domingo, 8 de abril de 2007

meditando



Pocas veces me he sentido defraudada... hoy ha sido una de esas... descubrir que la gente no dice lo que piensa cuando debe, que algunos se acercan pretendiendo ser quienes no son, ocultado sus verdaderas intenciones, me hacen sentir muy triste... amar a quien no quiere ser amado, pero que en vez de confesarlo, deja que sigas en tus sentimientos... pues eso no solo me defrauda... me entristece... pero como buena sobreviviente... he aprendido a seguir adelante... ya lo había decidido antes que todo aquello ocurriera... sólo cambiaron las formas... y heme aquí... al inicio del camino nuevamente... para iniciar la partida... para seguir en la senda de la vida... para seguir en la búsqueda de ese algo, o ese alguien... quién sabe lo que encuentre... quién sabe si lo encuentre... lo claro... que ya he dejado todo aquello atrás... en ese baúl de los recuerdos del que siempre hecho mano cuando es necesario...


SIEMPRE QUEDAN

Siempre quedan mañanas soleadas
siempre quedan nuevos horizontes
siempre quedan sueños
siempre quedan ilusiones
siempre quedan amores para ser vividos
siempre quedan esperanzas...
y las mías... pues, no se han ido...
sólo han cambiado su andar y su camino
SVW



Hoy he dado vuelta definitivamente la página... cerrando de paso, todo aquello que creí que jamás querría dejar, no así, no de ese modo, no con aquella tristeza, no con aquel sentimiento de rabia y vacío en el corazón, no con aquella indulgencia al reconocer su pena, aquella herida que trata de ocultar...

Y como le dije... quizás algún día, quizá en otro momento, quizá bajo otras circunstancias... quizá... sólo quizás...

Con todo, le sigo deseando buena suerte, y le mantendré en mis oraciones...

Para mí... el sol en el rostro... señal de que siempre mi corazón sentirá su tibiesa esté donde esté...








Poucas veces sentinme defraudada... hoxe foi unha desas... descubrir que a xente non di o que pensa cando debe, que algúns se achegan pretendendo ser quen non son, ocultado as súas verdadeiras intencións, fanme sentir moi triste... amar a quen non quere ser amado, pero que no canto de confesalo, deixa que sigas nos teus sentimentos... pois iso non só defráudame... me entristece... pero como boa sobreviviente... aprendín a seguir adiante... xa o decidiu antes que todo aquilo ocorrese... só cambiaron as formas... e heme aquí... ao comezo do camiño novamente... para iniciar a partida... para seguir na senda da vida... para seguir na procura dese algo, ou ese alguén... quen sabe o que atope... quen sabe se o atope... o claro... que xa deixei todo aquilo atrás... nese baúl dos recordos do que sempre feito man cando é necesario...


SEMPRE QUEDAN

Sempre quedan mañás asolladas
sempre quedan novos horizontes
sempre quedan soños
sempre quedan ilusións
sempre quedan amores para ser vividos
sempre quedan esperanzas...
e as miñas... pois, non se foron...
só cambiaron o seu andar e o seu camiño
SVW


Hoxe dei volta definitivamente a páxina... pechando de paso, todo aquilo que crin que xamais querería deixar, non así, non dese modo, non con aquela tristeza, non con aquel sentimento de rabia e baleiro no corazón, non con aquela indulxencia ao recoñecer a súa pena, aquela ferida que trata de ocultar...
E como lle dixen... quizais algún día, quizá noutro momento, quizá baixo outras circunstancias... quizá... só quizais...

Con todo, sígolle desexando boa sorte, e mantereille nas miñas oracións...

Para min... o sol no rostro... sinal de que sempre o meu corazón sentirá o seu tibiesa estea onde estea...

No hay comentarios: