también disfrutará de este tema... se llama AHORA de mi compatriota Alberto Plaza...
Espero os guste... Os quiero mucho siempre... Un beso


Algo que só desexo compartir, algo que vai con ese pechar de portas que iniciei...
Creo que CINZA, tamén gozará deste tema... chámase AGORA do meu compatriota Alberto Praza...
Espero gústevos... Quérovos moito sempre...
Un bico


jueves, 23 de agosto de 2007

GALICIA EN MI CORAZÓN - GALICIA NO meu CORAZÓN

Para mis amig@s, AL (que me dió mis primeras palabras en galego y un paseo por vuestra cultura), Muxica (que me ha dado mucho cariño y su amor por Galicia), Conchi (que me ha ayudado a corregir mi escritura, al paso de compartir su amor y también conocimiento de tan bella tierra, su geografía, y sus sensaciones), Cinza (que me ha dado la alegría de verme reflejada en su inquietud y quién además, disfruta tanto de mis letras galegas), a mi profesor Edmundo Moure, que me va dando la estructura que faltaba para anidar estos sentimentos... Os agradezco esas sensaciones que han despertado en mí... Ojalá os guste este pequeño tributo

Y para tod@s vosotr@s en general, galeg@s y no galeg@s, tod@s aquell@s que vais a mi lado habitando este hogar y que espero algún día poderos abrazar más allá de este abrazo virtual que os doy cada día... Por cada día que estais a mi lado, con vuestras palabras de aliento, con vuestro consuelo en mis momentos tristes, simplemente por estar...

Gracias por aceptarme tal como soy, y permitirme quereros tal y como sois vosotr@s...

Mi beso de siempre... Os quiero


Voy sintiendo que te quiero
sin estar en tí
ya te llevo dentro
amando tu suelo

Sin mirarte
tu imagen voy viendo
te voy acariciando en mis sueños
mecida en ese verde lecho

Voy cobijando en mi corazón ese anhelo
sentir esa brisa que es tu aliento
adentrarme en este sentimiento
porque de sus labios te voy conociendo

No imaginé
que te meterías tan dentro
que nacería en mí este amor tan lejos
parte de tí va creciendo en mi pecho

¿Es posible quererte como te quiero
sin haber pisado nunca tu suelo?
de sus manos te voy teniendo
bella galicia te estoy queriendo



Para os meus amig@s, Ao (que me dió as miñas primeiras palabras en galego e un paseo pola vosa cultura), Muxica (que me deu moito agarimo e o seu amor por Galicia, Conchi (que me axudou a corrixir a miña escritura, ao paso de compartir o seu amor e tamén o seu coñecemento de tan bela terra, a súa xeografía, e as súas sensacións), Cinza (que me deu a alegría de verme reflectida na súa inquietude e quen ademais, goza tanto das miñas letras galegas), ao meu profesor Edmundo Moure, que me vai dando a estrutura que faltaba para aniñar estes sentimentos... Agradézovos esas sensacións que espertaron en min... Oxalá vos guste este pequeno tributo

E para tod@s vosotr@s en xeral, galeg@s e non galeg@s, tod@s aquell@s que ides ao meu lado habitando este fogar e que espero algún día podervos abrazar máis aló deste abrazo virtual que vos dou cada día... Por cada día que estais ao meu lado, coas vosas palabras de alento, co voso consolo nos meus momentos tristes, simplemente por estar...

Grazas por aceptarme tal como son, e permitirme querervos tal e como sodes vós...

O meu bico de sempre... Quérovos


Vou sentindo que che quero
sen estar en tí
xa che levo dentro
amando o teu chan

Sen mirarche
a túa imaxe vou vendo
vouche acariñando nos meus soños
mecida nese verde leito

Vou acubillando no meu corazón ese anhelo
sentir esa brisa que é o teu alento
penetrarme neste sentimento
porque dos seus beizos vouche coñecendo

Non imaxinei
que che meterías tan dentro
que nacería en min este amor tan lonxe
parte de tí vai crecendo no meu peito

É posible quererche como che quero
sen pisar nunca o teu chan?
das súas mans vouche tendo
bela galicia estouche querendo
SVW

miércoles, 22 de agosto de 2007

PIDO DISCULPAS - PIDO DESCULPAS

A mis amig@s... algun@s de Uds. ya me han escrito señalándome el no poder postear en mi blog el día de hoy... es verdad, hoy he quitado la opción, y pido me disculpen y comprendan, si bien, he querido compartir este sentimiento con Uds. a la vez, por ser algo tan personal, lo he dejado para que sólo puedan leerlo...

Ya podrán comentar nuevamente a partir del siguiente post que cuelgue... por ahora, reitero mis disculpas y mi petición de comprensión ante este caso en particular...

Un beso a tod@ con el mismo cariño de siempre


Aos meus amig@s... algun@s de Uds. xa me escribiron sinalándome o non poder postear no meu blog o día de hoxe... é verdade, hoxe quitei a opción, e pido descúlpenme e comprendan, aínda que, quixen compartir este sentimento con Uds. á vez, por ser algo tan persoal, deixeino para que só poidan lelo...

Xa poderán comentar novamente a partir do seguinte post que colgue... por agora, reitero as miñas desculpas e a miña petición de comprensión ante este caso en particular...

Un bico a tod@s co mesmo agarimo de sempre

martes, 21 de agosto de 2007

CERRANDO PUERTAS - PECHANDO PORTAS



Hay cosas de las que no quiero ni puedo hablar
cosas que simplemente deseo olvidar
sentimientos de los que voy pasando ya
cajones de secretos que deseo cerrar

Historias que no fueron
penas que dolieron sin parar
amores turbulentos
que hicieron llorar

Si las cosas no se pudieron dar
lo mejor es dejarlas ir
cerrar la puerta tras de mí
y comenzar nuevamente a caminar

Hoy se cierra esa puerta
y no he de mirar en ella nunca más
hoy cauterizo mi herida
con hierro candente para olvidar

Llegarán nuevos días
nuevas brisas del mar
cumpliré en algún momento mis sueños
mientras navego el ancho mar



Hai cousas das que non quero ni podo falar
cousas que simplemente desexo esquecer
sentimentos dos que voy pasando xa
caixón de segredos que desexo pechar

Historias que non foron
penas que doeron sen parar
amores turbulentos
que fixeron chorar

Se as cousas no se puideron dar
o mellor é deixalas ir
pechar a porta tras de min
e comezar novamente a camiñar

Hoxe péchase esa porta
e non hei de mirar nela nunca máis
hoxe cauterizo a miña ferida
con ferro candente para esquecer

Chegarán novos días
novas brisas do mar
cumprirei nalgún momento os meus soños
mentres navego o ancho mar
SVW.

viernes, 17 de agosto de 2007

SIN DEJARME IR - SEN DEIXARME IR


Existen días en que,
por más que intente
no logro dejar de sentir
no quiero olvidar que amé y viví

Existen instantes en que,
por más que desee no sentir
no volver a verte y alejarte de mi
te ecurres a mi lado y no puedo huir

Existen susurros que,
por más silenciosos que sean
no dejan de hablar de tí
y me impiden sonreir

Existen vacios que
dicen tristemente que junto a tí
aprendí lo que es amar y sufrir
y el dolor me hizo desear morir

Esisten silencios que,
pienso y sé que
ya no quiero estar junto a tí
que finalmente me he ido y he pasado de tí




Existen días en que,
por máis que intente
non logro deixar de sentir
non quero esquecer que amei e vivín

Existen instantes en que,
por máis que desexe non sentir
non volver verche e afastarche do
meu che ecurres ao meu lado e non podo fuxir

Existen susurros que,
por máis silenciosos que sexan
non deixan de falar de tí
e impídenme sonreir

Existen vacios que
din tristemente que xunto a tí
aprendín o que é amar e sufrir
e a dor fíxome desexar morrer

Esisten silencios que,
penso e se que
xa non quero estar xunto a tí
que finalmente me fun e pasei de tí
SVW


jueves, 16 de agosto de 2007

TE VAS Y NO TE ALEJAS DE MI - VASTE E NON TE AFASTAS DE MIN


Regresas sin que te espere
sentado en mi puerta te encuentro
como un niño travieso
buscando te consuele

Es extraño, ya no duele
saber que te fuiste y luego verte
ver lo que dices
y como siempre entenderte

Pero ya no quiero saberte
prefiero perderme en tu mente
olivdar esos momentos
que me llenaron de silencios

Ya no pesa mi sonrisa
van naciendo nuevos días
voy sintiendo mi alegría
la que te llevaste en tu partida

Para tí
ese sueño en que no habita
la tristeza y la desdicha
que encuentres también la alegría



Regresas sen que che espere
sentado na miña porta atópoche
como un neno traveso
buscando consóleche

É estraño, xa non doe
saber que che fuches e logo verche
ver o que dis
e como sempre entenderche

Pero xa non quero saberche
prefiro perderme na túa mente
olivdar eses momentos
que me encheron de silencios

Xa non pesa o meu sorriso
van nacendo novos días
vou sentindo a miña alegría
a que che levaches na túa partida

Para tí
ese soño en que non habita
a tristeza e a desdicha
que atopes tamén a alegría
SVW

martes, 14 de agosto de 2007

QUIMICA EN EL AIRE - QUIMICA NO AIRE


Lees mi mente
me llamas cuando quiero verte
aún no reconoces
se han aliado los sentidos

Evitas los silencios
esquivas los momentos
niegas el deseo
hace mucho se unieron los sueños

Química pura en nuestros cuerpos
me miras y tu sonrisa tiembla
como niño reniegas
un beso en silencio tu boca ruega

Te rehusas a lo que sientes
te miro y sé que me mientes
hace tiempo acepté el designio
voy siguiendo mi camino

Los amigos reconocieron antes los signos
sus bromas calvarios han sido
saben de sobra lo que sentimos
vigilantes esperan el destino

Como al ave te dejé libre
pero te quedas revoloteando
sin tu vuelo alzar
nuestra magia siempre existirá

Poco a poco comprenderás
por más que quieras negar
algún día lo reconocerás
y quizá tarde sea ya


Les a miña mente
chámasme cando quero verche
aínda non recoñeces
aliáronse os sentidos

Evitas os silencios
esquivas os momentos
negas o desexo
fai moito se uniron os soños

Química pura nos nosos corpos
mírasme e o teu sorriso treme
como neno renegas
un bico en silencio a túa boca roga

Che rehusas ao que sentes
míroche e sei que me amentes
fai tempo aceptei o designio
vou seguindo o meu camiño

Os amigos recoñeceron antes os signos
as súas bromas calvarios foron
saben dabondo o que sentimos
vixiantes esperan o destino

Como ao ave deixeiche libre
pero che quedas revoloteando
sen o teu voo alzar
a nosa maxia sempre existirá

Aos poucos comprenderás
por máis que queiras negar
algún día recoñeceralo
e quizá tarde sexa xa
SVW

lunes, 13 de agosto de 2007

CANTANDO SUEÑOS - CANTANDO SOÑOS


Danza marea de sensaciones
elévate por los aires
toca la luna y el cielo estrellado
que mis dedos te están acariciando

Llévame en tu corriente
méceme en tu oleaje
baña mis pupilas
en colores brillantes

Suavidad que me recorre
dulce canción voy tarareando
hoy libero mis cadenas
por fin voy olvidando

Cántame tu canción dulce sirena
embriágame con tu canto
embrújame con tus sonidos
en el mar me estoy adentrando

Voy buscando un sueño
voy buscando al ser amado
para entregarle mis sentidos
y el lecho de mi cuerpo abandonado



Danza marea de sensacións
elévache polo aire
toca a lúa e o ceo estrelado
que os meus dedos estanche acariñando

Lévame na túa corrente
méceme na túa ondada
baña as miñas pupilas
en cores brillantes

Suavidade que me percorre
doce canción voy tarareando
hoxe libero as miñas cadeas
por fin voy esquecendo

Cántame a túa canción doce sirena
embriágame co teu canto
enmeigar cos teus sons
no mar estoume penetrando

Vou buscando un soño
vou buscando ao ser amado
para entregarlle os meus sentidos
e o leito do meu corpo abandonado
SVW

viernes, 10 de agosto de 2007

CORRIENTES DEL MAR - CORRENTES DO MAR


Voy siguiendo la marea
voy surcando el ancho mar
sintiendo en mi piel
la brisa del mar

Navego lentamente
guiándome por las estrellas al navegar
dejando que mis sentidos se embriaguen
en sensaciones para danzar

Busco en cada puerto que encuentro
tratando de encontrar a quien amar
que quiera anclar mi barca
para no dejarme marchar

Por fin las tormentas
han parado de arreciar
la marea se encuentra en calma
las olas son para cabalgar

Fluyen las corrientes marinas
suaves me han de llevar
traen consigo nueva vida
la ilusión de volver a soñar



Vou seguindo a marea
vou asucando o ancho mar
sentindo na miña pel
a brisa do mar

Navego lentamente
guiándome polas estrelas ao navegar
deixando que os meus sentidos se embriaguen
en sensacións para danzar

Busco en cada porto que atopo
tratando de atopar a quen amar
que queira ancorar a miña barca
para non deixarme marchar

Por fin as tormentas
pararon de aumentar
a marea atópase en calma
as ondas son para cabalgar

Flúen as correntes mariñas
suaves hanme de levar
traen consigo nova vida
a ilusión de volver soñar
SVW

martes, 7 de agosto de 2007

SALUDOS - SAÚDOS

Hace un tiempo que vengo con esta idea... He visto el rostro de tod@s vosotr@s en fotografías, con más de alguno ya he hablado y compartido pensamientos en amena charla en msn... Y pensando en ello, considero justo que, también agregue una de mi, así podreís conocerme aunque sólo sea en fotografía, y para cuando me comenteis, ya tengaís una idea de quién es la persona con quien unificais sentimientos...

Espero os agrade mi aspecto...

Un beso a tod@s... Os quiero mucho siempre...



Fai un tempo que vingo con esta idea... vin o rostro de tod@s vosotr@s en fotografías, con máis dalgún xa falei e compartido pensamentos en amena charla en msn... E pensando niso, considero xusto que, tamén agregue unha da miña, así podreís coñecerme aínda que só sexa en fotografía, e para cando me comenteis, xa tengaís unha idea de quen é a persoa con quen unificais sentimentos...

Espero agrádevos o meu aspecto...

Un bico a tod@s... Quérovos moito sempre...


lunes, 6 de agosto de 2007

VELAS AL MAR - VEAS Ao MAR


Navego en las olas
en busca de nuevas rutas
desafiando temporales
que me impidan llegar

El timón de mi vida
firme en mis manos está
lucharé para no perder el rumbo
hasta encontrar una playa para anclar

Marinera solitaria
voy cruzando el ancho mar
voy buscando a un marino
que en mi barco quiera zarpar

Cruzaré los océanos
hasta a tí por fin llegar
mirarte a los ojos
y saber que ese es mi hogar




Navego nas ondas
en busca de novas rutas
desafiando temporais
que me impidan chegar

O temón da miña vida
firme nas miñas mans está
loitarei para non perder o rumbo
ata atopar unha praia para ancorar

Mariñeira solitaria
vou cruzando o ancho mar
vou buscando a un mariño
que no meu barco queira partir

Cruzarei os océanos
ata a tí por fin chegar
mirarche aos ollos
e saber que ese é o meu fogar
SVW

miércoles, 1 de agosto de 2007

NUEVAMENTE SIN TÍ (NOVAMENTE SEN TI)

Necesito alejarme unos días, más no se asusten, es apenas un respiro, no me marcho definitivamente, sólo unos días, debo reflexionar para recuperar las fuerzas y así seguir navegando junto a Uds., pero antes de marchar,les dejo uno de mis últimos escritos y la canción apropiada para acompañarlo ... espero os agrade

Necesito afastarme uns días, máis non se asusten é apenas un respiro, non me marcho definitivamente, só uns días, debo reflexionar, para recuperar forzas e así seguir navegando xunto a Uds., pero antes de marchar, déixolles un dos meus últimos escritos e a canción apropiada para acompañalo... espero agrádevos

Un bico agarimoso a todos os meus amig@s

Nuevamente te ví
sin buscarlo, tu estabas ahí
la arena se abría debajo de mis pies
cruel martirio volver a sufrir.
Qué desesperación guarda mi corazón,
qué maldito dolor me oprime sin vacilación
muerde, araña, lastima, rasga mi interior,
me quita el aliento
y me hunde en la oscuridad,
me lanza al vacío donde sólo hay
tinieblas y frío.
Me arrastra sin piedad
me lacera sin parar,
atormenta mi cuerpo
con heridas que no se han de notar.
Me arranco la piel porque arde
me ciego los ojos,
porque ya no quieren mirar
me adentro en el silencio,
porque sólo ahí puedo soñar.
Susurro frases inaudibles
palabras que recibí de tí,
palabras que se grabaron en mi alma,
que hoy se tiñe de carmesí.
Palabras que fueron vida
palabras que significaban todo para mí,
se las llevo el viento
junto con mis deseos de vivir.
Novamente che ví
sen buscalo, o teu estabas aí
a area abríase debaixo dos meus pés
cruel martirio volver sufrir.
Que desesperación garda o meu corazón
que maldita dor oprímeme sen vacilación
morde, araña, magoa, rasga o meu interior
quítame o alento
e afúndeme na oscuridade
lánzame ao baleiro onde só hai
tebras e frío
Arrástrame sen piedade
me lacera sen parar
atormenta o meu corpo
con feridas que non se han de notar
Arrícome a pel porque arde
cégome os ollos
porque xa non queren mirar
penétrome no silencio
porque só aí podo soñar
Rumoreo frases inaudibles
palabras que recibín de tí
palabras que se gravaron na miña alma
que hoxe se tinguen de carmesí
Palabras que foron vida
palabras que significaban todo para min lévolas
o vento
xunto cos meus desexos de vivir.
SVW




lunes, 30 de julio de 2007

SUEÑOS SIN TÍ (SOÑOS SEN TÍ)


Estiro mis dedos
deseo tocarte
sentir tu piel desnuda
bajo el calor de mis manos
Pero no estás
luego despierto
y me doy cuenta que estaba soñando
qué feliz era ese sueño
tan feliz como los de antaño
Flotaba entre las nubes
me mecía el mar y las olas
me arrullaban tus fuertes brazos
me acariciaban y me amaban
Calidos momentos
caricias mientras nos mirábamos
dulcemente me sonreías
me perdía en la carnosidad de tus labios
me quedaba ahí prendida
deseosa de sentirlos besándome
Pero ya no estás
yo despierto y estaba soñando
me abrazo en silencio
un sollozo reprimido rompe
el silente manto de la noche que se va marchando...

Estiro os meus dedos
desexo tocarche
sentir a túa pel espida
baixo a calor das miñas mans
Pero non estás
logo esperto
e doume conta que estaba soñando
que feliz era ese soño
tan feliz como os de outrora
Flotaba entre as nubes
me mecía o mar e as ondas
me arrullaban os teus fortes brazos
acariñábanme e amábanme
Calidos momentos
caricias mentres nos mirabamos
dulcemente sorríasme
perdíame na carnosidad dos teus beizos
quedábame aí prendida
desexosa de sentilos bicándome
Pero xa non estás
eu esperto e estaba soñando
abrázome en silencio
un salouco reprimido rompe
o silente manto da noite quese vai marchando
SVW

domingo, 29 de julio de 2007

SIN TÍ (SEN TI)

Necesito alejarme unos días, más no se asusten, es apenas un respiro, no me marcho definitivamente, sólo unos días, debo reflexionar para recuperar las fuerzas y así seguir navegando junto a Uds., pero antes de marchar, he traído de ese cajón de los recuerdos, algo que había escrito hace un tiempo y, a lo que hoy por fin he encontrado la canción apropiada para acompañarlo... espero os agrade



Necesito afastarme uns días, máis non se asusten é apenas un respiro, non me marcho definitivamente, só uns días, debo reflexionar, para recuperar forzas e así seguir navegando xunto a Uds., pero antes de marchar, trouxen dese caixón dos recordos, algo que escribira fai un tempo e, ao que por fin hoxe atopei a canción apropiada para acompañalo... espero agrádevos




Un bico agarimoso a todos os meus amig@s



Qué desesperación guarda mi corazón,
qué maldito dolor me oprime sin vacilación
muerde, araña, lastima, rasga mi interior,
me quita el aliento
y me hunde en la oscuridad,
me lanza al vacío donde sólo hay
tinieblas y frío.
Me arrastra sin piedad
me lacera sin parar,
atormenta mi cuerpo
con heridas que no se han de notar.
Me arranco la piel porque arde
me ciego los ojos,
porque ya no quieren mirar
me adentro en el silencio,
porque sólo ahí puedo soñar.
Susurro frases inaudibles
palabras que recibí de tí,
palabras que se grabaron en mi alma,
que hoy se tiñe de carmesí.
Palabras que fueron vida
palabras que significaban todo para mí,
se las llevo el viento
junto con mis deseos de vivir.

Que desesperación garda o meu corazón
que maldita dor oprímeme sen vacilación
morde, araña, magoa, rasga o meu interior
quítame o alento
e afúndeme na oscuridade
lánzame ao baleiro onde só hai
tebras e frío
Arrástrame sen piedade
me lacera sen parar
atormenta o meu corpo
con feridas que non se han de notar
Arrícome a pel porque arde
cégome os ollos
porque xa non queren mirar
penétrome no silencio
porque só aí podo soñar
Rumoreo frases inaudibles
palabras que recibín de tí
palabras que se gravaron na miña alma
que hoxe se tinguen de carmesí
Palabras que foron vida
palabras que significaban todo para min lévolas
o vento
xunto cos meus desexos de vivir.
SVW




CUANDO ME HAYA IDO - CANDO ME FOI

Cuando ya no este contigo
estas letras te diran
que tu amor sigue conmigo
que mi amor sigue vivo

Cuando quieras recordarme
mira las olas del mar en una noche de luna llena
y sentiras mis caricias en tu piel desnuda
como aquellas que nos prometimos

Cuando sientas que me he ido
deja que la brisa marina
bese tus labios como si fueran los míos
y sabrás entonces cuánto te he querido

Cuando cierres los ojos tratando de olvidarme
y te llegue el recuerdo de lo que te he querido
piensa que fui sólo el aliento
de la brisa que lleva el frío



Cando xa non este contigo
estas letras che diran
que o teu amor segue comigo
que o meu amor segue vivo

Cando queiras recordarme
mira as ondas do mar nunha noite de lúa chea
e sentiras as miñas caricias na túa pel espida
como aquelas que nos prometemos

Cando sentas que me fun
deixa que a brisa mariña
bique os teus beizos como se fosen os meus
e saberás entón canto che quixen

Cando peches os ollos tratando esquecerme
e chégueche o recordo do que che quixen
pensa que fun só o alento
da brisa que leva o frío
SVW

Moitas grazas a miña animus spirabilis... realmente é bela esta canción, e faime vibrar, agradézoche enormemente o xesto.. Un biquiño de corazón

sábado, 28 de julio de 2007

ALMA DESGARRADA


A la mierda con mi existir
que mi vida se ha desgraciao
que si ya antes no existía
y mi cajón me has vaciado

Te robaste mis momentos
mis silencios y mis besos
mis ansias de amor
te llevaste mis sueños

Los sonidos de mi voz
mis recuerdos y mis tiempos
son un frágil y amargo te quiero
que se quedó clavao en mi mente

Mi cuerpo arde en llamas inertes
cansado de fustigarse
con el vacío de no tenerte
y desear sentir tu piel ardiente




Á merda coa miña existir
que a miña vida hase desgraciao
que se xa antes non existía
e o meu caixón baleiráchesme

Roubáchesche os meus momentos
os meus silencios e os meus bicos
as miñas ansias de amor
leváchesche os meus soños

Os sons da miña voz
os meus recordos e os meus tempos
son un fráxil e amargo quéroche
que quedou clavao na miña mente

O meu corpo arde en chamas inertes
cansado de fustigarse
co baleiro de non terche
e desexar sentir a túa pel ardente

viernes, 27 de julio de 2007

DESVARIO



Confusión, desvarío
cosas que guardo y otras que desea gritar mi alma
saber lo que has sentido
decirte las palabras que callo cada mañana

Tristeza, soledad, hastío
pena, cansancio y desgana
sentimientos que llevo conmigo
desde que me dejaste varada en la nada

Noches que no duermo pues no estás conmigo
otras que no sé cuando llega el alba
días en que recupero el sentido
días que me pierdo en la oscuridad más amarga

Momentos que recuerdo lo que me has dicho
otros en que olvido lo que esperaba
miradas que nos dimos como niños
palabras que dejamos en la nada

Hoy me pierdo en el desvarío
mañana no sabré lo que he sentido
ganas de llorar esta soledad que me mata
vacíos que no sé si llenaré en la alborada

Tu no estas y yo siento el frío
mis manos simplemente te extrañan
mis susurros ya no son míos
me voy perdiendo en la nada



Confusión, desvarío
cousas que gardo e outras que desexa gritar a miña alma
saber o que sentiches
dicirche as palabras que calo cada mañá

Tristeza, soidade, hastío
pena, cansazo e desgana
sentimentos que levo comigo
desde que me deixaches varada na nada

Noites que non durmo pois non estás comigo
outras que non se cando chega o alba
días en que recupero o sentido
días que me perdo na escuridade máis amarga

Momentos que recordo o que me dixeches
outos que esquezo o que esperaba
miradas que nos demos como nenos
palabras que deixamos en nada

Hoxe pérdome no desvarío
mañá non saberei o que sentín
ganas de chorar esta soidade que me mata
baleiros que non se se encherei na alborada

O teu non estas e eu sinto o frío
as miñas mans simplemente estráñanche
as miñas susurros xa non son meus
estou perdida na nada
SVW

SENTIMIENTOS QUE NO COMPRENDO


Elevo mis manos a la luna
y sus rayos me bañan de luz
la noche me hipnotiza
revolotean mis entrañas

Muchas noches soñé su cuerpo
sus caricias y su mirada
su sonrisa me envolvía
me perdía en su mirada

Cuando me pierdo en la profundidad de la noche
siento que mi ser aún le extraña
no sé por qué aún le siento
no sé por qué aún le echo en falta

Se ha vuelto en un vago recuerdo
pero siento que algo me falta
sé que fue su ausencia y el destierro
los que hirieron mi alma

Ya no lloro su ausencia
será que no me quedan lágrimas?
he conciliado nuevamente el sueño
pero aún siento el vacío que dejó con su marcha


Elevo as miñas mans á lúa
e os seus raios báñanme de luz
a noite me hipnotiza
revolotean as miñas entrañas

Moitas noites soñei o seu corpo
as súas caricias e a súa mirada
o seu sorriso envolvíame
perdíame na súa mirada

Cando me perdo na profundidade da noite
sinto que a miña ser aínda lle estraña
non sei por que aínda lle sinto
non sei por que aínda lle boto en falta

Volveuse nun vago recordo
pero sinto que algo me falta
se que foi a súa ausencia e o desterro
os que feriron a miña alma

Xa non choro a súa ausencia
será que non me quedan bágoas?
conciliei novamente o soño
pero aínda sinto o baleiro que deixou coa súa marcha
SVW

miércoles, 25 de julio de 2007

RECORRIENDO CIUDADES



Otra nueva ciudad
un tribunal al que debo llegar
papeles que vienen y van
corro y corro sin parar

Apenas respiro y me detengo a pensar
en otro momento, otro lugar
imágenes que me asaltan
sueños que nunca volverán

Mi mente tiene alas de soledad
cansada evoca los recuerdos
que aún no me dejan en paz
su sonrisa melancólica y su triste mirar

Me pregunto ¿habrá logrado olvidar?
¿sus heridas habrán sanado ya?
mi corazón se hunde en la tristeza
mientras apreto el paso sin dejar de caminar

Los eventos han seguido su camino
ya nada los cambiará
yo seguiré recorriendo caminos
su herida nunca cerrará

Me mezclo entre el gentío
un par de horas debo de esperar
aún no es tiempo de volver a mi destino
me resigno a saber que siempre dolerá
SVW


Ouatra nova cidade
un tribunal ao que debo chegar
papis que veñen e van
corro e corro sen parar

Apenas respero e detéñome a pensar
noutro momento, outro lugar
imaxes que me asaltan
soños que nunca volverán

A miña mente ten ás de soidade
cansa evoca os recordos
que aínda non me deixan en paz
o seu sorriso melancólico e o seu triste mirar

Pregúntome lograría esquecer?
as súas feridas haberán sanado xa?
o meu corazón afúndes na tristeza
mentre apreto o paso sen deixar de camiñar

Os evento seguiron o seu camiño
xa nada os cambiará
eu seguirei percorrendo camiños
a súa ferida nunca pechará

Mestúrome entre o gentío
un par de horas debo de esperar
aínda non é tempo de volver ao meu destino
resígnome a saber que sempre doerá
SVW


lunes, 23 de julio de 2007

PASOS EN LA NOCHE (PASOS NA NOITE)




Pasos que suenan en la noche,
penumbra que los acompañan
miradas furtivas, pasiones escondidas

Tomas mi mano y me dices que te siga,
yo sonrío con la mirada
confiada camino contigo,
vamos viviendo la alborada

Calles silenciosas nos muestran
su cuerpo desnudo en horas tan altas,
mientras yo me cobijo en tu abrazo
caricias que nacen calladas

Agotada de tanto placer y gemidos
me duermo apoyada en tu hombro desnudo,
siento estoy en un campo de amapolas
y tu eres el sol que las baña
SVW


Pasos que soan na noite
penumbra que os acompañan
miradas furtivas, paixóns escondidas

Tomas a miña man e disme que che siga
eu sorrío coa mirada
confiada camiño contigo
imos viviendo a alborada

Rúas silenciosas móstrannos
o seu corpo espido en horas tan altas
mentres eu acubíllome no teu abrazo
caricias que nacen caladas

Esgotada de tanto pracer e gemidos
dúrmome apoiada no teu ombreiro espido
sinto estou nun campo de mapoulas
e atúa es o sol que as baña
SVW.

sábado, 21 de julio de 2007

HECHIZO ( FEITIZO )

Hoy quiero hacer algo especial, para mis amigos galegos... considero que es lo menos que puedo hacer... he tenido ayuda del traductor de google, así que no ha sido difícil, además, me sirve para aprender vuestro dialecto o idioma... así, yo también gano en ello... por lo que intentaré hacerlo en adelante, cada vez que me sea posible...Besos a INMA, CONCHI, AL... y todos los galegos que visitan este ricón, espero les guste... los quiero mucho


Hoxe quero facer algo especial, para os meus amigos galegos... considero que é o menos que podo facer... tiven axuda do traductor de google, así que non foi difícil, ademais, sérveme para aprender o voso dialecto ou idioma... así, eu tamén gaño niso... polo que intentarei facelo en diante, cada vez que me sexa posible... Bicos a INMA, CONCHI, AL... e todos os galegos que visitan este recuncho, espero gústelles... quéroos moito




Profunda, etérea y cristalina, me miro en tí
y solo puedo sentir suavidad, frescura,
deseos de perderme en tí

Ingenua e indomable
como el ser que vive en mí
no le temes nunca a nada ni a nadie
posees gran poder

Con tus reflejos a la luz
me hechizas y te apoderas de mí
me interno en tus entrañas extasiada
y me siento revivir

Quitud, silencio encuentro en tus brazos
morfeo está celoso de tí
musa que embrujas silenciosamente
voy rindiéndome a tu influjo
mecida en la cuna de tu ser

Mientras me rindo en tus fauces
siento que ya no debo temer
todo está por fin en calma
tu me sabes entender

Me duermo plácidamente acunada
de tu mano obtengo lo que necesita mi ser
fuerzas nuevamente restauradas
el mañana enfrentaré con nuevos bríos
y en silencio me digo: no me dejaré vencer
SVW



Profunda, eterea e cristalina, mirome en tí
e só podo sentir suavidade, frescura
desexos de perderme en tí

Inxenua e indomable
como o ser que vive en min
non lle temes nunca a nada nin ninguén
posúes gran poder

Cos teus reflexos á
luz enfitízasme e apodérasche de min
intérnome nas tuas entrañas extasiada
e síntome revivir

Quietud, silencio encontro nos teus brazos
morfeo está celoso de tí
musa que enmeigas silenciosamente
vou rendéndome ao teu influxo
mecida no berce do teu ser

Mentras me rendo nos teus fauces
sinto que xa non debo temer
todo está por fin en calma
a túa sábesme entender

Dúrmome plácidamente arrolada
da túa man obteño o que necesita miña ser
forzas novamente restauradas
o mañá enfrontarei con novos bríos
e en silencio dígome: non me deixarei vencer
SVW


jueves, 19 de julio de 2007

ACUNANDO LOS SUEÑOS


Sueños, sentimientos, ansias por volar
canciones llenas de recuerdos
páginas sin mirar

Y te encuentro ahí perdido
mirando en la oscuridad
lanzando suspiros que no pueden anidar

No llores te digo
tus lamentos con el tiempo pasarán
eres jóven e inocente, con los años comprenderas

Y te encuentro ahí perdido
mirando en la oscuridad
lanzando suspiros que no pueden anidar

Te afligen los tormentos
de un amor que se ha marchitado ya
se han ido sus besos, dejando soledad

Y te encuentro ahí perdido
mirando en la oscuridad
lanzando suspiros que no pueden anidar

Te acuno con cariño
con mis brazos te he de consolar
arrullo tus sueños, otro día pronto vendrá
SVW

miércoles, 18 de julio de 2007

ME HABLAS DE TRISTEZA


Me hablas de tristeza
y yo te miro y pienso
si en verdad conoces mis lágrimas
lluvia salida de mis ojos
caudales de añoranzas

Sueños no vividos
esperanzas abandonadas
ilusiones de momentos idos
palabras que se han dicho
canciones que se pierden en la nada

Tratas de tomar mi mano
consolarme sin saber de lo que hablas
ignoras lo que he sentido
ignoras lo que partió mi alma
no sabes de esta pena que me mata

Cierro los ojos
y elevo mi rostro al cielo
dónde han quedado esas miradas
cuando inocentes sonreíamos
y creíamos en el mañana

Pierdo, siento, callo
me duelen las entrañas
heridas que no muestro
cicatrices que no sanan
martirio que no para

No me hables de tristezas
no me digas que tenga calma
tu ignoras lo que lleva mi alma
desconeces mi carga
nada sabes de las penas que me atan
SVW

martes, 17 de julio de 2007

SENSACIONES Y DECEPCIONES

Hoy no ha sido uno de mis mejores días... cosas tristes van abarcando mis momentos, decisiones que sé debo de tomar, pero que voy postergando, pues me niego a hacerlo, no sé qué me hará más daño, si tomar esas decisiones, o seguir callando... pero duele... duele como las brazas al quemar la piel...

Y como tantas veces lo hice en mi adolescencia y juventud, he recurrido a Miguel Bosé para superar estos momentos negros... fue mi gran compañero en aquellos días, donde ante el caos, la anarquía familiar, mi existencia pendía sólo de mi deseo de vivir y de la imágen que él, Miguel, me transmitía...

Y he encontrado este video que, pese a no guardar relación alguna con los momentos que van empañando la alegría que nacía en mí... sí se relacionan con esa alegría que estaba luchando por salir... ese deseo de olvidar, de dejar atrás todo...

Ojalá os guste tanto como me ha gustado a mí...

CONFUSIÓN


Tiemblan las manos
mientras mi cabeza
no deja de dar vueltas
pienso y pienso
y la duda me aqueja

Mientras más dilucido
menos encuentro el camino
voy dando pasos sin sentido
perdida estoy en las sombras
y esta duda me agota

Mi mente vaga en los recuerdos
tantos años escondidos
profundos sentimientos que he perdido
y siento que no quiero revivirlos
más la situación lo obliga

Me atormenta esta necesidad
necesito demostrar la verdad
pero sé que de nada servirá
no la desean encontrar
sólo quieren a quién crucificar

Las palabras mi mente golpetean
mi corazón laceran con cada una de ellas
maldigo mi sino
quise cambiar mi destino
mi sueño en mil pedazos quedó destruído

Ya no quedan lágrimas, ni cariño
profundo dolor en mi pecho
un viejo sentimiento que creía muerto
qué pena recordar esos momentos
que estaban perdidos en el tiempo
SVW

lunes, 16 de julio de 2007

PARA PICHICHI

Buscando un video en youtube, encontré uno que sé le vendrá a bien a mi querido amigo PICHICHI... enga guapo, espero que sepas que lo dejo pensando en tí, y no es con maldad, sino que, con mucho cariño...

Ya sabes que siempre puedes contar conmigo...


LLUVIA Y SENTIMIENTOS


Llueve nuevamente
miro por la ventana y siento
qué magnifico momento
para volver a nacer
para volver a vivir

El día está nublado
la lluvia golpea los tejados
las flores se están bañando
yo sonrío mientras pienso
que es de postal este momento

La lluvia cae profusamente
como si supiera lo que hay dentro de mí
como si comprendiera
que quiero volver a sentir
que deseo ser feliz

Mientras, los recuerdos
me abandonan lentamente
se alejan de mi mente
y mi corazón aunque reniega
finalmente cede

Llueve fuertemente
pero me siento mejor
por fin ha ganado la razón
se ha impuesto el criterio
ha perdido el corazón
SVW



sábado, 14 de julio de 2007

SÓLO UNA LÁGRIMA


Mientras pensaba en tí
una lágrima solitaria por mi mejilla escurrió
acto reflejo de aquellos sentimientos
que por tí guardé tanto tiempo
y que se fueron marchando con tu silencio

Te llevaste el más puro de mis sueños
desgarrándome por dentro
hoy apenas te dedico un momento
pensando dónde se fueron las sonrisas
que siempre me provocabas

Finalmente me he despedido
y siento un vacío en el cuerpo
en aquel sitio que albergaba
ese amor que ha muerto
amaneceres que se han desvanecido

¿Duele?, no lo sé
es extraño lo que siento
una parte ahora descanza
mientras la otra en caos se levanta
pero sigo sin decidirme
si alegrarme o arrepentirme

Simplemente dejo marchar
los recuerdos de tí, que no quería dejar
me niego a volver a llorar
ya no te volveré a recordar
hoy me despido sin mirar atrás
SVW

lunes, 9 de julio de 2007

SI DE MEMES SE TRATA..... HOSTIA, ESTE NO PUEDO RECHAZARLO


Meme: Personajes y citas

Mi querido amigo El caballero que surgió del frío, me ha dejado en la encrucijada de responder este nuevo meme, y no puedo rechazarle, así que... aquí va...


Reglas:

1.- El meme consiste en dar el nombre de cinco personajes famosos citando una frase célebre de cada uno de ellos con la que se está de acuerdo. Las frases pueden ser del mismo o de diversos temas pero el meme será mucho más interesante si se escogen aspectos diferentes (Poder, Amor, Felicidad, Destino, etc).

2.- La persona que reciba una invitación para responder a este meme deberá colgar la respuesta en su propio blog indicando, mediante un enlace, que “blogero” le invitó y para que la cadena siga deberá invitar a su vez a dos amigos a hacer lo propio dando los enlaces a sus blogs. Por supuesto y para que esto funcione deberá incluir las reglas en su respuesta.

Siendo mi turno y, siguiendo el ejemplo de su creador, antes de dar mis respuestas, esta vez, invitaré a alguien a quien no haya emplazado antes... así que, extiendo la invitación a Juanjo y JuanMa para responder a este meme ;)

1.- Sobre la justicia... cito a HESIODO, de sus OBRAS Y FRAGMENTOS... " ¡Oh reyes! Tened en cuenta también vosotros esta justicia; pues de cerca metidos entre los hombres, los Inmortales vigilan a cuantos con torcidos dictámenes se devoran entre sí, sin cuidarse de la vengansa divina"

2.- Sobre la amistad, siguiendo con HESIODO y en el mismo texto... "No consideres al amigo igual que tu hermano; y si lo haces, no seas el primero en causarle mal ni en engañarle por el gusto de hablar. Si te empieza él con alguna palabra ofensiva o de obra, recuerda que debes tolerarle otras dos veces; y si vuelve a la amistad y quiere presentarte excusas, acéptalas. El hombre ruin se busca un amigo diferente en cada ocasión. Nunca tu pensamiento desmienta tu cara".

3.- Sobre la naturaleza humana... (No recuerdo al autor, pero ojalá sirva, pues es una que mi amigo Nathan y yo solemos usar y está en latín) "HOMO HOMINI LUPUS" ...el hombre es un lobo para el hombre

4.- Sobre la sinceridad... de CICERÓN... "Mi conciencia tiene para mí más peso que la opinión de todo el mundo"



5.- Sobre la soberbia y el egoísmo dijo DESCARTES... Acontece con frecuencia que aquellos que tienen un espíritu más mezquino, son los más arrogantes y soberbios; del mismo modo que los ánimos más nobles son los más modestos y humildes".

Como he agregado dos citas de Hesiodo, y una en latín a cuyo autor desconozco, agregaré dos citas más, para dar cumplimiento en propiedad con las reglas de este meme

6.- Sobre los sentimientos NEUMAN dice... "Dos aposentos tiene el corazón: en uno vive la alegría, en el otro el dolor

7.- y, extraído de uno de mis libros favoritos... “DUNE de Frank Herbert ” ... El respeto por la verdad es casi el fundamento de toda moral. <>. Y esto es un profundo pensamiento si uno concibe hasta qué punto puede ser inestable “la verdad”…

UUUUUFFFFFF.... lo dejo hasta aquí, pues podría seguir citando frases y textos que me gustan, pero ostias, que le quito la seguidilla a este juego... jajajajajajajajaja

sábado, 7 de julio de 2007

SU MIRADA



Sus ojos me hablaban
desde la profundidad de su mirada
no me hacía promesas
no creía que las esperara
sólo hablaban de suaves caricias
arrullos en la almohada

Sus labios sin moverse
suavemente me besaban
y en su cuerpo los espamos
caricias contenidas a fuerza de frenarlas
van pidiendo a gritos
le deje amarme hasta la madrugada

La respiración contenida
ansiando yo responda al gemido
que va naciendo en su garganta
rogando, pidiendo, deseando con toda el alma
le permita tenerme nuevamente entre sus sábanas
mientras con tristeza le miro
de nada han servido mis palabras

Cómo puedo yo amarle
cómo puedo si no siento apenas nada
se han muerto mis sentimientos
se ha muerto en mi el deseo de ser amada
y mi piel ya no siente
las suaves caricias de su mirada
SVW

viernes, 6 de julio de 2007

COSAS QUE FASTIDIAN

Navegando en este mar de sentimientos, encontré, a través de un miembro de esta familia tan exquisita que he formado aquí, un blog cuyas letras me interesaron por su pulcritud, al cabo dí cuenta el por qué de tan prolija verborrea; pero al mismo tiempo, encontré entre sus escritos, un post que me apeteció algo fatuo, ostentoso, liviano y, en sus cavilaciones, desprovisto de todo respeto hacia los demás miembros de esta comunidad ...

ACLARO QUE NO HE SIDO OFENDIDA PERSONALMENTE, PERO CONSIDERO NECESARIO ESGRIMIR MI PLUMA CONTRA TAL ABUSO Y VANIDAD...

En este asunto (que me ha exacerbado profundamente, no lo niego), hablaré a título personal, así, no os vincularé en tal planteamiento, a menos claro está, que gusteis polemisar al respecto; con ello, también os aclaro, que no pretendo ponzoñar vuestros sentimientos sobre nadie, y por ende, me guardo el nombre de dicho lugar, limitándome sólo a aquello que he considerado PRESUNTUOSO...


Existen muchos bloggeros en cuyos hogares virtuales, cuelgan sus pensamientos en forma de POEMAS, PROSAS, VERSOS, RIMAS, CUARTETOS, ESTROFAS, SONETOS, (como gusteis llamarles), sin ser eruditos, ni versados en tales asuntos; muchos inclusive, con terminologías simples, pero no menos bellos bajo tales circunstancias, autodenominándose POETAS... para mí , y he aquí el punto de controversia, lo son sin lugar a dudas... dado que a mi entender, y discúlpenme en mi liviandad quizá al pensarlo de tal modo, NO ES NECESARIO SER POSEEDOR DE TÍTULOS UNIVERSITARIOS, NI DOCTORADOS EN LETRAS, para decir en frases simples lo que vuestros corazones van sintiendo... NO SE NECESITA DE PALABRAS REMILGADAS, para exaltar dichos escritos... Lejos han quedado los años donde sólo los eruditos podían manifestar sus planteamientos y con ello, restringir el derecho de otros a expresarse, épocas en que, pintores, poetas, escultores y tantos otros, fueron rechazados como parias por esos SEÑORES ERUDITOS, CONOCEDORES DE LA UNICA Y SANTA VERDAD, y sólo fueron reconocidos tras su muerte en la más paupérrima pobreza...

No soy erudita, versada, letrada, doctorada en letras o literatura contemporánea, ni de ninguna otra índole, no poseo título universitario alguno, ni he estudiado cómo se estructura una poesía, cuarteto, rima, estrofa, etc... o como bendita forma gusteís llamarle... Y "SI" CONOZCO EL ALFABETO DE LA "A a la Z", pasando por muchas definiciones cuya morfología, denomino PALABRAS DEL DÍA DOMINGO... Poseo sí, una educación que considero, medianamente adecuada, y me reconozco neófita quizá en muchas materias o ciencias, más no siento la necesidad de versar en tales, para exponer, expresar o plasmar en letras mis sentimientos... ESO SE LO DEJO A LOS AUTODENOMINADOS "ERUDIT@S" que consideran SU TITULO POR SOBRE LOS SENTIMIENTOS DE OTROS... soy una firme creyente como muchos de Uds, que, SE DEBE RESPETAR A LOS OTROS PARA Y ASI, EL SENTIMIENTO SEA RECIPROCO... por ende, NO SE PUEDE RIDICULIZAR, NI CRITICAR LIBREMENTE LO QUE OTROS EXPONEN EN DICHO ESTILO PUES SE ESTA CRITICANDO SUS SENTIMIENTOS Y LA FORMA EN QUE LOS MANIFIESTAN, NI TILDAR DE IGNORANTES A AQUELLOS QUE GUSTAN DE LOS "POEMAS, RIMAS, ODAS, PROSA, ETC" DE OTROS... eso es ser PECULIARMENTE PETULANTE, PRESUNTUOSO, ENGREIDO, FATUO, VANIDOSO, DESCARADO, INSOLENTE, GROSERO, ETC...

Opino que, podeis escribir como os guste, sin que nadie tenga el derecho a criticar, ni joderse por ello a nadie... que bien podeis escribir con S, Z o C... J o G... usar la H cuando corresponda o no... y por ello no sereís menos ni peores, ni los letrados o llamados cultos, mejores al saber dicha utilización... lo importante, es lo que llevais dentro, vuestros sentimientos, en su estado natural, y es eso, exclusivamente, lo que me hace apreciaros tanto... por esa capacidad de descubrir la profundidad de los sentimientos que han sido escritos en la forma de cada autor... a la mierda con quien dice lo contrario... Si ha estudiado, le aplaudo su esfuerzo, o el esfuerzo de sus padres por costearle los estudios, le aplaudo la dicha de poder ostentar ese título como un logro bien ganado, ni desmerezco sus logros académicos, curriculares o laborales, pero considero que, NADIE, por mucho título que posea, tiene el derecho de ser GROSER@ con sus pares... no señor, ningún título en el mundo concede tal derecho por sobre otros... y cuando ello ocurre ante mis narices... me arde la sangre... que yo desconocía, que para decir lo que siento y escribirlo como me plazca, necesito tener galones, títulos o cualquier certificado como exigencia...


Y EN LA SINCERIDAD QUE TANTO ME CONOCEIS, Y LAMENTANDO DISTAR HOY DEL RESPETO QUE SIEMPRE OS OTORGO A TOD@S... OS DIGO CON TODO EL CORAZON QUE... SI A ALGUIEN NO LE APETECE A BIEN LA FORMA EN QUE NACE MI RIMA, VERSO, POEMA, ODA, o como mierda querais llamarla... Ostia!!!!... que no os traigo a la fuerza a ver mis escritos... los leis porque gustais Y SI NO... ENGA... que podeis marcharos cuando gusteis... que no os retengo!!!!...

Por mi, ahora que he descargado mi malestar, os ruego me disculpeis esta salida de madre y las malas palabras incluídas, pese a mi buena costumbre y crianza, no he podido menos que, largar esto antes que me atragantace y, mi ira me impidiera respirar... he dicho lo que pensaba, y dejo zanjado el asunto desde ya... Antes, también debo pediros me perdoneis si, tanto en mi escrito de ayer, así como en el que dejo a continuación, he incluído terminologías DE DIA DOMINGO, consideradla otra salida de madre ante esta porquería que me fastidiaba...

Os quiero mucho a tod@s...



QUIMERA

Quiero habitar contigo
más allá del firmamento
dejarme embriagar
por los aromas de tu cuerpo
ser el tiempo que llena tus momentos
frágil murmullo guardado en tus silencios
beber hasta tu último aliento
sentir el sudor de tu piel en mi pecho
envolverme en el abrazo de tu seno
saber que sólo tu eres mi dueño
pintar un arcoíris con nuestros besos
llegar a donde culminan los sueños
vivir el mundo a través de tus ocelos
ser la savia que te da sustento
quien mancipe tus sentimientos
única celadora de tu anhelo
para amarnos hasta los confines del universo
SVW

jueves, 5 de julio de 2007

REFLEXIONES

PICHICHI... ya sabrás entender por qué te he dado ese mote... jajajajajaja

Tras nuestra conversación, entendiendo con ello tu cerrilismo y morriña, he decidido regalarte algo que he escrito hace un tiempo, y creo te va al dedillo, al igual que la canción que dejo a continuación de mi escrito ... también os sugeriría que le pusieseis atención a la letra de CORAZÓN DE MIMBRE de mis amigos de Marea, creo que le pinta al dedillo, luego me cuentas...

AUSENCIAS

Llévame brisa de invierno en tu lomo
llévame lejos del recuerdo
que me dejaron sus promesas ya muertas
déja que vuele en tus brazos
fría brisa de inviernos
soledades eternas
con mis ansias de perderme
en noches que no llegan
sueños vacíos o inexistentes
madrugadas que pesan
noches con sabor de lágrimas
austeras rodan por mis mejillas
apenas siento el ritmo
de mis latidos compulsivos
inconsciencia por su ausencia
róbame su recuerdo
déja que muera mi tristeza
ya todo se ha perdido
la esperanza hoy me deja
SVW

SORRY... NO PUEDO SEGUIR


Me llamas e insistes
no quiero seguir
me pides que acuda
y me niego a ir
no quiero herirte
te pido lo dejes así
esta historia se ha terminado
no quiero volverlo a repetir
tu me diste gratos momentos
y quiero guardarlos para mí
tu tuviste lo que buscabas
ardor y pasión también te dí
sigamos otros caminos
que nos permitan descubrir
otras pasiones, otros amores
que nos hagan ser feliz
no te aferres a mi cuerpo
por favor déjame ir
no me retengas contra mi deseo
quiero estar ya sin tí
permíteme conservar este cariño
seguir siendo amigos
siempre me encontrarás
si necesitas de mí
libérame te lo suplico
ya no insistas con tus besos
tus caricias ya no quiero sentir
busca una mujer que te ame
jamás nada te prometí
siempre te hablé sinceramente
nunca amores sugerí
respeta mis sentimientos
como yo te respeto a tí
no me pidas que te ame
no puedo darte lo que no está en mí
SVW

martes, 3 de julio de 2007

NUEVO MEME



mi premiooo!!!!



Hoy, no sé, me he quedado pasmada... sin merecerlo, Sirena de la Luna, me ha premiado por lo que mis palabras le hacen sentir a través de mis post... Creo sinceramente no merecerlo, pues aquí como tantas veces lo he dicho, sólo escribo según percibo mis días, mi vida, y lo que voy sintiendo...

Desde el comienzo he escrito para mí, y he tratado de ser fiel a mi esquema original, siendo la compañía de ustedes en mis percepciones, un aliciente para seguir ciñéndome a mis palabras tal como van... tal como las siento

Le agradezco sinceramente a Sirena de la Luna por su consideración a mis letras, ojalá el premio fuese el fundar lazos de amistad sinceros y duraderos entre los que nos reunimos aquí en este mar... con tristeza he descubierto que, como en otros lugares, aquí también existen algunos que desvirtúan la verdad, pero eso es tema a parte, y no deseo estropear el gesto de esta guapa que también hace un tiempo ha captado mi atención con sus escritos y las vibraciones que me transmiten...

Veamos, si he de ser justa, en eso de premiar, los premiaría a tod@s y cada un@ de Uds., por sus letras que siempre me hacen sentir, recordar, desear... por ser mi hermosa familia virtual, por estar en cada momento, en cada paso nuevo conmigo, me han ayudado en este sendero que inicié hace tan sólo unos meses, pero que en vuestra acogida, me habeis hecho sentir como si fuesen de toda la vida...
En mis reglas... os premio a tod@s con el primer lugar, porque lo mereceis sinceramente...

Sensación de Vida... Conchi... porque sus escritos evocan momentos que no deseo olvidar

Indigo ... Sus pensamientos siempre me traen nuevas conclusiones y nuevas preguntas

Belita ... Cuya prosa me deja extasiada y jadeante... jajajajajajaja

cucoalmería ... Su forma singular de ver las cosas, me hace decir lo que siento sin miramientos

Desde mi ventana (Al) ... Su narrativa, me pasea por un mundo de cultura que me he perdido...

IShtAR ... Me hace flotar con ella cuando se lanza en ese paracaidas que es su vida... jijijiji

Montse ... Por ser una bella hija virtual, cuyas letras cargadas de la inocencia de los primeros años, comienzan en la vida y en el arte

Gó ... Me pierdo en la profundidad de su mirada y sus bellas palabras de aliento que nacen de su alma para llegar a la mía

Juanjo ... Sus monódiálogos, son realmente una gran creación fantástica, y cuya canción oculta aún no pillo..

Maki ... La libertad con que se expresa y su inocencia me hacen desear abrazarla siempre...

hondonada ... Mi alma gemela... mi compañera en este camino sin destino, una amiga eterna...

JuanMa ... Un buen majo, cuyas letras, me dan aliento para seguir sintiendo sin importar que duela

Sirena de la Luna ... Sensaciones que me llegan desde lejos, deseando compartirlas en cada momento...

Guije ... Admirador, amigo, compatriota... perserverante poeta, cuyas ansias de vivir, sentir y amar, espero nunca se acaben

El caballero que surgió del frío ... Por sus humodramatizadas noticias que me hacen destornillarme de la risa siempre... y cuyas narraciones, logran mantenerme cautiva hasta el final....

Pero como debo ceñirme a las reglas del meme también, y deseando no herir a nadie con mi elección

..... estos son mis cinco premios y estas son las bases del concurso:

1-El premio consiste en premiar... a las 5 personas que cumplen estos requisitos, escribiendo un post y links de estos 5
2- Haz un link a este post, de manera que se pueda encontrar el origen.
3- Colocar el logo que te "acredita" como "thinking blogger" felicidades!!!!!


hondonada... Sé que no te gusta la idea, pero tu complementas las letras que a mí me faltan, llenas los silencios que no hablo... por esa "loca de la ventana" que compartimos y que habita en ambas

Sensación de Vida... Por permitirme recordar y disfrutar de mis recuerdos haciéndome sacar y tirar por la ventana alguna rabia con ello...

El caballero que surgió del frío... Otro a quien no le gustan los premios, pero desde que nos conocemos, no he dejado de leerle y reir hasta hacerme doler la panza con su humor tan singular, y que me encanta, siendo también un gran amigo... a quien recurro en más de alguna ocasión en los momentos oscuros, de los cuales también me saca a punta de risas... que hoy agradezco sinceramente

Maki... Cuya actitud de amor desmedido a tod@s, apoyo desinteresado a las causas justas, y sentimientos que me llegan en cada susurro del viento entre los árboles... por ese corazón que nos da a tod@s a través de tus letras

Desde mi ventana (Al)... Paseo infaltable por las artes y la cultura, narraciones periodísticas en su estilo tan personal que me llevan a lugares donde nunca he estado, haciéndome sentir que estoy ahí...