martes, 10 de abril de 2007

lo primero que escribí en facebox

Nada busco, nada pretendo, nada quiero.... sólo compartir mis silencios, y mis versos...


QUE SE JODA EL VIENTO (Marea)
Ponte el moño apretao,
sirena, que se joda el viento,
rompe las horquillas de espuma,
y déjame que te remache sonrisas de hierro
de ésas que disipan las brumas,
y sé que entre los males nos lloverán cristales,
yo iré descalzo y tú desnuda,
al son del amor del ronco tambor que toque la luna.
Vamos a trepar a la copa de este sol de enero,
y a hacer un nido en su ramaje,
y allí reírnos viendo como a cada minutero
se lo devora el oleaje,
y que cuando entre mis brazos resuenen cañonazos
yo iré perdido entre tus dunas dejándolo todo,
quemando los tronos donde reinen dudas.
Y báñate en mis ojos,
que se joda el mar que quiera mecerte a su antojo,
si no somos nadie a nadie va a encontrar,
y si a las heridas quiere echarles sal
sólo va a encontrarse cerrojos
y las cicatrices de la soledad.
Coge resina para untarnos poco a poco el cuerpo,
por si vuelve la ventolera, y mientras tanto,
entre los huecos que nos deje el tiempo,
deja volar tu cabellera,
que si a nuestra locura vuelven nubes oscuras
nos cogerán frente con frente y codo con codo,
cada vez más solos, rodeados de gente.
Y báñate en mis ojos,
que se joda el mar que quiera mecerte a su antojo,
si no somos nadie a nadie va a encontrar,
y si a las heridas quiere echarles sal
sólo va a encontrarse cerrojos
y las cicatrices de la soledad.
Si no somos nadie a nadie va a encontrar....
Sólo cicatrices....



Nada busco, nada pretendo, nada quero.... só compartir os meus silencios, e os meus versos....


QUE SE FODA O VENTO (Marea)
Ponche o moño apretao,
sirena, que se foda o vento,
rompe as pinzas de espuma,
e déixame que che remache sorrisos de ferro
desas que disipan as brumas,
e sei que entre os males choverannos cristais,
eu irei descalzo e ti espida,
ao son do amor do rouco tambor que toque a lúa.
Imos rubir á copa deste sol de xaneiro,
e a facer un niño no seu ramaje,
e alí rirnos vendo como a cada minutero
devórallo a ondada,
e que cando entre os meus brazos resoen cañonazos
eu irei perdido entre as túas dunas deixándoo todo,
queimando os tronos onde reinen dúbidas.
E báñache nos meus ollos,
que se foda o mar que queira mecerte ao seu antollo,
se non somos ninguén a ninguén vai atopar,
e se ás feridas quere botarlles sae
só vai atoparse ferrollos
e as cicatrices da soidade.
Colle resina para untarnos aos poucos o corpo,
por se volve a ventolera, e mentres tanto,
entre os ocos que nos deixe o tempo,
deixa voar a túa cabeleira,
que se á nosa tolemia volven nubes escuras
collerannos fronte con fronte e de xeito conxunto,
cada vez máis sos, rodeados de xente.
E báñache nos meus ollos,
que se foda o mar que queira mecerte ao seu antollo,
se non somos ninguén a ninguén vai atopar,
e se ás feridas quere botarlles sae
só vai atoparse ferrollos
e as cicatrices da soidade.
Se non somos ninguén a ninguén vai atopar....
Só cicatrices....

No hay comentarios: